“ดีแล้ว”

เธอพยักหน้าและต้อนรับให้หลิงอี้นั่งลง

ทันทีที่เขานั่งลง เขาก็หันความสนใจไปที่[กระจายข่าวขอบเขตสวรรค์]ทันที

“ต้องลองใช้มันดู”

ด้วยแนวคิดที่‘การลงมือทำเป็นหลักเกณฑ์เดียวในการทดสอบประสิทธิภาพไอเทม’ หลิงอี้หยิบ[บอลคริสตัล]ออกมาจากกระเป๋าเป้

หยุนจีกับคนอื่นเห็นดังนั้นจึงสงสัยและแปลกใจ

“ทำไมนายถึงเอาลูกแก้วอันนี้ออกมา? นายอยากแอบดูเหรอ?” แก้มหยุนจีเป็นสีชมพูอ่อน สีหน้าเธอดุตื่นเต้นมาก

“เปล่า”

หลิงอี้ส่ายหัวและอธิบายสั้นๆ “เพิ่งได้ไอเทมที่แสดงและส่งข้อมูลอย่างรูปภาพได้ ฉันจะลองดูว่ามันจะแสดงออกมาเป็นแบบไหน”

ดวงตาของหยุนจีเป็นประกาย เธอกระตุ้นเขาอย่างตื่นเต้น “เร็วเข้าสิ! ฉันอยากเห็นเหมือนกัน!”

ภายใต้การจ้องมองอยากรู้อยากเห็นของพวกเธอ หลิงอี้ใช้[บอลคริสตัล]และเริ่มสำรวจภูเขาขนาดใหญ่กับแม่น้ำของดาวสีน้ำเงิน

เขาซูมเข้าออกดาวสีน้ำเงินทั้งดวงตรงหน้า

เขาไม่ได้ต้องการอะไรมากกับการลองครั้งแรก จากนั้นไม่นานภาพก็เปลี่ยนเป็นทางแยกแห่งหนึ่งในเสินเซี่ย

ปี๊บปี๊บ~

ทางด้านซ้ายของทางแยก รถคันหลังบีบแตร‘ปี๊บปี๊บ’เร่งให้รถคันหน้าขยับขึ้นไป

“แบบนี้เอง”

เขาหยิบ[กระจายข่าวขอบเขตสวรรค์]ออกมา มันเป็นกล่องดำมีเสาอากาศ2เสาซึ่งดูเหมือนเร้าเตอร์

เมื่อเขาเลือกหน้าจอที่ฉายโดยลูกบอลคริสตัลข้างหน้าเป็นเป้าหมายการเผยแพร่ แผนที่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

[โปรดเลือกพื้นที่ที่ได้รับผล]

แผนที่เป็นแผนที่ของดาวสีน้ำเงิน ในเวลานี้มีจุดสีดำเล็กๆบนพื้นดินของเสินเซี่ย ตรงนี้เป็นพื้นที่เริ่มต้น หลิงอี้ขยายแผนที่และเลือกเมืองอึ๋งหั่วเป็นพื้นที่แรกที่ได้รับผล

ในวินาทีต่อมา คลื่นแสงวงกลมแผ่มาจากเสาอากาศสีดำสนิทสองอัน

“มันเริ่มแสดงผลแล้วเหรอ?” หยุนจีถามอย่างไม่แน่ใจ

“น่าจะใช่”

ก่อนจะจบลง เสียงอุทานของผู้คนก็ดังมาจากข้างนอก

“อะไรอยู่บนท้องฟ้าน่ะ?!”

"บนท้องฟ้าหน้าจอเต็มไปหมดเลย!”

พอได้ยินแบบนั้นพวกเขาก็รีบไปลานบ้านแล้วเงยหน้าดู

พวกเขาเห็นม่านแสงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนอากาศสูงจากพื้นประมาณสิบเมตร

ภาพบนม่านแสงแต่ละอันตรงกับจุดที่หลิงอี้เลือกด้วยบอลคริสตัล มันคือทางแยกตรงนั้น

ปี๊บปี๊บ~

เสียงแตรรถดังมาจากม่านแสง ซึ่งสามารถได้ยินมาถึงด้านล่าง

“โห! ไอเทมชิ้นนี้”

หยุนจีกระโดดขึ้นไปบนหลังคา มองม่านแสงขนาดใหญ่อย่างตื่นเต้นในทุกทิศและพูดอย่างตื่นเต้น “สุดยอดเกินไปแล้ว! สามารถพูดสุนทรพจน์ระดับชาติได้ทุกเวลาและยังออกอากาศไปทั่วประเทศ!"

เธอพยายามโจมตีม่านแสงเหล่านั้นแต่พวกมันเป็นเหมือนผี การโจมตีกายภาพหรือพลังงานล้วนทะลุผ่านและไม่สามารถแตะต้องได้

“อย่างกับสมัยก่อน นายใช้ไอเทมสองชิ้นร่วมกันทำให้เป็นเครื่องมือสื่อสารที่ไร้เทียมทานที่สุด” เสี่ยวหย่าพูดอย่างมีความสุข

หลังจากดูผลเฉพาะของไอเทมแล้ว หลิงอี้ก็กลับเข้าบ้านไปปิดการออกอากาศ

แต่เพราะหยุนจีอยากลองใช้อีกเขาจึงไม่เก็บกลับไป

'อืม สิ่งนี้...มีประโยชน์อะไรกับฉัน?’

เขาครุ่นคิดอยู่ในใจ

หลังจากนั้นไม่นานจู่ๆหยุนจีก็วิ่งมาหาเขาและตะโกนใส่เขาอย่างตื่นเต้น “ฉันเจอสมาชิกของโบสถ์ทำลายล้างแล้ว พวกเขากำลังหารือเรื่องการล้างแค้นรอบต่อไป!”

“อ่า”

"ฉันจะใช้กระจายข่าว!”

พอห็นใบหน้าและดวงตาที่ตื่นเต้นของหยุนจีเต็มไปด้วยความคาดหวัง หลิงอี้จึงทนปฏิเสธไม่ได้ “เอาเถอะ”

โดยทั่วไปแล้วนอกจากไอเทมที่ถูกผูกมัด ไอเทมจะไม่มีถูกจำกัดการใช้ตัวอย่างเช่นเครื่องเทเลพอร์ต

ดังนั้นหยุนจีและคนอื่นจึงสามารถใช้มันได้ก่อนที่หลิงอี้จะผูกมัดด้วย[ยันต์ผูกมัด]

“ได้ได้ได้ ฮ่าฮ่า!”

เมื่อหยุนจีหัวเราะแล้วใช้มัน หลินซูโหรวจึงแสดงความกังวล

“ใกล้จะบ่ายแล้ว การประเมินจบแล้วด้วย คนธรรมดาที่กำลังกลับมาจะไม่ได้ผลกระทบมากไปหน่อยไหม?”

“นั่นขึ้นอยู่กับระยะที่หยุนจีเลือก”

เขามองหยุนจี

อีกฝ่ายหันมาโชว์ฟันขาวแล้วหัวเราะฮี่ฮี่ “นอกจากพื้นที่ที่บอลคริสตัลเห็นได้แล้ว ทุกคนในพื้นที่อื่นจะได้เห็นทั้งหมด”

ทุกคน “…”

นครเชียนเจียง เมืองอึ๋งหั่ว

ทางมุมตะวันออกเฉียงเหนือของนคร มีเนินเขาสามลูกตั้งตระหง่านอยู่ข้างเมือง ในลานของคฤหาสน์บนที่ราบด้านล่างภูเขา หลินเซียนกำลังนั่งอยู่บนชิงช้า

ฝั่งตรงข้ามคือหลานสาวตัวน้อยหลินชิงอวี่และเพื่อนของเธออู่ฉิงเทียน

เพื่อบรรเทาความรู้สึกผิดในใจ หลินเซียนจึงมอบสิ่งที่ดีที่สุดเกือบทั้งหมดให้หลินชิงอวี่

นอกจากซื้อคฤหาสน์นี้ให้หลินชิงอวี่โดยเฉพาะแล้ว เธอยังให้สมบัติล้ำค่ามากมายด้วย แม้แต่[แพ็คเลือกไอเทมระดับS] ที่ได้จากการเข้าร่วมความท้าทายก่อนหน้านี้ก็ยังให้เธอด้วย

ตอนนี้

เมื่อเห็นหลานสาวตัวน้อยและเพื่อนของเธอกำลังเลือกไอเทมระดับSอย่างตื่นเต้น หัวใจของเธอก็เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจและความสุข

“ฟู่ว”

เธอหายใจออกเบาๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นม่านแสงขนาดใหญ่หลายอันปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

“หืม!?”

เธอมองไปรอบๆและพบว่ามีม่านแสงแบบเดียวกันอยู่ทุกหนทุกแห่งบนท้องฟ้า

ขณะที่ผู้คนที่เดินผ่านไปมามองด้วยความประหลาดใจ คนในม่านแสงที่สวมชุดคลุมโบสถ์ทำลายล้างก็เริ่มพูดขึ้น

“ปฏิบัติการครั้งล่าสุดได้ผลลัพธ์ที่ดีจากทั่วโลก แต่กลุ่มที่ไปเสินเซี่ยกลับไม่มีผลลัพธ์อะไรเลย มันเกิดอะไรขึ้น?”

ในภาพ มีหลายคนนั่งอยู่บนพื้นในศาลาหิน คนที่พูดเมื่อกี้นั่งอยู่ในที่นั่งหลักซึ่งเหมือนจะเป็นหัวหน้า

หลินเซียนจำอีกฝ่ายได้ มันคือโจวฟานเทียนผู้นำของโบสถ์ทำลายล้าง

โจวฟานเทียนมองสมาชิกที่ดูแลพื้นที่เสินเซี่ย อีกฝ่ายอธิบายอย่างขมขื่น “ไม่ใช่ความผิดฉันนะหัวหน้า เสินเซี่ยมีป้ายหินจิตสงบ หนึ่วในสมาชิกของเราไปมอบตัวแล้ว!”

“ฮึ่ม ฉันไม่สน!”

โจวฟานเทียนกอดอกพูดด้วยใบหน้าเย็นชา “ยังไงแล้วฐานที่มั่นองค์กรของเราถูกเปิดโปงเพราะศูนย์ ต่อให้แก้แค้นมันไม่ได้เราก็ต้องแก้แค้นกับคนเสินเซี่ย!”

ไม่ต้องพูดถึงคนทั่วโลกที่เฝ้ามองอยู่เลย แม้แต่ลูกน้องของเขาก็ยังตะลึง

“แล้วหัวหน้าจะไม่โดนจับตัวไปใช่ไหม?

“จับฉันเนี่ยนะ!”

ฝ่ามือโจวฟานเทียนเปลี่ยนเป็นสีดำทันที เขาตบหน้าลูกน้องที่พูดเมื่อกี้

เพี๊ยะ!!

ลมจากฝ่ามือทำลายต้นไม้ตลอดทางเป็นระยะทางเกือบเจ็ดกิโลเมตร ลูกน้องคนนั้นถูกตบปลิวไปไกลหกเจ็ดกิโลเมตร

พายุดำพัดผ่าน อากาศเริ่มมืดครึ้มเหมือนมีมลพิษ

“ว้าว” หลินชิงอวี่มาที่ด้านข้างหลินเซียน มองภาพบนท้องฟ้าด้วยดวงตากลมโตและอุทานออกมา

พอเห้นแบบนั้น

หลินเซียนยิ้มเล็กน้อยและอธิบาย “มันคือสกิลเจ็ดดาวฝ่ามือพายุดำใหญ่ พอปล่อยฝ่ามืออกไปจะทำให้ท้องฟ้ามืดมิด”

“อ๋อ แล้วทำไมสมาชิกมืดพวกนี้ต้องชอบใช้สกิลทีดูเหมือนตัวร้ายด้วยล่ะ?”

“จะได้ดูสมจริงไง”

“ใช่ แต่ดูเหมือนว่าสติปัญญาของเขาจะมีบางผิดปกติ”

“ฉันไม่เข้าใจเลย.

หลินเซียนส่ายหัวแล้วคิดถึงราชาเงาในดินแดนลับศาลเจ้าดิน

ตอนนั้นเขามีท่าทางโง่มาก

หลังจากนั้นก็เริ่มทำเรื่องเกินเลย

โจวฟานเทียน “ต่อไป พวกเรา”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ สมาชิกที่ปลิวไปก็รีบกลับมาเตะเขากระเด็นออกไป “คนละที แค่นี้ก็เท่ากันแล้ว!”

“อะไร? นี่แกกล้าเตะฉันเหรอ?” โจวฟานเทียนลุกขึ้นจากหลุมอย่างรวดเร็ว เขาพุ่งไปหาลูกน้องคนนั้นด้วยหน้าตาบิดเบี้ยว

ทั้งสองเริ่มสู้กันโดยไม่ได้นัดหมาย!

ตู้ม!

ตู้ม!

สมาชิกคนอื่นในองค์กรมองหน้ากัน: (°Д°)

ผู้ชมทั่วโลก: ⊙▽⊙

หยุนจีที่เป็นคนยุยง: *(ˊˋ*)*

หลิงอี้ที่เป็นเจ้าของไอเทม: ⊙▽⊙