เธอได้รับการปกป้องจากเสินลู่ไม่ใช่เหรอ?

แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใคร?

เซี่ยหว่านชิงมองทั้งสองคนไปมาและสงสัยว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์แบบไหน

“ผู้มีพระคุณชื่ออะไรเหรอ?” หยุนจีนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่รู้จักชื่อของผู้มีพระคุณ

“อืม...หลิงอี้”

ตู้ม!

พอพูดจบก็มีเสียงดังมาจากระยะไกล

ทั้งสามหันหน้าไปมองและเห็นลิงขนทองสูงสิบเมตรที่อยู่บนพื้นถนนกำลังทุบหน้าอกคำราม!

พวกเขาที่ยืนอยู่บนชั้นสามของอาคารอยู่ในระดับสายตาของลิงขนทอง

“นั่นคือลิงขนทองเลเวล80 มันแข็งแกร่งมาก”

หยุนจีขมวดคิ้วพูด “ฉันจะไปจัดการมัน”

พอพูดจบเธอก็รีบไปทางลิงขนทองและเริ่มสู้กับมันทันที

ปล่อยให้หลิงอี้และเซี่ยหว่านชิงมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น

'หลิงอี้? ศูนย์หนึ่ง?'

พอได้ยินชื่ออีกฝ่ายเธอก็คิดทันทีว่า “ศูนย์หนึ่ง!”

เธอถึงกับใจเต้นแรงเมื่อเห็นหน้าของชายตรงหน้า

'ไม่หรอก...ไม่...มันไม่น่าจะบังเอิญขนาดนั้น...'

อีกด้านหนึ่ง

สายตาของหลิงอี้เกิดความสับสนเมื่อเห็นว่าเหลือแค่เขากับเซี่ยหว่านชิงที่อยู่ด้วย

ควรบอกเธอดีไหมว่าเขาคือศูนย์หนึ่ง?

หลังจากครุ่นคิดหนึ่งเขาก็ตัดสินใจเอื้อมมือไปทักทายอีกฝ่าย “สวัสดี”

พอเห็นอีกฝ่ายยื่นมือมา เซี่ยหว่านชิงก็แทบจะพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “ไม่ต้องจับมือ”และ“ฉันจับมือด้วยไม่ได้”

แต่พอคำพูดขึ้นมาถึงลำคอ เธอก็กลืนมันกลับไป

เธอมองมือเขาเงียบและค่อยๆยื่นมือออกไป

สองมือใกล้เข้าไป...ใกล้เข้าไป...

ในตอนนั้นเอง!

จู่ๆก็มีเสียงดังกึกก้องดังขึ้น!

ทั้งสองหันหน้าไปมองและเห็นว่าห่างออกไป100เมตรมีผู้เล่นสองคนสู้กันอย่างดุเดือด

ทั้งสองฝ่ายต่างแดงก่ำ ระหว่างที่สู้กันพวกเขาก็ไม่สนใจแม้แต่น้อยที่บ้านเรือนรอบๆได้รับความเสียหาย

แรงสั่นสะเทือนครั้งนี้มาจากการพังทลายของบ้านสองชั้นหลังหนึ่ง

“หืม?”

ขณะที่หลิงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เซี่ยหว่านชิงก็กลับมารู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว

เธอมองมือของฝ่ายตรงข้ามที่ค่อยๆถอนกลับ ดวงตาของเธอเปล่งประกายความดื้อรั้นและยื่นเข้าจับมือที่กำลังถอยกลับทันที!

คราวนี้เธอจับมือของอีกฝ่ายได้ง่ายๆ!

“อ๊ะ!?” หลิงอี้หันกลับมาอย่างรวดเร็ว

“!?” ดวงตาของเซี่ยหว่านชิงเบิกกว้าง

ทั้งคู่สบตากันด้วยความตกตะลึง!

จากนั้นไม่นานทั้งสองก็ปล่อยมือจากกัน

“ขอบคุณ” เซี่ยหว่านชิงพูดจากใจจริง

“ไม่เป็นไร”

หลิงอี้หันกลับแล้วเดินจากไป

ทั้งสองฝ่ายเป็นเพื่อนกันในฟอรัมแล้ว ดังนั้นถ้ามีเรื่องอะไรก็ค่อยไปคุยกันในนั้นก็ได้

แต่ตอนนี้มอนสเตอร์มีจำกัด เขาไม่สามารถเสียเวลาได้อีกต่อไป

......

เนื่องจากมีกิจกรรมของเสินลู่ มหาวิทยาลัยเชียนเจียงจึงยกเลิกการเรียนด้วยตัวเองในตอนเย็น

นักเรียนทุกคนอยู่ในหอพักและทำเรื่องของตัวเองอย่างเงียบๆ บางคนทำการบ้าน บางคนดูรายการทีวีโดยใช้หูฟัง และบางคนนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง

มันจะไม่มีปัญหาตราบใดที่พวกเขาไม่ส่งเสียงดังและไม่ปรากฏตัวต่อหน้ามอนสเตอร์

เมื่อใกล้ถึงเวลาหนึ่งทุ่ม

ทันใดนั้นเอง!

ทุกคนรู้สึกได้ว่าแผ่นดินกำลังสั่นสะเทือน!

หัวใจของคนส่วนใหญ่เริ่มเต้นแรงขึ้น

คนที่กำลังอาบน้ำถึงกับตัวแข็งทื่อและเปลี่ยนสีหน้าทันที

“ไม่นะไม่นะไม่นะ จะตอนไหนก็ได้แต่ไม่ใช่ตอนนี้...”

แต่ยิ่งกลัวสิ่งไหนก็ยิ่งได้สิ่งนั้น

ขณะที่คนในห้องน้ำกำลังภาวนากันอย่างบ้าคลั่ง แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง!

ครืนน

พื้นสั่นสะเทือนขึ้นจนคนที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกได้

นักเรียนในหอพักกลั้นหายใจและมองตาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

เมื่อเทียบกับแผ่นดินไหวตามธรรมชาติแล้ว หลายคนคิดว่านี่เป็นสิ่งที่เกิดจากสกิลบางอย่าง

'มอนสเตอร์ที่มีสกิลสั่นสะเทือน? พวกเราโดนโดยบังเอิญเพราะระยะของสกิลกว้างมาก? '

ที่ทุกคนมีคิดแบบนี้เป็นเพราะว่าเสินลู่ประกาศกฎกิจกรรมไว้ว่ามอนสเตอร์ที่ปรากฎจะไม่โจมตีอาคาร

ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากชั้นล่าง

“พวกนายเป็นใคร! คิดจะทำอะไรน่ะ!”

นักเรียนในหอพักรู้ทันทีว่าเป็นเสียงของหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหวังข่าย

เสียงนี้ดังมากและทำให้หลายคนโดยเฉพาะนักเรียนหญิงรู้สึกปลอดภัยเล็กน้อย

แน่นอนว่าสถานที่เช่นมหาวิทยาลัยเป็นหนึ่งในพื้นที่สำคัญที่คุ้มครองโดยพันธมิตรเสิน ระดับความปลอดภัยของที่นี่จึงค่อนข้างสูง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไปต้องมีเลเวล50เป็นอย่างน้อย และหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องมีเลเวล60เป็นอย่างน้อย!

ช่วงนี้ข้างนอก

หวังข่ายเห็นการสั่นสะเทือนแปลกประหลาดที่หอพักนักเรียน เขาจึงพาคนสี่คนเข้ามาตรวจสอบทันที

ทันทีที่มาถึงพวกเขาก็เห็นร่างชุดคลุมสีดำมากกว่าสิบคนยืนอยู่ด้านล่างของหอพัก ซึ่งหนึ่งในนั้นกำลังเอามือแตะพื้น

มีคลื่นโปร่งแสงเป็นลูกคลื่นกระจายมาจากมือของเขา พื้นดินและวัตถุต่างสั่นสะเทือนในขณะที่ระลอกคลื่นผ่านไป

เห็นได้ชัดว่าการสั่นสะเทือนในหอพักเกิดจากผู้ชายคนนี้!

หลังจากหวังข่ายตะโกนเสียงดัง ร่างชุดคลุมดำเหล่านี้ก็หันกลับมาทันที ชายชุดคลุมดำที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบวิ่งไปหาหวังข่าย!

เมื่อเห็นแบบนั้นหวังข่ายจึงใช้เท้าขวาถีบพื้นส่งตัวขึ้นฟ้า

“ชุดทรราชลึกลับ!”

เขาตะโกนด้วยเสียงดัง ทันใดนั้นชั้นเกราะสีน้ำตาลก็ปรากฏบนร่างกายและห่มหุ้มตัวเขา

“หอกทลายทัพ!”

เขาตะโกนอีกครั้งและเรียกอาวุธวิญญาณหอกทลายทัพออกมา!

——อาวุธสามารถผูกมัดกับตัวผู้เล่นได้ หลังจากทำสัญญาวิญญาณจะสามารถเก็บอาวุธไว้ในจิตวิญญาณของตนได้ เมื่อต้องการใช้งานก็สามารถเรียกออกมาได้ด้วยความคิด เมื่อไม่ใช้งานก็สามารถเก็บอาวุธได้ด้วยความคิด

หวังข่าดูดีเป็นอย่างมากเมื่อสวมชุดเกราะและถือหอกแหลมคม

ร่างชุดคลุมสีดำสามคนวิ่งเข้ามาประจันหน้าเขาพร้อมกัน เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวและปัดทั้งสามคนขึ้นไปบนอากาศ!

ชุดคลุมดำสองคนปล่อยหมัดใส่เขาจากด้านซ้ายและขวา เขารีบปล่อยหอกและกำหมัดต่อยกลับไป!

ตึง!

ร่างชุดคลุมดำสองคนกระเด็นกลับหัวไปไกลกว่าสิบเมตรถึงจะหยุด ในขณะที่หวังข่ายถอยหลังมากกว่ายี่สิบเมตรและทิ้งร่องลึกประมาณสิบเซนติเมตรไว้บนพื้นดิน

“เสี่ยวหลิว! ส่งสัญญาณเตือน!”

ขณะที่พยายามยืนให้มั่นคง หวังข่ายก็ตะโกนใส่เครื่องวิทยุที่แขวนอยู่บนเสื้อทันที

ตราบใดที่เสี่ยวหลิวซึ่งปฏิบัติหน้าที่อยู่ในห้องรักษาความปลอดภัยส่งสัญญาณเตือน คนของสาขาอึ๋งหั่วในบริเวณใกล้เคียงก็จะได้ยินทันที

พอกำลังเสริมมาถึงร่างชุดคลุมทั้งสิบนี้ก็จะหนีไปไหนไม่พ้น!

หลังจากตะโกนหวังข่ายยื่นมือออกมาและหอกทลายทัพก็บินกลับเข้ามือเขาทันที

เมื่อร่างชุดคลุมดำพุ่งมาอีกครั้ง เขาก็ไม่กลัวที่จะสู้กับพวกมัน!

ในขณะเดียวกัน

ผู้เล่นที่ฆ่ามอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆต่างรู้สถานการณ์นี้ดี และส่วนใหญ่รีบมาทันทีหลังจากสับสนอยู่ครู่หนึ่ง

“มอนสเตอร์ปรากฏตัวที่มหาวิทยาลัยเชียนเจียงเหรอ? แรงสั่นสะเทือนเมื่อกี้?”

“ไม่รู้เหมือนกัน รีบไปดูเถอะ!”

“ชุดคลุมดำพวกนั้นเป็นใคร?”

“น่าจะเป็นผู้บุกรุก!”

เมื่อผู้เล่นมาถึงพวกเขาก็เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยกำลังสู้กับผู้บุกรุก หลังจากมองหน้ากันพวกเขาจึงเข้าไปช่วยสู้ด้วย

ทุกคนคิดเหมือนกันว่าคงใช้เวลาไม่นานเพราะอีกฝ่ายมีแค่ไม่กี่สิบคน