ในเวลานี้เองผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนบริกรก็ได้เดินมาหาพวกเขาทั้งสามคนและพูดอย่างเขินอาย “พี่ใหญ่ เถ้าแก่ของเราบอกว่ามันจะเป็นเกียรติสำหรับพวกเรามากถ้าคุณมาที่เรือของพวกเรา และทางเราได้เตรียม‘ห้องพักสุดหรู’ไว้ให้พวกคุณด้วย”

“ไม่เป็นไร”

หลิงอี้โบกมือปฏิเสธและพูดด้วยรอยยิ้ม “รออีกแค่ไม่กี่นาทีเอง พวกเราจะรอตรงนี้แหละ”

บริกรเงยหน้ามองเขา เธอตอบกลับอย่างเขินๆด้วบใบหน้าที่เริ่มแดง “เข้าใจแล้ว ดูแลตัวเอง...ไม่ไม่ไม่ คุณคุณ...คุณต้องระวัง...วั่นคังเอาไว้ให้ดี”

“…”

บริกรหน้าแดงหนีไปอย่างรวดเร็ว

“นายมีแฟนคลับอยู่ทุกที่เลยนะ” หลินซูโหรวยกยิ้มมุมปาก

น้ำเสียงอ่อนโยนของเธอเหมือนกลายเป็นเส้นไหมนับไม่ถ้วนลอยเข้าหูเขาแล้วไปกระตุ้นเส้นประสาท

หัวใจหลิงอี้เต้นรัวขึ้นเล็กน้อย เขาหันมามองเธอด้วยความแปลกใจ “ฉันนึกว่าความสวยของเธอจะเปลี่ยนไปแค่ภายนอก คิดไม่ถึงเลยว่าเสียงของเธอจะเปลี่ยนไปด้วย เหมือนกับเสียงเมื่อคืนเลย”

“ฮ่าฮ่า”

หลินซูโหรวหัวเราะเบาสองครั้ง เธอเขย่งไปข้างหูเขาแล้วกระซิบว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะพยายามไม่พูดแล้วกัน”

กลิ่นหอมชื่นใจและลมอุ่นที่อยู่ข้างหูเขาได้ไปกระตุ้นความต้องการภายในใจ โชคดีที่เมื่อเช้านี้เขาชิมเธอไปก่อนแล้วไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงทนไม่ไหว

ฟิ้ว!

จู่ๆก็มีสองสามคนพุ่งมาอยู่ห่างพวกเขาทั้งสามสี่ห้าเมตร หลิงอี้หันไปมองและเห็นชาวไป๋อิงตัวขาวผมเหลือง

ผู้นำกลุ่มอายุประมาณสามสิบ สวมชุดสูทสีขาว รูปร่างค่อนข้างแข็งแกร่ง ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีเขียว

“คุณหลิน คุณก็มาที่นี่เหมือนกัน”

ชายคนนั้นมองหลินเซียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อืม”

หลินเซียนตอบกลับอย่างนุ่มนวล “ฉันไม่ได้คิดจะแต่งงาน ต่อให้ฉันแต่งก็คงไม่ใช่กับคนต่างชาติ เพราะงั้นยอมแพ้ซะเถอะ”

พอได้ยินแบบนั้นหลิงอี้ก็นึกได้ว่า—ครั้งล่าสุดที่เขาเห็นหลินเซียนผ่านทีวี เขาเห็นความคิดว่าของคนอื่นบอกว่ามีคนไล่ตามเธอสองสามคน

ผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น

ชายที่อยู่อีกฝั่งถอนหายใจด้วยสีหน้าหดหู่ “ก็ได้ ขอบคุณที่ยอมให้ฉันติดตามในช่วงตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณเป็นผู้หญิงที่ดี ฉันยอมแพ้แล้วล่ะ ฉันจะไปตามหารักแท้”

พอพูดจบก็มีเสียง‘ฟิ้ว’ดังขึ้นอีก เขารีบพอคนของตัวเองออกไป

มาเร็วไปเร็ว

เมื่อเห็นเขาจากไปหลินเซียนก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดด้วยความประหลาดใจว่า “หืม? เขายอมไปง่ายๆแบบนี้เลย?”

เธอมองหลิงอี้ที่อยู่ด้านข้างแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าการมีผู้ชายที่ดีอยู่ข้างๆจะสามารถกำจัดปัญหาได้”

“หืม? เกี่ยวอะไรกับฉัน?”

“ต้องเกี่ยวอยู่แล้ว ช่วงนี้ฉันไปบ้านนายบ่อยๆเลยมีข่าวลือว่าฉันคบกับนายด้วย”

“อ๋อ”

“เอาล่ะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปฉันก็ไม่ต้องเหนื่อยอีก นายแค่ไม่ต้องไปแก้ตัวก็พอ”

“ขี้เกียจจะทำอยู่แล้ว”

หลิงอี้ตอบเธอลวกๆแล้วใช้[สอดส่องโชคชะตา]ตรวจสอบฝูงชนรอบๆ

[วันที่3เดือน7 ในดินแดนลับใหญ่‘ทะเลปั่นป่วน’ หลังจากการทำงานอย่างหนัก ในทที่สุดก็เจอ‘ผลคืนชีพ’ยาสมบัติระดับAอยู่ใต้ก้อนหินริมชายหาดทางมุมตะวันตกเฉียงใต้ของดินแดนลับ]

“คุณมาที่นี่เพื่อผลคืนชีพเหรอ?” เขาหันไปมองหลินเซียน

“ห๊ะ? ใช่ แต่ยังไม่แน่ใจ”

“รู้แค่ว่ามันอยู่ที่นี่”

[ใต้ต้นแอปเปิ้ลทางตอนใต้ของดินแดนลับ สมาชิกของโบสถ์ทำลายล้างควบคุมให้คนไปโจมตีสมาชิกราชวงศ์ของประเทศลั่วยื่ออิง]

โบสถ์ทำลายล้าง? เข้าควบคุม? สมาชิกราชวงศ์?

หลิงอี้ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่รู้ว่าพวกมันต้องการจะทำอะไร

[เพราะพวกเขาใส่ร้ายใครบางคนจึงถูกไฟฉายส่อง คนกลุ่มหนึ่งปัสสาวะและถ่ายต่อหน้าฝูงชน ท้ายที่สุดก็ตายเพราะสู้กับผู้แข็งแกร่ง]

“คนพวกนั้นคือใคร?” หลิงอี้ชี้ไปยังกลุ่มหนุ่มหล่อรูปร่างสูงใหญ่ที่อยู่ไกลๆ

“อ๋อ น่าจะเป็นวงบอยแบนด์ในประเทศ” หลินซูโหรว

หลังจากมองไปรอบๆหลิงอี้ก็เจอข้อมูลที่ค่อนข้างมีค่า

แม้ว่ามันจะไม่มีประโยชน์สำหรับเขาก็ตาม

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อถึงเวลา12.00น. ในที่สุดประตูของดินแดนลับ‘ทะเลปั่นป่วน’ก็ได้เปิดออก!

หลิงอี้กับหลินซูโหรวจับมือกันและบินเข้าไปด้วยกัน

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ภาพด้านหน้าก็เปลี่ยนไป

ทั้งสองอยู่เหนือเกาะขนาดใหญ่

เมื่อมองลงไปจะเห็นเป็นเกาะขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนเต่ายักษ์ เกาะนี้มีด้านล่างที่ลึกมาก เกือบ80%ของพื้นที่จมอยู่ในน้ำทะเล

ทั้งสองร่อนลงบนพื้น เท้าเหยียบน้ำทะเลใส น้ำลึกถึงแค่หัวเข่า

“แล้ว...นี่คือเกาะที่อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลครึ่งเมตร?”

“แค่เกือบ”

“แล้วเรายืนอยู่บนทะเลหรือยืนอยู่บนเกาะ?”

หลินซูโหรวชำเลืองมองดอกไม้ พืช และต้นไม้รอบตัวเธอแล้วพูดว่า “มีครบเลย”

พอเห็นปลาว่ายอยู่ท่ามกลางดอกไม้เธอเลยรู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก “มิติตระกูลของเราก็เป็นเกาะเหมือนกัน เราน่าจะเปลี่ยนให้พื้นที่ส่วนหนึ่งเป็นแบบนี้ได้ นายคิดว่ายังไง?”

“เธอเปลี่ยนได้ตามใจชอบเลย”

หลินเซียนบินไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้แล้ว หลิงอี้ก็ไม่เอื่อยเฉื่อยเช่นกัน

เขาใช้[บอกใบ้คำทำนาย]ในกระเป๋าเป้

“จะเจอหรือไม่เจอหัวใจแห่งคุณสมบัติก็ขึ้นอยู่กับมันแล้ว”

เขาฝากความหวังทั้งหมดไว้กับ[บอกใบ้คำทำนาย]

วินาทีต่อมา

[คุณจะไปทางลงใต้เพื่อค้นหาหัวใจแห่งคุณสมบัติ แต่คุณไม่รู้ว่าตัวเองไปผิดทางตั้งแต่แรก]

“เอ๊ะ? ลองใหม่”

[คุณจะไปทางเหนือ ไปผิดทาง]

[คุณจะไปทางทิศตะวันออกและบินด้วยความเร็วสูงสุดเป็นเวลา5วินาที คุณรู้สึกว่าต้นไม้สีแดงที่อยู่ไม่ไกลนั้นดูแปลกๆ]

“โอ้? ทางตะวันออกสินะ”

หลิงอี้อุ้มหลินซูโหรวมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกด้วยความเร็วเต็มที่

เนื่องจากสถานที่นี้เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ประเภทน้ำ หลินซูโหรวเลยคิดว่าเธออาจจะได้สกิลประเภทน้ำดีๆติดมือกลับมาเธอจึงตามหลิงอี้มาด้วย

แต่พวกเขาไม่มีความคิดที่จะแยกจากกัน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องสะสางเรื่องของเขาก่อน จากนั้นค่อยใช้เวลาร่วมกับเธอในการหาสกิลประเภทน้ำ

ห้าวินาทีต่อมา หลิงอี้หยุดตรงเวลา

เขาหันไปมองไปรอบๆ แน่นอนว่าเขาเจอต้นไม้หลากสีหลายสิบต้นห่างออกไปประมาณเจ็ดสิบแปดสิบเมตร

ต้นไม้เหล่านี้บางต้นเป็นสีขาว บางต้นเป็นสีน้ำเงิน บางต้นเป็นสีดำขาว และบางต้นมีหลายสีเหมือนเป็นเส้นขีดเขียนของเด็ก

ในต้นไม้กลุ่มนี้มีต้นไม้สีแดงบริสุทธิ์อยู่สามต้น

หลิงอี้พุ่งไปหาหนึ่งในนั้นอย่างรวดเร็ว

[ต้นไม้ตรงหน้าเป็นต้นไม้ธรรมดา]

ขยับไปต้นที่สอง

ต้นไม้ตรงหน้าเป็นต้นไม้ธรรมดา]

ขยับไปต้นที่สาม

[คุณคิดว่าต้นไม้ต้นนี้ดูแปลกๆจึงเกิดอาการคัดมือแล้วตัดมันทิ้ง แต่ปรากฏว่าด้านในต้นไม้เป็นกลวงโบ๋และมีช็อกโกแลตรูปหัวใจซ่อนอยู่ในนั้น?]

[คุณใช้ตาทิพย์ตรวจสอบและยืนยันว่านั่นคือหัวใจแห่งคุณสมบัติ]

“เยี่ยมไปเลย”

เอฟเฟกต์อันทรงพลังของ[บอกใบ้คำทำนาย]ทำให้หลิงอี้แปลกใจมาก

การทำนายอนาคต+ความสามารถในการบอกใบ้ที่ยังลึกลับจนถึงตอนนี้

เมื่อรวมสองอย่างนี้เข้าด้วยกัน สมบัติแทบทั้งหมดก็ไม่อาจหลบซ่อนจากเขาได้!

นี่เป็นสิ่งที่ดีกว่า‘เข็มทิศล่าสมบัติ’กับ‘หนูล่าสมบัติ’ที่คนนับไม่ถ้วนใช้กันแน่นอน!

เขาพุ่งไปที่ด้านข้างต้นไม้สีแดงและออกแรงเตะจากด้านข้าง

ตึง!!

ต้นไม้แดงหักครึ่ง

ลำต้นหล่นลงและเผยให้เห็นตอไม้ที่กลวงโบ๋

หลิงอี้มองเข้าไปด้านในและเห็นช็อกโกแลตรูปหัวใจจริงๆ

เขาเอื้อมมือไปหยิบมันแล้วรีบเก็บใส่กระเป๋าเป้ ก่อนที่เขาจะได้ตรวจสอบมัน

[แจ้งเตือน: พบว่ามีวัสดุเฉพาะในกระเป๋าเป้ ทำการผสมโดยอัตโนมัติ]

[ยินดีด้วยคุณได้รับสมบัติในตำนาน [แหวนคุณสมบัติทั้งหมด]!]