ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที

หลิงอี้ได้รับข้อความจากหนานกงหลี่

[ทูตหงส์แดง: สิ่งที่ทำไปไม่มีประโยชน์เลย แถมยังสูญเสียอีก]

[ศูนย์หนึ่ง: ทำไม?]

[ทูตหงส์แดง: ในระหว่างที่พวกเราสอบสวน โบสถ์ทำลายล้างตัดสินใจสร้างความเสียหายไปทั่วโลกเพื่อขู่ให้เราปล่อยตัวโจวตี้]

[พอพวกเราไปถึงฐานที่มั่นชั่วคราวของพวกมัน สมาชิกในนั้นก็ออกไปสร้างความเสียหายแล้ว]

[แม้ว่าเราจะแก้ไขได้ทันเวลาและจับคนได้มากมาย แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นไม่สามารถชดเชยได้ด้วยการจับคน]

[ศูนย์หนึ่ง: โอ้ ไม่เป็นไรหรอก แค่มีโจวตี้อยู่เดี๋ยวพวกมันก็ต้องคิดใหม่อีกที]

[ทูตหงส์แดง: โจวตี้ถูกฆ่าไปแล้ว จากคำบอกเล่าของคนที่อยู่ในเวลานั้น หลังจากรู้ว่าโจวตี้ทรยศองค์กรพ่อของเขาก็ฆ่าเขาด้วยความโกรธ]

[พูดได้เลยว่าเขาคู่ควรกับการเป็นผู้นำองค์กรมืดแล้ว แม้แต่ครอบครัวตัวเองยังฆ่าทิ้งได้อย่างไร้ความปรานี]

[ศูนย์หนึ่ง: สำนักงานใหญ่ของพันธมิตรเฉวียนถูกโจมตีด้วย?]

[ทูตหงส์แดง: เอ่อ แค่เกือบน่ะ ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกเราออกไปกันหมดแล้ว]

หลังจากสนทนากับหนานกงหลี่เสร็จหลิงอี้ก็เปิดทีวีดู

ในหน้าแรกมีหัวข้อร้อนแรงชื่อ‘โบสถ์ทำลายล้างก่อจลาจล’

เมื่อคลิกเข้าไปดูจะเจอกับวิดีโอของโบสถ์ทำลายล้างสร้างความเสียหายในสถานที่ต่างๆรวมถึงบทสัมภาษณ์ของภัยพิบัติทั่วโลก

“นี่คือ?” เสี่ยวหย่าที่ทำตัวนิ่งเฉยเสมอมองทีวีขณะเดินมาพร้อมกับถ้วยน้ำร้อน

หลิงอี้มองเธอเดินมาเพราะกลัวว่าเธอจะล้มลง

“องค์กรมืดที่อันตรายที่สุดในโลกลงมือแล้ว”

“ว้าว น่ากลัวจัง”

เสี่ยวหย่าถือแก้วน้ำนั่งลงข้างๆอย่างสง่างาม เธอมองภาพในทีวีอย่างตั้งใจ

หลิงอี้กดหัวข้อหนึ่งในนั้น บนหน้าจอเริ่มส่งเสียงทันที

“เมื่อเวลา00:19 น. คาบสมุทรโหยวข่าถูกโจมตีโดยโบสถ์ทำลายล้าง ผู้เล่นสายฟ้าโจมตีฝูงชนในงานปาร์ตี้ริมชายหาดแบบไม่เลือกหน้า ในที่เกิดเหตุมีผู้เสียชีวิต708คนและถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลใกล้เคียงเพื่อรับการรักษาฉุกเฉินมากกว่าสองพันคน”

บนหน้าจอจะเห็นผู้เล่นคนหนึ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในขณะที่ปล่อยสายฟ้าหลายร้อยเมตรไปยังฝูงชนที่กำลังหลบหนี เขาเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับฆ่าคนอื่น

แม้ว่าผู้เล่นคนอื่นจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดเขา แต่ในเวลาไม่กี่วินาทีก็มีคนเสียชีวิตเพิ่มอีกหลายร้อย

“บนโลกนี้ทำไมต้องมีพวกเลวๆแบบนี้ด้วย” เสี่ยวหย่าถอนหายใจ

“จนปัญญาจริงๆ ถึงจะไม่น่าเชื่อแต่ในโลกนี้มีคนอยู่ทุกประเภท”

หลิงอี้ผายมือยักไหร่

หยุนจีเดินมาขณะกดขาไว้ “โชคดีที่เสินเซี่ยมีป้ายหินวิญญาณปกป้อง ถึงจะมีบางคนถูกฆ่าตายแต่ยังไม่สูญเสีย”

“พวกมันมุ่งเป้าที่คนธรรมดา น่ารังเกียจจริงๆ!” เซี่ยหว่านชิงพูดอย่างขุ่นเคือง

ขณะที่หลิงอี้มองภาพบนหน้าจอ ทันใดนั้นเองเขาก็จำ[ป้ายหินจิตสงบ]กลายพันธุ์ของเขาได้

'อารมณ์ด้านลบมีอะไรบ้าง มันส่งผลต่อการกระทำของคนพวกนั้นด้วยหรือเปล่า?’

ไม่กี่นาทีต่อมา

ถึงเวลาที่นัดลั่วเหยาไว้แล้ว

หลิงอี้บอกลาพวกเธอแล้วเข้าเสินลู่

วันที่28 เวลา00.50น.

ในค่ายเขต66เดือน6 ถัดจากคริสตัล หลิงอี้เห็นหญิงสาวที่ใช้ผ้าสีเทาพัน[เทพดาราลวงตา]บนข้อมือเขาอีกครั้ง

ผู้หญิงคนนั้นมีผมยาวดำขลับ ดวงตาสีทองอ่อน ใบหน้ามีรอยยิ้มสดใสอยู่เสมอ

“คุณ”

เมื่อลั่วเหยาเห็นผ้าสีเทาบนข้อมือพี่ใหญ่ศูนย์หนึ่ง เธอจึงแสดงสีหน้าแปลกใจจากนั้นแทนที่ด้วยความรู้สึกอ่อนแอ

เธอถอนหายใจแล้วพูดทันที “โอ้ คุณไม่ซ่อนผ้าสีเทาที่ข้อมือด้วยซ้ำ ถ้ามีคนรู้เรื่องไอเทมใต้ผ้านั้นตัวตนของคุณจะไม่ถูกเปิดเผยเหรอ?”

ศูนย์หนึ่งคือหลิงอี้ เธอยืนยันเรื่องนี้ในความคิดของเธอแล้ว

“เอ่อ”

หลิงอี้ก้มมองแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร มีสมบัติสร้อยข้อมืออีกเยอะที่มีสีเทา”

พอพูดจบเขาก็มองไปรอบๆแล้วจับมือลั่วเหยาบินออกไป

“ที่นี่มีคนเยอะเกินไป เราไปคุยกันที่อื่นกันเถอะ”

ลั่วเหยาคิดว่าสิ่งที่หลิงอี้พูดถึงคือที่คุยกันที่แผนที่ระดับต่ำอย่างในป่าหรือสวนผลไม้คริมสัน แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะพาเธอไปที่แผนที่ระดับสูง‘ป่าปีศาจจิ้งจอก’

[พื้นที่ปัจจุบัน: ป่าปีศาจจิ้งจอก]

[ข้อมูลมอนสเตอร์: ปีศาจจิ้งจอกดวงตะวัน(เลเวล70-เลเวล80), ปีศาจจิ้งจอกดวงจันทร์(เลเวล70-เลเวล80), ปีศาจจิ้งจอกลวงตา (เลเวล75-เลเวล85), ปีศาจจิ้งจอกหกหาง(เลเวล75-เลเวล85)]

ลั่วเหยารู้สึกกลัวเมื่อเห็นข้อมูลแผนที่ตรงหน้า

เธอรู้สึกเหมือนกระโดดเข้ามาในดงมอนสเตอร์ที่สามารถฆ่าเธอได้ในเวลาไม่กี่วินาที

หลังจากมาอยู่ในพื้นที่ห่างไกลแล้วหลิงอี้จึงยกเลิกเอฟเฟกต์[หน้ากากไร้ลักษณ์]และเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง

ลั่วเหยาไม่แปลกใจเมื่อเห็นหน้าเขา

“คุณคือศูนย์หนึ่งจริงด้วย”

เธอได้แต่ถอนหายใจด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ถ้าคุณประมาทมากเกินไป เมื่อคนรอบข้างเริ่มหาข้อมูลพวกเขาจะรู้เรื่องนี้ทันที”

“ไม่เป็นไร” หลิงอี้ยิ้มเล็กน้อย

เขาไม่ได้กลัวเรื่องเปิดเผยตัวตนแม้แต่น้อย แต่พันธมิตรเสินกังวลว่ามันจะนำหายนะมาให้จึงขอให้เขาปิดบังตัวตนไปก่อน

เขาต้องปิดบังตัวตนต่อหน้าคนอื่น แต่มันแค่ไม่ได้ละเอียดเหมือนเมื่อก่อน

ทั้งสองไม่รอช้าและเริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว

“ฉันจะให้สองชิ้นนี้กับคุณ ฉันเชื่อใจคุณ” ลั่วเหยาพูดจบก็หยิบชิ้นส่วนเครื่องมือเทพสองชิ้นจากกระเป๋าเป้มอบให้หลิงอี้

“ดี”

[คุณได้รับชิ้นส่วนเครื่องมือเทพ (ชิ้นส่วนแสงไหลผ่านพันลวงตา)x2!]

[ชิ้นส่วนเครื่องมือเทพในกระเป๋าคุณเกิดการเปลี่ยนแปลง]

หลิงอี้เปิดกระเป๋าเป้ตรวจสอบทันที

มองครั้งแรกชิ้นส่วนเครื่องมือเทพทั้งห้าชิ้นหายไป

มองครั้งที่สองเจอไอเทมชิ้นใหม่ในกระเป๋าเป้

กดตรวจสอบด้วยความคาดหวัง

[แสงไหลผ่านพันลวงตาแตกหัก(เครื่องมือเทพ-มีเพียงชิ้นเดียว)]: เครื่องมือเทพแตกหัก ต้องได้รับการซ่อมแซมจากฟื้นฟูจิตวิญญาณเทพ”

“ฟู่วว”

“เป็นยังไงบ้าง คุณผสมมันได้ไหม?” ลั่วเหยาถามด้วยความประหม่า

“ชิ้นส่วนเครื่องมือเทพทั้งห้ารวมกันแล้ว เธอเอาไปดูเองเถอะ”

เขามอบเครื่องมือเทพแตกหักให้กับลั่วเหยาไปตรวจสอบ

“อ๊ะอ๊ะอ๊ะ”

พอได้อ่านคำอธิบายลั่วเหยาถึงกับขมวดคิ้วและเม้มปากด้วยสีหน้าผิดหวัง “ฉันต้องไปหาน้ำฟื้นฟูจิตวิญญาณเทพ”

แต่พอพูดจบสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มอีกครั้งและพูดอย่างมีความสุข “อย่างน้อยมันก็ผสมได้แล้ว พวกเราแค่ไปรับน้ำฟื้นฟูจิตวิญญาณเทพ!”

“เธอรู้จักสิ่งนี้?” หลิงอี้เลิกคิ้ว

“รู้สิ”

หลังจากฉินเมิ่งหย่าเข้ามาในร่างกายเธอ พวกเธอสองคนก็ช่วยกันหาวิธีอื่นในการแก้ไขปัญหา

ในระหว่างนั้นพวกเธอค้นหาทุกอย่างที่ฟังดูเหมือนสามารถฟื้นฟูจิตวิญญาณได้ และในของพวกนั้นมีน้ำฟื้นฟูจิตวิญญาณเทพด้วย

“สิ่งนี้เคยปรากฏครั้งหนึ่งในดินแดนลับจำกัดเวลาในต่างประเทศ มีข่าวลือว่าไม่ว่าจะเป็นอาวุธหรือสมบัติที่แตกหักก็สามารถซ่อมได้ด้วยน้ำหยดเดียว เป็นสมบัติที่ล้ำค่ามาก”

“โอ้?”

พอได้ยินว่ามีวิธีรับมันมา ใบหน้าของหลิงอี้เต็มไปด้วยความสุขและมีแววตาเป็นประกาย

“น่าเสียดายที่ดินแดนลับจำกัดเวลาหายไปนานแล้ว ว่ากันว่าพวกเขาใช้น้ำฟื้นฟูจิตวิญญาณเทพสามหยดที่ได้มาไปแล้วด้วย” ลั่วเหยาพูดอีกครั้ง

“เธอพูดให้จบในครั้งเดียวไม่ได้หรือไง”

ความสุขบนใบหน้าหลิงอี้หายไปชั่วครู่ แต่ไม่นานก็กลับมา

“ดินแดนลับจำกัดเวลาชื่ออะไร?”

“สวนยาไพรลวงตา...ทำไมเหรอ?”

“ฮี่ฮี่ฮี่ บังเอิญว่าฉันมีกุญแจดินแดนลับจำกัดเวลาพอดี”

ในรางวัลความท้าทายการฝึกฝนครั้งก่อนมีกุญแจดินแดนลับกับดินแดนลับใหญ่

ในกลุ่มของ[กุญดินแดนลับ]เขาได้จำลองการกลายพันธุ์และสร้าง[กุญแจดินแดนลับจำกัดเวลา]

พอได้ยินแบบนั้นลั่วเหยาก็เบิกตากว้างและอุทานออกมา “คุณมีของแบบนั้นด้วย?”

“แต่ดินแดนลับที่เปิดด้วยกุญแจล้วนจะเป็นแบบสุ่ม เราคงเปิดมันขึ้นมาไม่ได้หรอก”

“ไม่ต้องห่วง”

หลิงอี้ยิ้มและมองไอเทมในกระเป๋าเป้

[กุญแจดินแดนลับจำกัดเวลา]: สามารถสร้างดินแดนลับจำกัดเวลาที่เคยปรากฏขึ้นได้อีกครั้ง,ใช้ได้สัปดาห์ละครั้ง