“เสิ่นลู่ให้เวลาเตรียมตัวหนึ่งชั่วโมง”

หลิงอี้มองดูเวลา—

10:32

“ได้เข้าตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง...ไปกินข้าวก่อนแล้วกัน”

กินให้อิ่มแล้วค่อยทำงาน

แม้ว่าผู้เล่นจะมีพลังพิเศษ แต่ก็ยังต้องกินและนอน

นอกจากว่าจะมีสกิลพิเศษที่ชดเชยเรื่องนี้

เขาเห็นหลินซูโหรวกำลังเดินอยู่ในห้องครัวโดยสวมชุดคลุมอาบน้ำ ตอนนั้นเขากำลังกลายพันธุ์ไอเทมอยู่เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่พอคิดแล้วก็รู้สึกแปลกๆ

เขาเดินเงียบไปที่ห้องครัวและมองเข้าไป

เขาเห็นหลินซูโหรวยืนอยู่หน้าตู้เย็นและกำลังเงยหน้าดื่มอะไรสักอย่าง ประตูตู้เย็นยังเปิดอยู่ราวกับว่าเธอต้องใส่สิ่งที่ดื่มกลับไป

'ไม่มีอะไรทำเลย...'

เขาเทเลพอร์ตไปข้างหลังเธอและต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอถือขวดของเหลวสีแดงอ่อนที่ดูค่อนข้างแปลก

พอมองในตู้เย็นก็พบว่ามีอีกสามขวด

'นั่นคืออะไร? '

เขาใช้ตาทิพย์ตรวจสอบโดยไม่รู้ตัว

[น้ำเพิ่มการเติบโตที่เจือจาง (E)]: ของเหลวเพิ่มการเจริญเติบโตที่นำไปเจือจาง การดื่มในระยะยาวจะช่วยพัฒนาร่างกาย รสชาติดีขึ้นเมื่อแช่เย็น

หลิงอี้ “…”

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินซูโหรวซึ่งดื่มไปครึ่งขวดได้ปิดฝาอีกแล้วใส่กลับเข้าไป

พอหันกลับมาก็ต้องตกใจ

“ว้าย! นายมาทำอะไรตรงนี้?”

“ดูเธอดื่มน้ำ”

หลินซูโหรวก็ก้มหน้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแสง ปากเล็กๆของเธอลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่าง “นี่นี่...อันนั้น...”

บรรยากาศน่าอึดอัดเล็กน้อย

หลิงอี้บอกความตั้งใจของเขาให้เธอฟัง “ฉันจะไปเขตเธอในอีกหนึ่งชั่วโมง เราไปกินข้าวกันเถอะ”

“ได้ ไม่มีปัญหา…ห๊ะ!?”

หลินซูโหรวขมวดคิ้วทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแปลกใจ “เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”

“ฉันสมัครสมัครปฏิบัติการช่วยเหลือเขตเธอแล้ว”

“อะไรนะ!? ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม!?”

“ฉันจะหลอกเธอทำไม”

ดวงตาของหลินซูโหรวเบิกกว้างและมองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

ดวงตาเบิกกว้างราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ที่นายพูดตอนแรกไม่ได้ล้อเล่นเหรอ?” เธอถามด้วยความแปลกใจ

“แน่นอนว่าไม่” หลิงอี้ส่ายหัว

“นายยืนยันการสมัครหรือยัง?”

“ฉันกำลังจะบอก”

หลินซูโหรวกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาเธอจ้องมองหลิงอี้อย่างว่างเปล่า

ใบหน้าแปลกใจค่อยๆเปลี่ยนเป็นหน้าจริงจัง

เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสร้งทำตัวสบายๆและเปิดเผยความมุ่งมั่นทางสายตา เธอจึงกัดฟันพูดไม่ออก

“ฉัน....”

หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

เมื่อเห็นแบบนั้นหลิงอี้จึงเดินออกจากห้องครัว

......

[ลั่วเหยา: พี่ใหญ่ ขอแสดงความยินดีด้วยที่คุณทำลายสถิติ ]

ทันทีที่ออกมาเขาก็ได้รับข้อความจากลั่วเหยา

ผู้หญิงคนนี้ไม่น่าจะมาแสดงความยินดีให้เขา หลิงอี้เดาว่าเธอมีเรื่องอย่างอื่นด้วย

คำพูดถัดมาทำให้เห็นจุดประสงค์ของเธอ

[ลั่วเหยา: พี่ใหญ่ คุณน่าเป็นคนแรกในรอบของเราที่ไปถึงเลเวล10 ฉันมีเพื่อนที่ต้องการรู้จักคุณเพราะการเดิมพันพิเศษ ฉันขอแนะนำคุณให้เธอได้ไหม]

[ศูนย์หนึ่ง: ได้]

เขาเดาว่าเป็นลูกสาวของตระกูลเซี่ย

เหมือนจะชื่อเซี่ยหว่านชิง?

[ลั่วเหยา: เธอเปิดหน้าจอสนทนาของตัวเองไม่ได้เธอเลยของติดต่อคุณเอง เราจบการสนทนาก่อนดีไหม?]

[ศูนย์หนึ่ง: ได้]

หลังจากตอบประโยคนี้ สักพักหนึ่งข้อความขอเป็นเพื่อนก็ปรากฏ

[ดวงดาวท่ามกลางฤดูร้อนขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน]

หลังจากเลือกตกลง หน้าจอสนทนากับเซี่ยหว่านชิงก็ปรากฏขึ้น

หลังจากรอสักครู่อีกฝ่ายก็ส่งข้อความแรกมา

[ดวงดาวท่ามกลางฤดูร้อน: สวัสดี ฉันเซี่ยหว่านชิง]

[ศูนย์หนึ่ง: สวัสดี ]

[ดวงดาวท่ามกลางฤดูร้อน: คุณแน่ใจหรือเปล่าว่าเป็นคนแรกที่ไปถึงเลเวล10ของรอบนี้?]

คำพูดของอีกฝ่ายตรงไปตรงมามาก แต่หลิงอี้รู้เรื่องของเธอและเข้าใจความรู้สึกเธอ

[ศูนย์หนึ่ง: แน่นอน ]

[ดวงดาวท่ามกลางฤดูร้อน: ดี]

หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ส่งข้อความอีกเลย

เมื่อปิดกระดานสนทนา หลิงอี้ก็เริ่มเดาจุดประสงค์ของเธอ

“ยืนยันว่าเป็นฉันเหรอ?”

หลิงอี้ยอมแพ้หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่หาคำตอบไม่ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือหาข้อมูลมอนสเตอร์เขต87เพิ่ม

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง

หลินซูโหรวเตรียมอาหารกลางวันแสนอร่อยและเรียกหลิงอี้

ในขณะที่หลิงอี้กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร เธอก็นั่งลงข้างเขาและมองอยู่เงียบๆ

เมื่อหลิงอี้กินข้าวเสร็จและกำลังจะลุกออกไป เธอจึงถามเขา “นายมีเพื่อนร่วมทีมไหม?”

หลิงอี้ยืนขึ้นครู่หนึ่ง เขาหันไปมองเธอและนั่งลงอีกครั้ง “ไม่มี”

“ไม่มี? นายเป็นแค่ผู้เล่นใหม่นะ นายกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง?”

“เพราะฉันแข็งแกร่งมากพอ”

หลินซูโหรวเหมือนจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด เธอจึงเปลี่ยนเรื่องพูด “มันคุ้มกันไหม?”

หลิงอี้ “อย่าพูดเรื่องยิบย่อยเลย...”

เขาขี้เกียจเล่นฉากขมขื่นกับเธอ เวลาไปสู้กับราชามอนสเตอร์จะได้ไม่มีปัญหา

ผ่านไปอีกสิบนาที เวลาที่เสิ่นลู่ให้เขาเตรียมตัวได้หมดลงแล้ว

ในการมองที่ซับซ้อนขิงหลินซูโหรว ลำแสงสีขาวด้านในและด้านนอกสีแดงได้ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและส่องช้าบนร่างหลิงอี้

เธอรู้จักลำแสงนี้ดี มันเป็นแสงเฉพาะของปฏิบัติการช่วยเหลือ!

มีคนเคยสมัครปฏิบัติการช่วยเหลือมาก่อน และทีมนั้นถูกนำเข้าเขต87ด้วยลำแสงนี้

หลังจากหลิงอี้หายตัวไป หลิซูโหรวก็ถอนหายใจด้วยแววตาที่ไม่อยากเชื่อ

“มันเป็นเรื่องจริง...”

ในความคิดของเธอ การเข้าเขต87คือการเข้าไปตาย

“เขารู้ว่านี่เป็นการกระทำที่ไร้ความหมาย เพื่อไม่ให้คนอื่นลำบากด้วยเขาจึงไม่ได้หาเพื่อนร่วมทีม...”

หลินซูโหรวกัดริมฝีปากล่าง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความแปลกใจ ความสุข และอารมณ์ที่เปลี่ยนไปมา

เธอคิดไม่ถึงจริงๆว่าผู้เล่นจะเผชิญหน้ากับราชามอนสเตอร์และกองทัพมอนสเตอร์ทั้งหมดในเขตเพราะคนธรรมดาอย่างเธอ

ถึงเธอจะยอมรับเขา แต่จนถึงวันนี้มันก็เป็นแค่ความรู้สึก‘เจอคู่นัดบอดที่ใช่’

ถึงจะมีชีวิตอยู่ตลอดไป แต่มันไม่ได้รับประกันว่าจะมีความสุขตลอดไป

ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตราบใดที่เธออยู่กับเขา เธอจะมีความสุขมาก

เธอนั่งคนเดียวบนโซฟานุ่มและปล่อยให้ร่างกายเอนลงไป

เธอมองเพดานอย่างไม่ขยับเขยื้อน สีหน้าหวาดกลัวบนใบหน้าของเธอยังไม่หายไป แต่ดวงตาสีฟ้าสดใสของเธอที่เคยร่าเริงและมองโลกในแง่ดีกลับเต็มไปด้วยความกังวล

'ตอนนี้เขากำลังจัดการกับมอนสเตอร์หรือว่าโดนถูกปิดล้อมอยู่?'

'ราชามอนสเตอร์แข็งแกร่งมาก มันคงไม่สนใจลงมาจัดการกับเขาหรอกใช่ไหม? '

‘นายรีบกลับมาเร็วๆล่ะ...’

...

ปฏิบัติการช่วยเหลือจะประกาศให้ผู้เล่นทั่วโลกทราบเมื่อทราบผลเท่านั้น

ช่วงสมัครปฏิบัติการช่วยเหลือและช่วงดำเนินการช่วยเหลือ โลกภายนอกจะไม่รู้เรื่องนี้ถ้าไม่ได้เปิดเผยเอง

ในเวลานี้ เขต87เต็มไปด้วยเมฆดำและฟ้าร้อง

มีฝนตกเบาๆและอากาศเต็มไปด้วยความชื้น

หลิงอี้ยืนอยู่บนหินสูงสิบเมตรในท่ากอดอกและมองมอนสเตอร์หลายพันตัวที่อยู่รอบตัวเขา มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย “น่าตื่นเต้นชะมัด”