วันที่หก เดือนพฤษภาคม ท้องฟ้าแจ่มใส เหมาะแก่การเปิดกิจการ ยามมงคลทั้งสาม

เวลาตีสองครึ่ง หออู๋หยางก็คึกคักไปด้วยผู้คน สาวใช้ พนักงาน ศิษย์ ผู้จัดการ... เกือบสองพันคน ต่างก็เตรียมพร้อมสำหรับการเปิดทำการ

เหอเซิงและเผิงหยิงจือวิ่งวุ่นไปทั่ว เพื่อจัดการกับปัญหาต่างๆ ป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันในวันเปิดทำการ

ส่วนจูอู๋หยางยืนอยู่ในห้องทำงานของประธานบริษัท... ไม่สิ ในโลกนี้ควรจะเรียกว่าห้องหนังสือของเจ้าสำนัก

เจ้าสำนักอู๋หยาง นี่คือคำเรียกใหม่ของจูอู๋หยาง เทียบเท่ากับตำแหน่งประธานบริษัทบนโลก หรืออาจจะยิ่งใหญ่กว่าด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าหออู๋หยางเป็นธุรกิจส่วนตัวของจูอู๋หยาง เขาจะไม่แบ่งหุ้นให้ใครทั้งนั้น อย่างมากก็แค่ปันผลกำไรเท่านั้น นอกนั้นอย่าได้หวัง

หากเป็นบนโลก การกระทำแบบนี้อาจทำให้ลูกน้องคนสำคัญลาออกไปหมด แต่ในโลกนี้ การปันผลกำไรให้พนักงาน ถือเป็นเรื่องที่ใจดีมากแล้ว พนักงานส่วนใหญ่ได้รับแค่เงินเดือนประจำ ไม่มีแม้แต่โบนัส

แต่ในอนาคต จูอู๋หยางจะค่อยๆ ปรับปรุงข้อบกพร่องเหล่านี้ เพิ่มรายได้ให้กับพนักงานของหออู๋หยาง เพื่อให้พวกเขาทุ่มเททำงานให้กับเขาอย่างเต็มที่ ช่วยเขาสร้างรายได้และทรัพยากรมากยิ่งขึ้น

สิ่งที่ทำให้จูอู๋หยางประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ นี่พึ่งจะเป็นวันแรกที่เปิดทำการ ยามซื่อยังไม่ถึง ก็มีลูกค้ามารอที่หน้าร้านแล้ว แถมยังมีจำนวนไม่น้อยเสียด้วย

ดูเหมือนว่าใบปลิวจะได้ผลดีจริงๆ ไม่อย่างนั้นร้านยาเม็ดที่ไม่มีชื่อเสียงอย่างนี้ คงไม่มีทางทำให้ลูกค้ามารอตั้งแต่เช้าตรู่ได้

หนึ่งวันในทวีปตงหยวนแบ่งออกเป็นสิบสองชั่วยาม แต่ละชั่วยามเท่ากับสองชั่วโมงบนโลก ดังนั้นยามซื่อก็คือแปดโมงเช้าบนโลก

เมื่อถึงยามอิ๋น คณะเชิดสิงโตและมังกรก็เตรียมพร้อมแล้ว จูอู๋หยางยังจ้างนักดนตรีฝีมือดีในเมืองเก้ามังกร มาบรรเลงเพลงในเวลาตีสามครึ่งอีกด้วย

ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือแค่ฤกษ์งามยามดีเท่านั้น!

ในฐานะที่เป็นแหล่งรายได้หลักในอนาคต จูอู๋หยางจึงให้ความสำคัญกับหออู๋หยางเป็นอย่างมาก พูดได้เต็มปากเลยว่า หากหออู๋หยางประสบความสำเร็จ ความเร็วในการพัฒนาของเขาจะต้องเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ จูอู๋หยางจึงทุ่มเทให้กับหออู๋หยางอย่างเต็มที่

เวลาตีสามครึ่ง คณะเชิดสิงโตและมังกรก็เริ่มแสดง สิงโตและมังกรโบยบินอยู่รอบๆ หออู๋หยางที่ส่องแสงระยิบระยับ กลีบดอกไม้โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า นางฟ้าล่องลอยอยู่ท่ามกลางฝูงชน บรรยากาศช่างงดงามราวกับความฝัน

ในขณะเดียวกัน เหล่านักดนตรีก็เริ่มบรรเลงเพลง เสียงดนตรีไพเราะยิ่งกว่าดนตรีอิเล็กทรอนิกส์บนโลก ฟังแล้วรู้สึกเคลิบเคลิ้ม สบายอารมณ์

ภาพเช่นนี้ แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำบางคนยังอดประหลาดใจไม่ได้ ไม่คิดว่าหออู๋หยางจะทุ่มทุนสร้างสร้างบรรยากาศวันเปิดร้านได้ขนาดนี้

ผู้คนต่างก็มามุงดูกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนมีจำนวนมากกว่าหมื่นคนแล้ว จำนวนนี้เทียบเท่ากับจำนวนลูกค้าของร้านยาเม็ดหลายๆ ร้านในรอบสิบวัน สำหรับร้านยาเม็ดที่พึ่งเปิดใหม่ ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

สาวใช้และพนักงานในชุดยูนิฟอร์ม ต่างก็เตรียมพร้อมสำหรับการต้อนรับลูกค้า

"นี่มันปาเข้าไปยามซื่อแล้ว ทำไมยังไม่เปิดร้านอีก ปล่อยให้พวกเรารอนานขนาดนี้ หออู๋หยางยังอยากเปิดร้านอีกหรือเปล่า"

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ข้าจะเข้าไปซื้อของ!"

"เอาแต่พวกขายบริการในหอนางโลมมาแสดง หออู๋หยางดูถูกพวกเรางั้นสิ"

...

ทว่าก่อนที่ร้านจะเปิดทำการ ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำหลายคนก็เดินตรงเข้ามาที่หน้าร้าน พร้อมกับตะโกนด่าทอต่างๆ นานา เห็นได้ชัดว่าพวกมันตั้งใจมาหาเรื่อง

ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำเหล่านี้มีฝีมือไม่เลว อย่างน้อยก็ระดับกลาง แม้ว่าผู้คุ้มกันระดับแก่นทองคำที่จูอู๋หยางจ้างมาจะรับมือได้ แต่ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร แน่นอนว่าจะทำให้การเปิดร้านล่าช้าออกไป

ยิ่งไปกว่านั้น การขัดลาภคนอื่น เหมือนกับฆ่าพ่อแม่ของมัน พวกมันทำเกินไปแล้ว จูอู๋หยางจะทนได้อย่างไร!

"หมัดเก้ามังกร!"

จูอู๋หยางเดินออกมาจากประตูหน้าพอดี เขากำหมัดขวา ต่อยออกไปในอากาศ ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำเหล่านั้นเห็นดังนั้น ต่างก็หัวเราะเยาะ

"จูอู๋หยาง เจ้าโง่ คิดจะไล่พวกเราไปด้วยการโจมตีจากระยะไกลแบบนั้นเหรอ เจ้ามีปัญญาขนาดนั้นรึไง"

"ได้ข่าวว่าเจ้าเป็นศิษย์ชั้นในของยอดเขาเก้ามังกร เก่งนักรึไง ไม่ใช่ว่ายอดเขาเก้ามังกรของเจ้ากำลังจะถูกยอดเขาแมงป่องกลืนกินอยู่แล้วเหรอ เมื่อไหร่เจ้าจะไปเป็นลูกศิษย์ลูกหาของยอดเขาแมงป่องล่ะ"

"พวกเรายืนอยู่ตรงนี้ ลองทำอะไรพวกเราสิ!"

...

พวกมันรู้แม้กระทั่งประวัติของจูอู๋หยาง หากบอกว่าไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่อง ก็คงไม่มีใครเชื่อ

แม้คำพูดของพวกมันจะเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม แต่ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำเหล่านั้นก็ยังคงปล่อยอาวุธวิเศษและวิชาต่างๆ ออกมา ป้องกันตัวเองอย่างแน่นหนา

เผชิญหน้ากับโล่ป้องกันหลายชั้น มังกรหลายตัวก็พุ่งเข้าใส่ ทะลวงโล่ป้องกันของพวกมันอย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำเหล่านั้น

"เป็นไปได้ยังไง!"

"จูอู๋หยางยังไม่ถึงระดับแก่นทองคำขั้นปลายด้วยซ้ำ ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้"

"ช่วยด้วย!"

...

มังกรที่เกิดจากพลังยาเม็ดของจูอู๋หยาง ทำลายโล่ป้องกันของผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำเหล่านั้นอย่างง่ายดาย ร่างของพวกมันแหลกสลาย กลายเป็นผุยผง ปลิวไปกับสายลม

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำเหล่านั้น ซึ่งมีระดับเดียวกับจูอู๋หยาง แถมยังมีบางคนที่อยู่ขั้นปลายแล้ว กลับถูกเขาฆ่าตายด้วยหมัดเดียว ราวกับว่าพวกมันไม่เคยปรากฏตัวบนโลกนี้มาก่อน

บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด สายตานับพันคู่จับจ้องไปที่จูอู๋หยาง ศิษย์ชั้นในของยอดเขาเก้ามังกรผู้นี้ พวกเขาจดจำความแข็งแกร่งของเขาได้อย่างแม่นยำ

จูอู๋หยางยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้สะทกสะท้านกับเรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย "ยามซื่อมาถึงแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่มาอุดหนุน ลูกค้าหนึ่งร้อยคนแรกที่เข้ามาในหออู๋หยางและซื้อยาเม็ด จะได้รับยาเม็ดขจัดภัยอู๋หยางฟรีหนึ่งเม็ด..."

สิ้นคำพูดของจูอู๋หยาง เหล่าผู้ฝึกตนก็กรูกันเข้าไปในหออู๋หยางอย่างอดใจไม่ไหว สาวใช้หน้าตาสะสวยกว่าพันคน ต่างก็เตรียมพร้อมสำหรับการต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้ม

หออู๋หยางที่กว้างใหญ่ คึกคักไปด้วยผู้คนในทันที

"ยาเม็ดของหออู๋หยางราคาถูกจังเลย ถูกกว่าร้านอื่นๆ เล็กน้อยด้วย ลองดูยาเม็ดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ตรงกลางสิ นั่นมันยาเม็ดสูตรเด็ด ยาเม็ดขจัดภัยอู๋หยางรึเปล่า"

"ได้ยินมาว่ายาเม็ดขจัดภัยอู๋หยาง เป็นยาเม็ดที่ปรมาจารย์นักปรุงยาปรับปรุงขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับหออู๋หยาง มีประสิทธิภาพมากกว่ายาเม็ดขจัดภัยทั่วไปถึงสองเท่าครึ่ง จึงถูกเรียกว่ายาเม็ดขจัดภัยอู๋หยาง 2.5 ไม่รู้จริงรึเปล่า ลองซื้อไปลองสักเม็ดดีไหม"

"เจ้าสำนักอู๋หยาง จูอู๋หยาง เป็นนักปรุงยาจากถ้ำเพลิงมังกรของยอดเขาเก้ามังกร ได้ยินมาว่าเป็นนักปรุงยาที่เก่งกาจคนหนึ่งในบรรดานักปรุงยาระดับสองถ้ำ มีลูกศิษย์ลูกหาหลายหมื่นคน แค่ศิษย์ที่เป็นนักปรุงยาอย่างเป็นทางการก็มีหลายร้อยคนแล้ว การที่เขาสามารถขายยาเม็ดคุณภาพดี ราคาถูก ได้ขนาดนี้ก็ไม่แปลก"

"อ๋อ ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ถึงว่าหออู๋หยางถึงมีของดีๆ ขายมากมาย งั้นพวกเรารีบไปจ่ายเงินกันเถอะ เผื่อจะได้เป็นหนึ่งในร้อยคนแรก ที่จะได้รับยาเม็ดขจัดภัยอู๋หยางฟรี"

...

เมื่อเห็นราคายาเม็ดต่างๆ และคำอธิบายเกี่ยวกับยาเม็ดขจัดภัยอู๋หยาง เหล่าผู้ฝึกตนและนักรบต่างก็ตื่นเต้น ต่างก็ควักเงินซื้อยาเม็ดกันอย่างไม่ลังเล

เหล่าสาวใช้ที่ทำหน้าที่เก็บเงิน ต่างก็ยุ่งวุ่นวายไปหมด มองไปทางไหนก็เห็นแต่ผู้ฝึกตนและนักรบที่กำลังจ่ายเงิน แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นผู้ฝึกตน นักรบระดับขอบเขตเซียนมีจำนวนน้อยกว่า

ท่ามกลางฝูงชนที่หนาแน่น ก็มีบางคนที่แฝงตัวเข้ามา หนึ่งในนั้นคือ อู๋ชาง เจ้าของร้านยาเม็ดใหญ่ คู่แข่งที่อยู่ไม่ไกลจากหออู๋หยาง

เพื่อสังเกตการณ์คู่แข่งอย่างใกล้ชิด อู๋ชางจึงปลอมตัว ปิดบังระดับพลังที่แท้จริงของตัวเอง แสดงออกเพียงแค่ระดับสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์เท่านั้น

อู๋ชางมองดูหออู๋หยางที่เต็มไปด้วยผู้คน เดินไปดูยาเม็ดขจัดภัยอู๋หยางอย่างละเอียด คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน "ร้านยาเม็ดใหญ่ของข้า แม้จะรับยาเม็ดมาจากถ้ำเพลิงมังกรเช่นกัน แต่ราคาก็ไม่ได้ถูกขนาดนี้ จูอู๋หยางมีลูกศิษย์ลูกหาหลายหมื่นคน ต้นทุนยาเม็ดของเขาคงจะต่ำมาก"

"ร้านยาเม็ดใหญ่ของข้า แค่ได้เปรียบตรงที่รับยาเม็ดมาจากถ้ำเพลิงมังกร ต้นทุนจึงต่ำกว่าร้านอื่นๆ เลยสามารถยืนหยัดอยู่ได้ แต่ไม่มียาเม็ดสูตรเด็ดเป็นของตัวเอง แต่หออู๋หยาง ไม่เพียงแต่ขายยาเม็ดราคาถูกเท่านั้น ยังมียาเม็ดขจัดภัยอู๋หยางที่เป็นยาเม็ดสูตรเด็ดอีก แบบนี้จะสู้ไหวได้อย่างไร"

อู๋ชางมองจูอู๋หยางด้วยแววตาเคียดแค้น พลังระดับก่อกำเนิดที่ซ่อนอยู่ภายในตัวสั่นไหวเล็กน้อย โชคดีที่จูอู๋หยางยังอ่อนหัด ไม่มีผู้สนับสนุน ส่วนเขานั้นเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับก่อกำเนิดขั้นต้น แถมยังมีตระกูลอู๋ ตระกูลใหญ่บนยอดเขาเก้ามังกรหนุนหลัง

ในเมื่อแข่งขันกันไม่ได้ ก็หาทางกลืนกินมันซะเลยสิ เรื่องแบบนี้เขาเคยทำมาแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น อารมณ์ของอู๋ชางก็ดีขึ้นมาก เขาเดินสำรวจหออู๋หยางอย่างละเอียด คำนวณยอดขายและกำไรของหออู๋หยางในวันนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณที่ขายยาเม็ดขจัดภัยอู๋หยาง ยิ่งเป็นจุดที่อู๋ชางให้ความสนใจเป็นพิเศษ

เพื่อที่จะได้ทราบข้อมูลของหออู๋หยางอย่างละเอียด อู๋ชางจึงปลอมตัวเข้ามาในหออู๋หยางหลายครั้ง แถมยังช่วยเพิ่มยอดขายให้กับหออู๋หยางไม่น้อย

เมื่อใกล้ถึงเวลาปิดร้าน อู๋ชางก็คำนวณกำไรของหออู๋หยางคร่าวๆ แล้ว เขาก็อดใจหายไม่ได้!

บ้าเอ๊ย! นี่มันมากเกินไปแล้ว!

ปล้นกันชัดๆ!

แม้จะคาดการณ์ไว้แล้วว่า ยอดขายของหออู๋หยางในวันนี้ต้องไม่เลวแน่ๆ แต่เขาก็ไม่คิดว่ากำไรจะมากมายขนาดนี้ มากกว่าร้านยาเม็ดใหญ่ของเขาหลายเท่าตัว

นี่พึ่งจะเป็นวันแรกที่หออู๋หยางเปิดทำการ ก็สามารถทำกำไรได้มากมายมหาศาลขนาดนี้ แล้วต่อไป เมื่อผู้ฝึกตนรู้จักหออู๋หยางมากขึ้น จูอู๋หยางจะทำกำไรได้อีกเท่าไหร่ คิดแล้วอู๋ชางก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันที