คนรอบข้างต่างอุทานและมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

“อะไรน่ะ! นี่คือ?”

“นี่คืออะไร? ทำไมตรงหน้าฉันมีแถบข้อมูลโผล่มา?”

“นี่อาจจะเป็นความคิดลึกลับที่ได้รับความนิยมอยู่ในฟอรัมเมื่อไม่กี่วันก่อน?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นหมายความว่าพี่ใหญ่ลึกลับที่ฆ่าเซิ่งฟู่เทียนด้วยการโจมตีครั้งเดียวอยู่ใกล้พวกเราไม่ใช่เหรอ?”

เรื่องนี้ทำให้ทีมที่กำลังสู้กับลิงคิงคองยักษ์ทำผิดพลาดอย่างเห็นได้ชัด

โชคดีที่ตอนเริ่มการต่อสู้พวกเขาได้จับขาของลิงคิงคองยักษ์ไว้ด้วยไอเทม A[เงามือยักษ์] ซึ่งทำให้มันเคลื่อนไหวได้ยากขึ้น

[เงามือยักษ์(a·สหะ)]: อัญเชิญมือยักษ์คู่หนึ่งจากประตูเงาเพื่อจับศัตรู, ประตูเงาจะใช้พลังตามความแข็งแกร่งของศัตรู, ผู้เล่นต้องส่งแรงกายให้แก่ประตูเงาเพื่อคงสภาพมันไว้

เพราะมีผู้เล่นเลเวลสูง400คนส่งแรงกายให้แก่ประตูเงา นั่นจึงเป็นผลให้ลิงคิงคองยักษ์ถูกจับไว้อย่างแน่นหนา

แน่นอนว่าวิธีนี้มีประโยชน์เฉพาะกับลิงคิงคองยักษ์ที่ไม่มีการโจมตีระยะไกล ไม่อย่างนั้นต่อให้จับเท้าของมันเอาไว้ แต่มันสามารถส่งผู้เล่นเหล่านี้ไปสวรรค์ได้ด้วยการโจมตีระยะไกล

เซิ่งหย่าซึ่งสวมชุดสีขาวมีสีหน้าเย็นชาเมื่อเห็นข้อความตรงหน้า

เหอเทียนขมวดคิ้วอย่างเกรี้ยวกราดและตะคอกอย่างเย็นชา “เฮอะ เปิดเผยความคิดของฉันแล้วยังไงล่ะ นั่นเป็นสิ่งที่ฉันคิดอยู่นั่นแหละ แล้วมันผิดตรงไหนล่ะ?”

[เหอเทียนคิดว่าตัวเองอยู่ในตำแหน่งเดียวกับเทพธิดาแห่งราชวังชิงเหลียน สาวรับใช้ของเทพธิดาคนนี้ชอบทำห่างเหินกับเขาซึ่งมันทำให้เขาโกรธมากจนอยากลากเธอเข้าไปในห้องลับแล้วระบายความโกรธในใจ]

เซิ่งหย่าหรี่ตาลงทันทีที่เห็นข้อมูลนี้ ความโกรธมากมายพวยพุ่งออกมาจากส่วนลึกในดวงตา เธอกลายเป็นแสงสีเงินบินไปหลายร้อยเมตรและหายไปในชั่วพริบตา

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ต้องการช่วยเขาสู้กับราชามอนสเตอร์แล้ว

พออ่านข้อความนี้ทุกคนในที่นั้นจึงตกตะลึง ต่อจากนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความแปลกใจ

“เชี่ย เล่นใหญ่ไปหรือเปล่า?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เหอเทียนจบสิ้นแล้ว! ฉันไม่ชอบมันเหมือนกัน”

ไม่ไกลจากที่นี่

ผู้เล่นแข็งแกร่งคนอื่นๆที่ได้รับเชิญจากกลุ่มการเงินตระกูลเหอให้มาช่วยสู้เริ่มหยุดมือ พวกเขามองหน้ากันไปมาโดยไม่รู้ว่าจะสู้ต่อไปดีไหม

“นี่...นี่เป็นแค่ความคิดในใจ เขายังไม่ได้ทำจริงสักหน่อย จะตัดสินเพราะความคิดแค่นี้ไม่ได้หรอก พวกเราไปจัดการราชามอนสเตอร์ต่อเถอะ” ผู้เล่นประตูดาบพูดขึ้น

“น่าขยะแขยง เราจะไม่ช่วยคนแบบนี้” ผู้เล่นหญิงจากอาณาเขตน้ำแข็งหลายคนถอนตัวออกจากสนามรบ

นอกจากพวกเธอแล้วยังมีผู้เล่นหญิงจากกองกำลังอื่นก็แสดงออกว่ารับไม่ได้ พวกเธอหยุดการต่อสู้และถอนตัวออกไป

แต่พวกเธอไม่ได้ไปไกลนักและเฝ้าดูจากระยะไม่กี่ร้อยเมตรเพราะต้องการดูว่าเรื่องนี้จะเป็นไปในทิศทางไหน

เหอเทียนมองไปรอบๆและเห็นว่าทุกคนรอบตัวเขามองเขาเหมือนลิง แต่เขากลับแสดงอาการโกรธไม่ได้

ตอนนี้เขาไม่มีความเย่อหยิ่งอีกแล้ว เขาไม่สบายใจมากเมื่อคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้อาจจะกระจายไปทั่วโลกหลังจากที่เขากลับไป

ในช่วงเวลาสำคัญนี้ เพื่อนของเขาหวังเล่ยก็ลุกขึ้นมา

“เงียบก่อน! ฟังฉัน!” เขายืนอยู่หน้าเหอเทียนและตะโกนใส่ทุกคน

เขาไม่ได้เป็นแค่คนรุ่นใหม่ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น แต่ยังเป็นสมาชิกของค่ายอัจฉริยะพันธมิตรเสิน ดังนั้นทุกคนจึงเต็มใจที่จะไว้หน้าเขา

นอกจากคนจัดการกับลิงคิงคองยักษ์อยู่ คนอื่นๆล้วนเงียบลงอย่างรวดเร็วและหันมามองเขา

หวังเล่ยหายใจเข้าลึกและก้าวถอยหลังไปยืนข้างเหอเทียน จากนั้นชี้ที่เขาและพูดกับฝูงชน “เหอเทียนกับฉันเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้ว ฉันรับประกันว่าหลังจากที่ฉันได้รู้จักเขา เขาไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายพวกนั้น”

“ถ้าพวกนายไม่เชื่อจะให้เราสาบานต่อความคิดอันนั้นก็ได้!”

หวังเล่ยคว้ามือของเหอเทียนและทำท่าทางด้วยสายตาเพื่อให้เขาสาบาน

ใบหน้าของเหอเทียนมืดครึ้มเล็กน้อย แต่เขายังพยักหน้าอย่างหนัก

“ฉันเหอเทียนขอสาบานกับทุกคนว่าฉันไม่เคยทำอะไรที่ชั่วร้าย...”

[เพื่อให้ได้ตำแหน่งทายาทเขาเลยทำตัวดีมาตลอดหลายปีและไม่กล้าทิ้งร่องรอยใดๆไว้ให้เพื่อน มีเพียงเรื่องเดียวที่เขารู้สึกผิดกับเพื่อนของเขา]

เมื่อเห็นข้อความครึ่งแรกเหอเทียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เหมือนถูกปล่อยออกมาหลังจากถูกขังไว้หลายปี

แต่พอเห็นครึ่งหลังใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อทันที

การแสดงออกของหวังเล่ยที่อยู่ด้านข้างเปลี่ยนไปเช่นกัน

เหอเทียนเป็นเพื่อนที่ดี แล้วเขารู้สึกผิดกับเขาเรื่องอะไร?

เขามองเพื่อนแสนดีข้างๆอย่างเหม่อลอยและคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ในตอนนั้นเองใบหน้าของเขาก็เริ่มน่าเกลียด

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้น”

เหอเทียนรู้ว่าไม่สามารถซ่อนมันได้อีกแล้ว ดังนั้นแทนที่จะบอกให้ทุกคนรู้ว่าเขาต้องการพูดอะไร เขาจึงเลือกกระซิบกับเพื่อนเขาแทน

เขารีบกระซิบบอกที่หูของหวังเล่ย

ทุกคนเห็นใบหน้าของฝ่ายหลังดำมืดราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง

[ใช่ มันเป็นอย่างที่หวังเล่ยคิด เหอเทียนพูดสิ่งสุดท้ายที่เขาไม่อยากได้ยินจริงๆ: “คืนนั้นคุณกับพี่สะใภ้มาที่บ้านฉันและคุณดื่มมากเกินไปจนเผลอหลับไป จากนั้นพวกเราได้ทำสิ่งที่พวกเราไม่ควรทำ”]

[เหอเทียนไม่กล้าบอกว่าพวกเขาทำมันข้างหวังเล่ยด้วยซ้ำ ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาบอกให้คนขับรถไปส่งหวังเล่ยกลับบ้านแล้วสนุกกับภรรยาของเขาตลอดทั้งคืน]

เมื่อเห็นข้อความอันที่สองหัวใจของหวังเล่ยเหมือนถูกบีบเอาไว้ เขารู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก

หวังเล่ยถอนหายใจแรงจากนั้นจ้องเหอเทียนด้วยสายตาดุร้าย

“แกเสร็จเร็วไม่ใช่เหรอ?”

เขาถามด้วยใบหน้าซีดเซียว “นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม!!?”

[เขาเสร็จเร็วจริง คืนนั้นเขาเลยกินยาเข้าไปเยอะ]

เหอเทียนรู้สึกว่าสถานการณ์อยู่เหนือการควบคุมไปแล้ว

เขาไม่สนใจราชามอนสเตอร์อีกต่อไปแล้วหันหลังวิ่งหนี!

แต่หวังเล่ยจะปล่อยมันหนีไปได้ยังไง เขาคำรามลั่นและปล่อยสายฟ้าออกมาจากร่างกาย จากนั้นกลายเป็นนกสายฟ้าพุ่งตามเหอเทียนที่กำลังหนี!

ไม่ว่าคนที่กำลังสู้กับราชามอนสเตอร์หรือไม่สู้ พวกเขาล้วนหันไปสนใจสองคนนั้นทันที

“ว้าว! ไล่ล่ากันแล้ว!”

“น่าตื่นเต้นจริงๆ!”

“วันนี้เสินเซี่ยของเรามีข่าวใหญ่อีกแล้ว!”

“หวังเล่ยจะฆ่าเหอเทียนหรือเปล่า! ตามไปดูกัน!”

ผู้เล่นของกองกำลังขนาดใหญ่ที่สู้กับราชามอนสเตอร์อยู่ก็หยุดสู้ทันทีและมองหน้ากันด้วยความสับสน

“เหอเทียนหนีไปแล้ว พวกเราต้องสู้กับมันอยู่หรือเปล่า?”

ผู้เล่นจากประตูดาบ, นิกายยุทธ์และกองกำลังอื่นๆล้วนได้รับเชิญจากกลุ่มการเงินตระกูลเหอให้มาช่วยเหอเทียนฆ่าราชามอนสเตอร์

แต่ตอนนี้เจ้าของงานกลับหนีไปแล้ว แล้วคนที่มาช่วยยังต้องสู้ต่อไหม?

ในช่วงที่ทุกคนลังเลอยู่ ทันใดนั้นก็มีพายุเข้มข้นสูงราวกับมังกรลมโฉบลงมาจากท้องฟ้าและพุ่งเข้าหัวลิงคิงคองยักษ์อย่างแม่นยำ!

แม้ว่าพวกเขาจะแปลกใจกับการโจมตีอย่างกะทันหันนี้ แต่ทุกคนไม่ได้ตื่นตระหนก

ราชามอนสเตอร์ยังเหลือพลังชีวิตอีกตั้งเยอะ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่ามันด้วยการโจมตีครั้งเดียว

อย่างไรก็ตาม

ขณะที่ทุกคนคิดแบบนั้น ลิงคิงคองยักษ์ก็ได้ล้มตัวลง

ดวงตาของมันสูญเสียความสดใสไปชั่วพริบตา ร่างใหญ่สูง50เมตรทรุดลงกระแทกพื้นจนเกิดเสียง‘ตึง’

ภายใต้สายตาตะลึงงันของผู้คนนับร้อย ลิงคิงคองยักษ์ได้กลายเป็นจุดแสงสลายหายไป