หลังจากพวกเธอไปแล้ว หลิงอี้ก็ลากหลินซูโหรวไปที่ห้องนอน

“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

“อืม”

หลิงอี้ต้องทำสรุปและทบทวนตัวเองทุกวัน

เขานั่งที่โต๊ะทำงานและเริ่มแยกแยะว่าตัวเองต้องทำอะไรบ้างในอีกสองสามวันข้างหน้า

[เวลาปัจจุบัน: วันที่ 11

วันที่13,การตรวจสอบคุณสมบัติของอารีน่า

ศัตรู: ตรวจสอบมอนสเตอร์

วันที่15,ศาลเจ้าป่าลึกลับ

เป้าหมาย: วิญญาณต้นไม้พันปีบอสมอนสเตอร์เลเวล50

วันที่?, โลกใหญ่

เป้าหมาย: ราชามอนสเตอร์ลิงคิงคองยักษ์เลเวล50]

“อืม...นอกจากกิจกรรมแล้ว สามอย่างนี้คือสิ่งที่ต้องไปทำสินะ?”

หลิงอี้คิดอย่างรอบคอบจนแน่ใจว่าไม่ได้พลาดอะไรแล้ว เขาจึงเริ่มสองสามหัวข้อนี้

“ฉันผ่านการตรวจสอบคุณสมบัติได้แน่นอน จากนั้นค่อยเพิ่มเลเวลต่อ”

“ฉันล้มวิญญาณต้นไม้พันปีได้ แต่ต้องระวังผู้เล่นอื่นในดินแดนลับด้วย”

“โลกใหญ่ยิ่งอันตรายยิ่งกว่า...”

เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะฆ่ราชามอนสเตอร์ได้ทันที การสู้กับราชามอนสเตอร์จนฆ่ามันได้ต้องใช้เวลาหลายสิบนาที

ในช่วงนั้นมอนสเตอร์เลเวลสูงกับผู้เล่นเลเวลสูงคงจะถูกดึงดูดเข้ามา

แค่คิดนิดเดียวก็รู้สึกลำบากใจแล้ว!

“อืม...”

เขาลูปคางไปมา “ถ้าเป็นคนอื่นจะจัดการเรื่องนี้ยังไง?!”

พอพูดจบ การแนะนำสกิลเกี่ยวกับอาณาเขตในฟอรัมก็แวบเข้ามาในความคิด

นั่นเป็นสกิลที่ครอบคลุมสถานที่เพื่อไม่ให้เสียงภายในถูกส่งออกไป การต่อสู้ภายในจะไม่ส่งผลกระทบต่อโลกภายนอก

และเป็นสกิลที่หายากมาก!

“ถ้ามีสกิลพื้นที่ การดึงดูดมอนสเตอร์กับผู้เล่นจะลดลงอย่างมาก...แถมฉันยังได้ความสามารถของอาณาเขตเพิ่มเข้ามาด้วย...”

“อ๊ะ! ในเมื่อเป็นสิ่งจำเป็นถ้าอย่างนั้นต้องพัฒนาสกิลอาณาเขต”

ถ้าจำไม่ผิดตอนนี้มีไอเทมอาณาเขตอยู่ในร้านกิจกรรมด้วย

[ตั๋วสุ่มสกิลอาณาเขต]: หลังใช้งานจะได้รับสกิลอาณาเขตแบบสุ่ม

ราคาแลกเปลี่ยน: หินราตรี1,000ก้อน (จำกัด5ใบ,เหลือ4ใบ)

“ชิ... มีคนซื้อไปแล้วหนึ่งอัน...”

หลิงอี้กระวนกระวายเล็กน้อย

เย็นนี้เขาต้องรีบลงมือ!

...

วันที่ 11 มิถุนายน เวลา 8.00 น.

พระอาทิตย์กำลังส่องแสงอยู่ด้านนอก

หลังจากหลิงอี้กินอาหารเช้าเสร็จเขาก็เข้าสู่เสินลู่โดยไม่รีบร้อน

ครั้งนี้เขาเข้ามาหาค่าประสบการณ์เท่านั้น ไม่มีจุดประสงค์อื่น

ทันทีที่มาถึงค่ายเขาก็ได้ยินเสียงพูดคุยอยู่รอบตัว

“ว้าว นี่คือเขต66!? ค่อนข้างสว่างเลย”

“คนเยอะมาก! พวกคุณเป็นผู้เล่นใหม่ที่ใช้บัตรคุณสมบัติผู้เล่นหรือเปล่า? ทุกคนเลือกเขตนี้เหมือนกันหมดเลยเหรอ?”

“แน่นอน! ตอนนี้เขต66เดือนมิถุนายนเป็นเขตที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก!”

“พี่ใหญ่ของเขตนี้โค่นราชามอนสเตอร์ไปแล้วสองตัว! ฉันได้ยินมาว่าเขาชอบลุยคนเดียวและไม่สุงสิงกับใครเลย เขตที่มีพี่ใหญ่คนเดียวเป็นเขตที่ดีที่สุดสำหรับเราที่เป็นผู้เล่นใหม่ เป็นเขตที่เหมาะกับการพัฒนาตัวเอง!”

“…”

เสียงพูดเต็มไปด้วยความคึกคักราวกับหลายพันคนมารวมตัวกันเพื่อเลี้ยงฉลอง

เขามองไปรอบๆและรู้สึกว่ามีจำนวนคนมากขึ้น

[คุณดูดซับความรู้สึกตื่นเต้น73คะแนนของหลี่เฟิง]

[คุณดูดซับความรู้สึกมีความสุข77คะแนนของจางอี้]

[…]

แถมข้อมูลของระบบกลายพันธุ์ขั้นสุดยอดยังปรากฏให้เห็นเร็วกว่าเมื่อก่อนด้วย!

พอฟังการพูดคุยของคนอื่นแล้ว เขาก็เข้าใจเหตุผลของเรื่องนี้

ปรากฎว่าคนใหม่ๆที่เพิ่งเข้าล้วนเป็นผู้เล่นใหม่ทั้งหมดที่เข้ามาในเขตของเขาด้วย‘บัตรคุณสมบัติผู้เล่น’!

ราคาแลกเปลี่ยนสำหรับบัตรคุณสมบัติผู้เล่นคือหินราตรี10ก้อน ถ้าโชคดีพอก็จะได้เปิดหีบสมบัติหลายๆหีบอย่างต่อเนื่อง หรือไม่ก็จ่ายเงินซื้อหินราตรีจากผู้เล่น การหาหินราตรี10ก้อนในคืนเดียวไม่ใช่เรื่องยากอยู่แล้ว

“อืม...ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงมีคนเขามาเขตของเรามากขึ้นเรื่อยๆแน่”

เมื่อนึกถึงบัตรคุณสมบัติผู้เล่นทั้งหมด100ล้านใบ สีหน้าหลิงอี้ก็เริ่มเปลี่ยนไป “ไม่ต้องพูดถึงทั้งหมดเลย แค่พวกกเขาครึ่งหนึ่งเลือกเขตเราก็มีมากถึง50ล้านคนแล้ว...”

“ฉันรู้มาว่าแผนที่จะขยายกว้างขึ้นและมีการแย่งทรัพยากรกันเมื่อมีการรวมเขต พวกเขารู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนมากขนาดนี้?”

หลิงอี้เริ่มตั้งความหวังบางอย่างในใจเมื่อคิดว่าต่อจากนี้อาจจะมีผู้เล่นใหม่หลายสิบล้านคนมาที่เขตของตัวเอง

ต่อให้เขาเข้าเสินลู่ตอนตีสี่ตีห้าคนในนี้ก็ยังมีเยอะอยู่ดี—เขาชอบบรรยากาศคึกครื้นแบบนี้

หลิงอี้ส่ายหัวเลิกคิดเรื่องนี้แล้วบินออกไป

ความเร็วของขเรวดเร็วมาก ไม่ต้องพูดถึงผู้เล่นใหม่ที่เพิ่งมาเลย ขนาดผู้เล่นเก่าของเขตนี้ก็ยังเห็นไม่ชัด

ในขณะเดียวกัน

ในพื้นที่แผ่นดินแผดเผา ลั่วเหยากำลังฆ่าธาตุไฟอยู่ที่นี่

“บอลไฟ!”

หลังจากขว้างบอลไฟอีกครั้งเพื่อฆ่าธาตุไฟ เธอก็รีบวิ่งไปพักตรงก้อนหินข้างๆ

“แฮ่ก แฮ่ก...”

จุดนี้เป็นที่พักผ่อนเริ่มต้นสำหรับทุกคน นอกจากลั่วเหยาแล้วยังมีคนอื่นอยู่ด้วย

เธอนั่งอยู่คนเดียวในที่แห่งหนึ่งจากนั้นหยิบขวดน้ำสะอาดจากกระเป๋าเป้ออกมาดื่ม

แผ่นดินแผดเผามีอุณหภูมิที่สูงมาก อยู่แค่ครู่เดียวก็เหงื่อออกแล้ว ผู้เล่นที่มีประสบการณ์ล้วนเตรียมน้ำเข้ามามากขึ้น

ขณะที่ลั่วเหยากำลังพักผ่อน ฉินเมิ่งหย่าที่อยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณก็ถอนหายใจเล็กน้อย

“เฮ้อ เธอเพิ่มเลเวลช้าจริงๆ”

ลั่วเหยาถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอเม้มริมฝีปากล่างและตอบกลับในใจ 'ฉันเพิ่มเลเวลเร็วมากแล้ว เลเวล13ใน11วันถือว่าเร็วแล้ว!’

“ฉันรู้…เฮ้อ แต่พอนึกถึงศูนย์หนึ่งที่ไปถึงเลเวล30แล้ว ฉันมักรู้สึกเสมอว่าอาจจะมีวิธีที่เร็วกว่านี้”

อันดับหนึ่งของศูนย์หนึ่งในช่วงเลเวล30-39บ่งบอกว่าอย่างน้อยเขาต้องมีเลเวล30

กองกำลังทั้งหมดที่ติดตามศูนย์หนึ่งได้รับข้อมูลนี้ตั้งแต่วันแรกที่เขาขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง

'เทียบไม่ได้ เทียบไม่ได้เลย' ลั่วเหยารู้สึกหมดหนทาง

“ด้วยความเร็วของเธอตอนนี้ คงต้องใช้เวลาอีก10ปีถึงจะขึ้นเป็นเลเวล72”

ทันทีที่เธอเข้าสู่จิตวิญญาณของลั่วเหยา เธอก็รู้แล้วว่ามันต้องใช้เวลานานมาก

ตอนแรกเธอรู้สึกว่าเป็นการมองโลกในมุมมองที่แตกต่างออกไป

แต่เธอที่อยู่ในนี้ทำอะไรไม่ได้เลย และยิ่งอยู่ก็ยิ่งเบื่อ

พอคิดว่าต้องอยู่ในนี้อีก10ปี เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนอยู่ในคุก

ลั่วเหยาเป็นคนที่มีจิตใจงดงาม เธอจึงรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเหงาหลังจากฟังสิ่งที่ฉินเมิ่งหย่าพูด “ขอโทษนะที่ฉันเพิ่มเลเวลช้าเกินไป…”

“เธอจำชิ้นส่วนที่พังแล้วของเครื่องมือเทพได้ไหม?” ฉินเมิ่งหย่าพูดขึ้นมาทันที

'อืม!?'

ลั่วเหยาตกใจเมื่อได้ยินฉินเมิ่งหย่พูดถึงเรื่องนี้

'จดเอาจำ! '

ห้าปีก่อนเครื่องมือเทพ‘สืบทอดพลัง’ได้รับการโจมตีจนถูกทำลาย

ทำให้เครื่องมือเทพอันนั้นถูกแบ่งเป็นห้าชิ้นและกระจัดกระจายไปทั่วโลกซึ่งไม่มีใครรู้ที่อยู่ของมัน

“ถ้าเธอประกอบชิ้นส่วนทั้งหมดของเครื่องมือเทพเข้าด้วยกัน เธอจะคืนสภาพเดิมของมันได้”

ฉินเมิ่งหย่าพูดอย่างมีความหวัง “เธอสามารถไปหาคนของฉันได้ถ้ามีมัน”

'นี่...ฉันจะได้ใช้ประโยชน์จากมันเหรอ?’

ลั่วเหยารู้สึกประหม่าเล็กน้อย

เธอจำเอฟเฟกต์ของเครื่องมือเทพ‘สืบทอดพลัง’ได้อย่างดี——

1: ผู้ใช้สามารถลดเลเวลของตัวเองและรับค่าประสบการณ์ที่ใช้เพิ่มเลเวลคืน ค่าคุณสมบัติทั้งหมดจะลดตามเลเวลที่ลดลง (การเพิ่มเลเวลใหม่จะได้รับค่าคุณสมบัติอิสระอีกครั้ง)

2: สามารถโอนค่าประสบการณ์ของตัวเองไปให้ผู้เล่นคนอื่น