“ถ้าเขาเป็นศูนย์หนึ่งจริงๆ ผู้เล่นลึกลับในดินแดนลับที่สามารถฆ่าเซิ่งฟู่เทียนด้วยการโจมตีเดียวก็น่าจะเป็นเขา!”

“เครื่องมือเทพความคิดลึกลับนั่นก็เป็นของเขาด้วย!?”

เมื่อเธอมองหลิงอี้ในฐานะศูนย์หนึ่งผู้ลึกลับ เธอก็พบว่าเรื่องผิดปกติพวกนี้มีคำอธิบายที่มีเหตุผลมาก!

หนานกงหลี่นั่งนิ่งไม่ได้อีกต่อไป เธออยากจะบินไปหาหลิงอี้ทันทีเพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงกับเขา

แต่เธอก็บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลงก่อน

“เอาล่ะ ไปที่บ้านของหลิงอี้”

เธอปิดรายชื่อผู้เล่นและเผากระดาษที่เธอเพิ่งเขียน

จากนั้นก็เปิดหน้าต่างแล้วกระโดดออกไป

......

ติ๊งต่อง~

ติ๊งต่อง~

ติ๊งต่อง~

เสียงรกริ่งด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน

ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า หลิงอี้กับคนอื่นๆกำลังคุยกันอยู่ในห้องโถง

ทันทีที่ได้ยินเสียงกริ่งเขาก็ออกมาทันที

“ว่าไง?”

พอเห็นนักบุญดาบฟินิกซ์ยืนรออยู่ด้านนอก หลิงอี้ก็อดแปลกใจไม่ได้และเปิดประตูให้ทันที

เขามองเธอและรอให้เธอพูด

เธอมองเขาและคิดว่า “ผู้ชายคนนี้เป็นศูนย์จริงหรือเปล่านะ?”

ทั้งสองมองหน้ากันเป็นเวลานาน หลิงอี้จึงถามอย่างสงสัย “หัวหน้าหน่วยหงส์แดงมีอะไรหรือเปล่า?”

หนานกงหลี่อ้าปากเล็กน้อยจากนั้นหัวเราะออกมาและพูดว่า “ไม่มีอะไร แค่...คุณไม่ได้ไปรับการสนับสนุนเหรอ? เราไม่เห็นคุณมารับรางวัลเลเวลดังนั้นฉันจึงนำมามอบให้ที่นี่”

ตอนที่มาเธอไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยเพราะตื่นเต้น แต่โชคดีที่เธอคิดข้อแก้ตัวได้ทัน

รางวัลเลเวลให้เหรียญทองไม่มากนัก นั่นจึงไม่สำคัญว่าเธอจะจ่ายเงินจากกระเป๋าของเธอเองหรือเปล่า

“อ๋อ เข้าใจแล้ว...”

หลิงอี้ขมวดคิ้วและแอบสงสัยว่า 'แปลก พันธมิตรเสินมีส่งรางวัลเลเวลมาให้ที่หน้าประตูบ้านด้วย? ไม่ใช่ว่าต้องไปรับเองเหรอ?’

“จะไม่เชิญฉันเข้าไปหน่อยเหรอ?” หนานกงหลี่ถาม

“อืม เข้ามาสิ”

เขาขยับตัวออกและปล่อยให้หนานกงหลี่เดินเข้ามา

ทั้งสองเดินไปตามทางเดินระหว่างลานดอกไม้ หนานกงหลี่มองซ้ายขวาราวกับว่าเธอมาถึงโลกใหม่ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อ๊ะ? บ้านข้างๆเป็นของหยุนจีไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกคุณ?”

“อ๋อ กำแพงนั่นถูกทุบทิ้งเพื่อให้มาที่นี่ง่ายขึ้นน่ะ”

หนานกงหลี่พยักหน้า ดวงตาสีแดงของเธอส่องประกาย

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็เข้าไปในห้องโถง

ทันทีที่เขาเข้ามา หนานกงหลี่ก็มองคนสองสามคนอย่างรวดเร็ว

หยุนจี, เซี่ยหว่านชิง และผู้หญิงที่ไม่รู้จัก

ทันทีที่เธอเห็นสองคนแรก มุมปากเธอก็ยกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ สิ่งที่เธอคาดเดามีความเป็นไปได้สูงขึ้น

หลังจากทักทายกันแล้วหนานกงหลี่ก็ดึงเก้าอี้ไม้มานั่ง เธอหยิบถุงมิติอีกใบออกมาจากกระเป๋าเป้จากนั้นยัดเหรียญทองสองพันเหรียญใส่เข้าไปแล้วมอบให้หลิงอี้

“นี่คือรางวัลเลเวลที่ไปถึงเลเวล10 ถุงมิติอันนี้ก็ให้คุณด้วย เมื่อคุณไปถึงเลเวล20ก็ไปรับรางวัลที่พันธมิตรสาขา”

แม้ว่าจะพูดแบบนั้น แต่หนานกงหลี่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เลเวล10เท่านั้น

'ถ้าเขาเป็นศูนย์หนึ่งจริงๆ อย่างน้อยเขาต้องมีเลเวล40'

หลิงอี้ไม่เสแสร้งแล้วรับมันมา

หนานกงหลี่อยากได้เหตุผลที่ทำให้เธอไม่ต้องกลับออกไป เธอจึงถามผู้หญิงในห้องที่เธอไม่รู้จักว่า “คุณเป็นใคร?”

หลินซูโหรวคิดไม่ถึงว่านักบุญดาบฟีนิกซ์ที่อยู่ในข่าวจะมาถามชื่อเธอในวันหนึ่ง เธอตื่นเต้นมากและตอบกลับอย่างมีความสุข “ฉันชื่อหลินซูโหรว ฉันเป็นเจ้าของของที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จัก”

ดวงตาของหนานกงหลี่เป็นประกายทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าเธอเจ้าของที่นี่ เธอรู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้สำคัญกับเธอแค่ไหนใรเวลานี้

เธอรีบลุกขึ้นจากนั้นยื่นมือให้และพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณสวยมาก”

“ทันทีที่ฉันเห็นหน้าคุณ ฉันก็นึกถึงจักรพรรดินีที่ได้ชื่อว่า'คนที่สวยที่สุดในโลก'...”

พอพูดถึงตรงนี้หนานกงหลี่ก็หยุดพูดชั่วขณะ เมื่อเธอเห็นใบหน้าของหลินซูโหรวแข็งค้างเธอก็รู้ทันทีว่าตัวเองพูดผิดแล้ว

แต่เธอคิดเข้าข้างตัวเองว่าไม่น่าจะผิดอะไร เธอเห็นผู้หญิงคนอื่นสวยที่สุดในโลก ผู้หญิงคนนั้นก็ควรมีความสุขไม่ใช่เหรอ?

“มีอะไรหรือเปล่า?” พอเห็นหลินซูโหรวหยุดชะงัก หลิงอี้จึงถามอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไร!”

พอได้ยินคำพูดห่วงใยของหลิงอี้ ร่างกายของหลินซูโหรวก็อ่อนลง เธอหันกลับมาและยิ้มให้เขาอย่างสดใส

เธอเลิกสนใจหนานกงหลี่ที่อยู่ข้างหน้าและหันตัวเดินเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

หลิงอี้ไม่ใช่คนหลอกง่ายขนาดนั้น เขาเดาความสัมพันธ์ของทั้งสองได้แล้ว

'มีจุดที่เหมือนกันอยู่? อาจเป็นญาติกัน? แต่พ่อแม่เธอตายแล้วไม่ใช่เหรอ?'

เขาลูบแผ่นหลังเรียบเนียนของเธอผ่านผ้าไหมเนื้อบางและตั้งใจว่าจะขอเธอดูเป็นการส่วนตัว

ฝั่งตรงข้าม หนานกงหลี่กลับมานั่งด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติ

เธอมองพวกเขาและมีความคิดเรื่องพวกเขาอยู่ในใจ

'อย่าที่คิดไว้เลย เรื่องที่รู้ว่าใครคือศูนย์หนึ่งเอาไปบอกต่อไม่ได้เด็ดขาด และต้องทำให้แน่ใจด้วยว่าจะไม่หลุดพูดออกไป’

สมองของหนานกงหลี่หมุนอย่างรวดเร็ว เธอพยายามคิดหาวิธีที่จะไม่ทำให้บุคคลภายนอกสงสัยและพยายามปกป้องหลิงอี้ไว้ให้ได้มากที่สุด

'แต่ก่อนหน้านั้นต้องยืนยันว่าอีกฝ่ายคือศูนย์หนึ่งตัวจริง ถ้าไปปกป้องผิดคนขึ้นมามันคงน่าอายไม่น้อย’

การตัดสินว่าอีกฝ่ายเป็นหรือไม่นั้นง่ายมาก แค่ดูว่าเซี่ยหว่านชิงสามารถสัมผัสตัวอีกฝ่ายได้หรือไม่

แต่เพื่อไม่ให้หลิงอี้ขุ่นเคือง หนานกงหลี่จึงไม่กล้าจับเซี่ยหว่านชิงไปสัมผัสตัวเขา เธอทำได้แค่พยายามสร้างโอกาสให้ทั้งสองแตะตัวกัน

ขณะที่ความคิดของเธอโลดแล่น หยุนจีที่รู้จักเธอดีก็พูดด้วยสีหน้างุนงง “ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่อีก?”

หนานกงหลี่แอบบ่นกับความช่างพูดของหยุนจีในใจ แต่ในใจเธอก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา เธอตอบกลับด้วยรอยิ้ม “อ๋อ ฉันคิดว่าบ้านของเธอสวยมาก ก็เลยอยากซื้อแบบนี้เหมือนกันสักหลัง ฉันขอเดินดูรอบๆได้ไหม?”

หลินซูโหรวมองหน้าหลิงอี้ ซึ่งเข้าพยักหน้าให้

“บ้านของเราไม่ใหญ่นัก ฉันจะพาคุณไปดูรอบๆเอง” หลินซูโหรวยิ้มและพาหนานกงหลี่ไปที่ห้องครัวก่อน

เมื่อมองด้านหลังของเธอ หลิงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยและคิดภายในใจ ‘สิ่งที่หงส์แดงทำดูแปลกๆ... เธอเข้ามาดูรอบบ้านแบบนี้...อืม...ลองใช้สอดส่องโชคชะตาดูแล้วกัน’

เขาใช้สอดส่องโชคชะตากับหนานกงหลี่

[วันที่17เดือน6: เนื่องจากพบว่าหลิงอี้ที่อยู่ในรายชื่อผู้เล่นเป็นผู้เล่นเดือน6 เธอจึงมาหาเขาที่บ้านเพราะเดาว่าหลิงอี้อาจจะเป็นศูนย์หนึ่ง]

[วันที่18เดือน6: วางแผนย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหยุนจีแต่โดนหยุนจีปฏิเสธ]

[วันที่19เดือน6: ร่วมมือกับหยุนจีและผู้เล่นเลเวลสูงคนอื่นๆในการท้าทายราชามอนสเตอร์เลเวล90ในเขตเป็นครั้งที่ห้า เมื่อพวกเธอพ่ายแพ้อีกครั้งและได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของราชามอนสเตอร์ พวกเธอก็โดนผู้เล่นของประเทศไป๋อิงอาซือหลันที่สวมหน้ากากแพะโจมตี เธอตายจึงทำให้เลเวลลดลง วิญญาณแท้ลดขั้นลงทำให้ความแข็งแกร่งลดลง กลับมานั่งร้องไห้ที่บ้านในตอนกลางคืน]

[วันที่20เดือน6: อันดับในอารีน่าตกมาที่อันดับ100 เธอไปที่สำนักงานใหญ่เพื่อลาออกจากตำแหน่ง]

[วันที่21เดือน6: ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยถูกถอดออก]

[วันที่22เดือน6: ถูกผู้เล่นจากประเทศลั่วยื่ออิงซุ่มโจมตีตอนไปฟาร์มมอนสเตอร์ เธอทำลายอีกฝ่ายและถูกเจี๋ยหลี่ผู้เล่นของประเทศเป่ยสงขัดจังหวะ เจี๋ยหลี่มาสารภาพรักกับเธอ หลังจากถูกปฏิเสธเขาก็ไปร่วมมือกับอาซือหลันผู้เล่นของประเทศไป๋อิงในการฆ่าเธอทันที เลเวลของเธอลดลงอีกครั้ง]

[การลดเลเวลครั้งนี้ทำให้ตำแหน่งดาวน้อยกว่าจำนวนดาวของสกิลที่มี ส่งผลให้สูญเสียสกิลระดับแปดดาว ‘ฟีนิกซ์อมตะ’ ความแข็งแกร่งก็ลดลงอีกครั้ง]

[…]