ตอนที่ 40

“ฉันว่าพวกเราไปดูส่วนลึกของหุบเขาก่อนดีกว่า ธาตุลมอาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้!”

มีคนแสดงความคิด

ความคิดนี้ดึงดูดความสนใจจากผู้อื่นอย่างรวดเร็ว

“ใช่ เราต้องเข้าไปดู! บางทีบอสด่านสองอาจจะหายไปด้วย!”

“ให้ตายเถอะ ฉันว่าด่านสามต้องเป็นเหมือนกันแน่”

“อาจจะไม่นะ...”

“รีบไปดูกันเร็ว!”

ทุกคนรีบวิ่งไปยังส่วนลึกของหุบเขา

พวกเขาวิ่งไปด้วยกันจนเหมือนแนวรบของทหารนับพัน

ผู้เล่นคนอื่นที่บันทึกวิดีโอ ถ่ายภาพ และถ่ายทอดสดวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าภูมิประเทศของหุบเขาจะราบเรียบ แต่มันไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีต้นไม้ หิน และวัตถุอื่นๆมาขวางการมองเห็น

ในฝั่งตรงข้าม

มีต้นไม้เตี้ยและหินสูงมากมายในพื้นที่

พวกมันกระจัดกระจายมากมายจนมองไม่เห็นภาพด้านหน้าที่อยู่ไกลออกไป

น่าเสียดายที่ตอนนี้ผู้เล่นกลุ่มนี้ไม่มีสกิลบินหรือสกิลสำรวจระยะไกล ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงรู้แล้วว่า—

บอสด่านสองผู้ควบคุมพายุหายไปแล้ว!

ห้านาทีต่อมา

ผู้เล่นที่วิ่งมาเริ่มเห็นภาพด้านหน้าที่ไกลออกไป

ปลายหุบเขาทั้งสองที่มาบรรจบกันว่างเปล่า!

“ได้ยังไง!? บอสมอนสเตอร์กับมอนสเตอร์ชั้นยอดหายไปเหมือนกัน!”

หุบเขาสายลมเป็นสถานที่ที่ล้อมรอบด้วยเนินเขาสูงสี่ร้อยเมตรสองลูก

สองเนินเขาที่มาบรรจบกัน เมื่อมองจากบนฟ้าจะมีลักษณะเป็นรูปตัวU

ภายใต้สถานการณ์ปกติ ผู้เล่นต้องชนะผู้ควบคุมพายุเพื่อปีนเนินเขาไปที่ด่านสาม

ไม่อย่างนั้นสิ่งกีดขวางตัวนี้จะทำให้ผู้เล่นปีนเขาได้ยาก

แต่ตอนนี้มันไม่มีสิ่งกีดขวางข้างหน้าผู้เล่นแม้แต่ตัวเดียว

มันเหมือนกับพื้นที่ก่อนหน้านี้ พื้นดินมีแอ่งน้ำและควันเย็นสีขาวในอากาศ

ปลายสุดของพื้นที่นี้คือเนินเขาสีเขียว ตรงกลางเนินเขาเป็นถนนโค้งซึ่งเป็นพื้นที่โล่งและไม่มีพืชพันธุ์

เส้นทางนี้เป็นทางที่นำไปสู่ยอดเขาและเป็นเส้นทางที่พาไปด่านสาม

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่...”

หลังจากนั้นไม่นานผู้เล่นคนอื่นๆก็วิ่งมาถึง

ทุกคนพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ยังคงเป็นเรื่องเดิม

“ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้?”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ขณะที่หลายคนคิดว่าเรื่องนี้อาจกลายเป็นปริศนาที่ยังไม่คลี่คลาย จุดเปลี่ยนก็ปรากฏขึ้น!

ฟิ้วว!

เสียงดังขึ้นมาจากบนท้องฟ้า

เสียงของมันเหมือนวัตถุหนักที่ตกลงมาอย่างรวดเร็ว!

เมื่อได้ยินเสียงนั้นคนหลายพันก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

เข้าใจแล้ว

‘ดาวเพลิง’ที่ทุกคนคุ้นเคยกำลังตกอยู่บนยอดเขาด้วยความเร็วสูง!

แน่นอนว่าเนินเขาข้างบนเป็นด่านที่สาม!

เมื่อเห็นแบบนั้นผู้คนนับพันจึงเบิกตากว้างและตะโกนด้วยความตกใจ

“อะไรน่ะ!? เป็นเขาเองเหรอ!”

“ชายลึกลับที่เรียกดาวเพลิงอยู่ด่านสามแล้ว!”

“เป็นไปไม่ได้! เขาเป็นผู้เล่นเหมือนพวกเราแท้ๆ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

“เขาเป็นคนทำเรื่องผิดปกติทั้งหมดนี้??”

“หรือว่าที่ด่านสองไม่มีมอนสเตอร์เป็นเพราะเขาฆ่าพวกมันหมดแล้ว?”

“นายเชื่อเหรอ? ฉันไม่เชื่อ! ต่อให้ตายฉันก็ไม่เชื่อ!”

“….”

ดาวเพลิงที่ตกลงมาทำให้ทุกคนไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้

หลายคนคิดว่ามีข้อผิดพลาดในเสินลู่และมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ไม่ได้เห็นมานานหลายสิบปี

พวกเขาตื่นเต้นมากที่ได้มีส่วนร่วมใน‘งานใหญ่’ครั้งนี้

และผลลัพธ์คือ

จะบอกพวกเขาว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเป็นเพราะผู้เล่นใหม่ที่มาพร้อมกับพวกเขา?

ในช่วงเวลาสั้นๆนี้บางคนประหลาดใจ บางคนอิจฉา บางคนไม่พอใจ และบางคนสงสัย

“ฉันไม่เชื่อเด็ดขาดจนกว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเอง ไปกันเถอะ! ตามฉันขึ้นไปบนภูเขา!”

“ไปเร็ว!”

คนนับพันแทบรอไม่ไหวที่จะขึ้นไปดูความจริง

พวกเขารีบปีนขึ้นไปบนภูเขา

......

ลั่วเหยาเป็นหนึ่งในกลุ่มคนมากกว่า1,000คนนี้

หลังจากเก็บไอเทมในตอนนั้น เธอก็ไม่ได้ไปไหนไกลและทำตามคำพูดของผู้เล่นคนอื่น

เธอตามพวกเขามาตลอด

และตอนนี้เธอกำลังจะปีนภูเขา

“มันเกิดขึ้นเพราะผู้เล่นจริงเหรอ?”

ความสงสัยปรากฏขึ้นในแววตาสีทองอ่อนของเธอ

ในส่วนลึกของจิตวิญญาณ ฉินเมิ่งหย่าในรูปแบบจิตวิญญาณกำลังนอนล่องลอยอย่างสบายๆ

คำพูดสับสนอย่าง‘แปลกมาก’ ‘ไม่มีเหตุผล’ ‘เป็นไปได้ยังไง’ออกมาจากปากของเธอ

พวกเธอพูดคุยกันอย่างดุเดือนทันทีเมื่อเห็นว่าหุบเขาสายลมว่างเปล่า

จนสุดท้ายพวกเธอก็ได้ข้อสรุปว่า‘นี่เป็นเรื่องผิดปกติที่เกิดในเสินลู่และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้เล่น’

แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเธอคิดไว้

“พี่หย่า ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้วว่ามีผู้เล่นอยู่บนภูเขา แต่มันจะมีปัญหาเพิ่มขึ้น”

ลั่วเหยานับนิ้วสีขาวอ่อนนุ่มของเธอทีละนิ้ว “ชายผคนนั้นอยู่บนยอดเขาแล้ว เขาสู้กับมอนสเตอร์ด่านสามด้วยหรือเปล่า?”

“เขาเป็นคนฆ่ามอนสเตอร์ทั้งหมดในด่านสองใช่ไหม?”

“ควันเย็นทั่วหุบเขาเกี่ยวข้องกับเขาหรือเปล่า แล้วมีคนอื่นร่วมมือกับเขาด้วยไหม?”

“โอ้ย ฉันสับสนไปหมดแล้ว”

หน้าของลั่วเหยาเต็มไปด้วยความกังวล

ฉินเมิ่งหย่ายิ้มและอธิบายให้เธอฟัง “อันที่จริงถ้าเธอคิดว่าเขาใช้น้ำแข็ง เรียกดาวตก และเทเลพอร์ตได้ ทุกอย่างมันก็สมเหตุสมผล”

“เขาเพิ่งเข้าด่านสองและใช้พลังของน้ำแข็งฆ่ามอนสเตอร์ จากนั้นก็เข้าด่านสามและเรียกดาวเพลิง”

“เขาทำเหมือนเป็นเรื่องง่ายเลย”

เมื่อได้ยินแบบนั้นลั่วเหยาจึงปฎิเสธความคิดนี้ แต่แล้วเธอก็ได้ยินฉินเมิ่งหย่าพูดต่อ “อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ”

“ลองคิดดูสิ ขนาดฉันที่อาศัยอยู่ในตัวเธอด้วยรูปแบบจิตวิญญาณยังเข้าเสินลู่ได้เลย ตามทฤษฎีแล้วผู้แข็งแกร่งคนอื่นก็สามารถเข้ามาได้เหมือนกัน”

“แม้ว่าฉันลงมือเองไม่ได้ แต่มันไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทำไม่ได้”

“บางทีนั่นอาจเป็นผู้แข็งแกร่งที่อาศัยในผู้เล่นใหม่แล้วสามารถใช้พลังของเขาได้”

แม้ว่าคำพูดของฉินเมิ่งหย่าจะค่อนข้างผิดปกติไปหน่อย

แต่เมื่อคิดแล้วมันกลับสมเหตุสมผล

แต่ลั่วเหยาก็ยังปฏิเสธความคิดนี้อยู่ดี

“เป็นไปไม่ได้ ในเสินลู่จะมีความสามารถแบบนี้ได้ยังไง?”

“แล้วเธอมีคำอธิบายที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ?”

ฉินเมิ่งเหย่าถามกลับ “หรือเธอจะบอกว่าผู้เล่นใหม่มีพลังมากขนาดนี้?”

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงมันคงเลวร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้เป็นร้อยเท่า”

ลั่วเหยาเม้มปากแล้วเงียบลง

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งและพบว่าการคาดเดาของฉินเมิ่งหย่าน่าเชื่อมากที่สุด

เพราะมันเป็นเรื่องจริงที่มีผู้เล่นแข็งแกร่งอยู่ในตัวเธอ

ถ้ามีไอเทมที่ช่วยให้ผู้แข็งแกร่งในรูปแบบจิตวิญญาณลงมือได้ มันก็คงไม่แปลกที่เขาจะทำแบบนั้น