เขารออย่างใจจดใจจ่อโดยหวังว่าในช่วงเวลานี้จะไม่มีเหตุการณ์คับขันเกิดขึ้น

แต่สิ่งที่กลัวก็ได้เกิดขึ้น

ฝนพิษยังคงชโลมใบหน้าของทุกคน เสียงฟ้าผ่ายังดังกึกก้องไม่หยุด

ในสถานการณ์ที่เทพรังยังได้เปรียบ มันก็เริ่มลงมืออีกครั้ง

——ท้องฟ้าสีดำเริ่มตกลงมาจากบนฟ้าแล้วซึมไปในร่างของมัน

ภายใต้สายตาประหลาดใจของทุกคน ร่างกายของมันค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น!

“เฮ้ย! เทพรังกำลังดูดซับของท้องฟ้าสีดำเพิ่มพลังชั่วคราวให้ตัวเอง!”

ผู้เล่นแต่ละคนที่เคยถูกโดมดำขังอยู่ต่างร้องออกมาด้วยความกลัว

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างมาก

ราชามอนสเตอร์ในตอนนี้ก็ทำให้ทุกคนรู้สึกกดดันอยู่แล้ว แต่มันกำลังจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก

“จะใช้โดมดำอีกแล้วเหรอ! พวกเราถอยกันก่อนไหม!?”

“สู้มาถึงป่านนี้แล้วจะยอมแพ้กลางทางได้ไง!”

“แล้วถ้าพวกเราโดนขังอยู่ในนั้นล่ะ?! ถ้าติดอยู่ในโดมดำเราจะไม่มีที่ซ่อน! พอถึงตอนนั้นพวกเราทั้งหมดจะโดนกวาดล้าง!!”

ในเวลาเดียวกัน ผู้คนทั่วโลกที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างนิ่งชะงัก

พวกเขามองม่านแสงด้วยดวงตาเบิกกว้างเพราะกลัวเทพรังจะกวาดล้างผู้เล่นทั้งหมดที่อยู่ที่นั่น

ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงผู้แข็งแกร่งที่เหลือจะต่อกรกับเทพรังได้อยู่ไหม?

เมื่อผู้คนมากมายตกอยู่ในความสับสน ภาพฉายบนม่านแสงก็เปลี่ยนเป็นภาพหลิงอี้อีกครั้ง

ตอนนี้เขากำลังบินอยู่คนเดียวบนท้องฟ้าเบื้องหน้าเทพรัง เขาขมวดคิ้วมองเทพรังอย่างเงียบๆ

“จบกัน ศูนย์หนึ่งขมวดคิ้ว เป็นเรื่องแล้วไง!”

“อย่าเพิ่งท้อไป เห็นอยู่ว่าเขายังไม่ยอมแพ้ มันคงเป็นแค่เรื่องยุ่งยากนั่นแหละ”

“อย่าหลอกตัวเองน่า นายไม่เห็นหรือไงว่าเขาไม่โจมตีเลย? เขาคงหมดหวังแล้วล่ะ”

“เขาไม่ได้แสดงความสิ้นหวังสักหน่อย คนที่พูดไร้สาระเมื่อกี้ไปแหกตาดูให้ดีก่อนไป”

บรรยากาศกดดันทำให้ทุกคนมีความอดทนลดลง ฝูงชนเริ่มทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้

แต่ในตอนนั้นเองหลิงอี้ก็เปิดปากพูด

“ฟู่ว เป็นปัญหานิดหน่อย”

พอทุกคนได้ยินดังนั้นจึงเงียบลงอย่างรวดเร็ว ทุกสายตามองไปยังม่านแสง

เสียงในม่านแสงถูกควบคุมโดยผู้ใช้ม่านแสง บางครั้งพวกเขาก็ได้ยินเสียงบางครั้งก็ไม่ได้ยิน

และครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเสียงของศูนย์หนึ่ง—ก่อนหน้านี้เสียงของเขาถูกปิดกั้นโดยผู้ใช้ม่านแสง

“แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ยังไงมันก็ใกล้ตายอยู่แล้ว”

คนทั่วโลกที่มองม่านแสงอยู่ต่างได้ยินคำพูดนี้

พวกเขาหันไปมองคนรอบข้างด้วยดวงตาเบิกกว้างแล้วหันไปดูม่านแสงต่อ

ในสนามต่อสู้

ด้วยการมองผ่าน[ตาทิพย์]ทำให้หลิงอี้พบว่าสิ่งที่เรียกว่าการเพิ่มพลังชั่วคราวนั้นเป็นการเพิ่มคุณสมบัติทั้งหมดสิบถึงยี่สิบแต้มต่อวินาที

ถึงไม่รู้ขีดจำกัดของการเพิ่มขึ้น แต่มันไม่ได้มีผลต่อเขามากมายในตอนนี้

พอเห็นว่าส่วนประกอบโบราณมีมากกว่า900คะแนนแล้ว เขาจึงล่อนลงมาบอกให้เหยาจิ้งเหลียนใช้สกิลสหะ

จากนั้นเขาก็บินกลับไปหาจักรพรรดิน้ำแข็ง “เสี่ยวปิง เดี๋ยวจะมีนกเพลิงบอกออกมานะ เธอใช้กำแพงกระจกสะท้อนสมบูรณ์ดูดซับมันเอาไว้”

“ได้”

จักรพรรดิน้ำแข็งเหลียวมองกลับไปและเห็นนกเพลิงขนาดใหญ่เริ่มรวมตัวอยู่ข้างใต้ ดังนั้นเธอจึงใช้สกิล [กำแพงกระจกสะท้อนสมบูรณ์]ล่วงหน้า

เพียงครู่เดียวกำแพงกระจกขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นด้านหน้าเธอ

-กำแพงกระจกสะท้อนสมบูรณ์สามารถดูดซับการโจมตีพลังงานและสะท้อนกลับไปด้วยพลังสองเท่า!

วินาทีต่อมานกเพลิงกระพือปีกเพลิงที่เหมือนคลื่นกระแทกบินตรงมาทางนี้

จักรพรรดิน้ำแข็งนำกำแพงกระจกไปส่องตรงข้ามนกเพลิง

ไม่น่าแปลกใจที่นกเพลิงทั้งตัวพุ่งเข้ามาเหมือนลำแสงเปลวเพลิง

“สะท้อนไปให้ราชามอนสเตอร์!” หลิงอี้พูดอย่างรวดเร็ว

จักรพรรดิน้ำแข็งพลิกกำแพงกระจก วินาทีต่อมานกเพลิงที่ใหญ่กว่าสองเท่าก็บินออกมาพร้อมเสียงร้อง!

หลิงอี้ใช้โอกาสนี้ใช้เอฟเฟกต์ที่สองของ[ร่างเทพโบราณ]!

แสงสีทองขนาดใหญ่พุ่งไปหลอมรวมกับนกเพลิงและทำให้ร่างกายมันเปล่งแสงสีทองพร่างพราวในชั่วพริบตา!

‘สกิลสหะ กำแพงกระจก เพิ่มพลังร้อยเท่า’

0.5%×2×100=100%!

แม้ว่าราชามอนสเตอร์จะเพิ่มพลังชั่วคราว แต่ตอนนี้มันเหลือพลังชีวิตแค่70%

ขอแค่โดนมันก็ตายแน่นอน!

“ควบคุมมัน!!”

จู่ๆหลิงอี้ก็นึกได้ว่ามันมีโอกาสที่จะหลบด้วย ดังนั้นเขาจึงตะโกนเสียงดัง

ในเวลาเดียวกัน หลินเหมิ่งและคนอื่นๆก็ตระหนักได้ว่าการโจมตีครั้งนี้ไม่ธรรมดาพวกเขาจึงกำลังจะโจมตีด้วย

แต่เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว จักรพรรดิน้ำแข็งลงมือได้เร็วกว่า

เธอยกมือขึ้นใช้[แช่แข็งมิติเวลา]!

เทพรังมี[สนามพลังกำจัด]ที่สามารถลดเวลาในการโดนควบคุมได้อย่างมาก

ลดลงประมาณ90%

นั่นหมายความว่า[แช่แข็งมิติเวลา]ที่ปกติจะควบคุมได้60วินาทีจะใช้ได้เพียง6วินาทีเท่านั้น

แต่เท่านี้ก็มากพอแล้ว

เมื่อเทพรังก้าวขาแมงมุมขนาดใหญ่มันก็มิติถูกหยุดเอาไว้ ความมืดรอบๆต่างหยุดนิ่ง นกสีทองขนาดใหญ่พุ่งโจมตีมันจากด้านหน้า

หลิงอี้หยุดหายใจขมวดคิ้วแน่นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะขยับอีก

ผู้คนในปัจจุบันต่างสับสนเล็กน้อย ทุกคนที่ดูม่านแสงต่างเห็นหลิงอี้กับราชามอนสเตอร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

เหมือนกับเวลาถูกหยุดเอาไว้

วินาทีต่อมา

รอยแตกขนาดใหญ่ปรากฏบนผิวของเทพรัง อากาศสีดำทะลักออกมาจากรอยแตกเหล่านั้น

แต่ก่อนที่ทุกคนจะดดูใกล้ๆ ร่างขนาดใหญ่ที่สูงหลายร้อยเมตรก็แตกสลายดัง‘ปัง’

มันกลายเป็นจุดแสงลอยไปทั่วทุกทาง

ท่ามกลางจุดแสงสีจำนวนนับไม่ถ้วนมีคริสตัลรูปขนมเปียกปูนสีแดงเข้มที่สะดุดตาอย่างยิ่ง—นี่คือตัวการที่อยู่เบื้องหลังการเติบโตท้องฟ้าสีดำระดับหนึ่ง คริสตัลมอนสเตอร์!

เมื่อราชามอนสเตอร์ที่กินมันลงไปตาย มันจึงไม่สามารถคงอยู่ได้อีก

เพียงเสียง‘แคร่ก’เดียวก็แสดงรอยแตกจำนวนมากจากนั้นก็แตกสลายไปทันที

ด้วยการแตกสลายของคริสตัลมอนสเตอร์ ท้องฟ้าสีดำและมอนสเตอร์ทั้งหมดที่อยู่ในทะเลตอนใต้อยู่หลายวันก็หายไป

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวอันสวยงามถูกเผยให้เห็น

พระจันทร์ยามดึกส่องแสงบนทะเลและบนตัวทุกคน

“เฮ้อ”

หลิงอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วค่อยๆร่อนลงบนเกาะใกล้ๆ

พอเห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวยามค่ำคืน ทุกคนก็ตกตะลึงอยู่นาน

“ชนะแล้ว? พวกเราชนะ?”

ผู้คนมองหน้ากันเริ่มรู้ถึงสถานการณ์

“ชนะแล้ว ชนะแล้ว!!”

“เทพรังตายแล้ว!! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!”

“โลกพ้นวิกฤตแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า! เหนื่อยจังเลย ฉันขอกลับไปนอนก่อนดีกว่า”

“ที่ผ่านมามันเครียดจริงๆ ฉันขอไปนอนก่อน”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

ในขณะที่ทุกคนกำลังโห่ร้อง ความสงสัยของพวกเขาทำให้พวกเขาหันไปมองศูนย์หนึ่ง

“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมราชามอนสเตอร์ถึงตาย?”

“ถึงยังไงศูนย์หนึ่งก็ทำสำเร็จอีกแล้ว ฉันรู้สึกว่าเขาน่าเชื่อถือยิ่งกว่าผู้เล่นขั้นไร้เทียมทานอีก”

“ใช่ เขามีส่วนร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้มากที่สุด ราชามอนสเตอร์คอยจัดการเขาแทบจะตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นพวกเราคงโดนกดยิ่งกว่านี้หลายเท่า”