“สหายเหอ ถ้าเช่นนั้นนาวิญญาณ 15 ไร่นี้เราสองคนแบ่งกันดีไหม? เมื่อถึงเวลานั้น ก่อนที่เจ้าหน้าที่เก็บเกี่ยวจะมา เราก็เก็บเกี่ยวข้าววิญญาณและซ่อนไว้ดีหรือไม่?”

เมื่อคืนวาน ในระหว่างทางกลับ เหมียวเฉิน ได้หารือกับ เหอจือผิง เกี่ยวกับเรื่องนี้

พวกเขาไม่ได้โง่ ถึงระดับพลังเพียงขั้นที่สามยังไม่อยากเข้าไปในอาณาจักรลับ พวกเขาที่มีพลังเพียงน้อยนิดและทักษะพื้นฐานเช่นนี้จะมีประโยชน์อะไร? แค่ไปตายเล่นๆ เท่านั้นหรือ?

แน่นอนว่า เรื่องนี้ทำให้ผู้ฝึกวิญญาณขั้นที่สองมีความสุขที่สุด เพราะบรรดาผู้ที่เคยอยู่เหนือพวกเขาในระดับพลังจะต้องตายกันหมด พวกเขาจะได้เป็นกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดแทน

เหอจือผิงพยักหน้าและตอบตกลงในคำพูด แต่ในใจของเขากลับคิดว่าจะต้องเอาส่วนแบ่งมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ก็ได้ แต่เราต้องแบ่งงานกันดูแลนาวิญญาณด้วยนะ!”

“สหายเหอ ทักษะการเรียกฝนของท่านเก่งกว่าข้านะ!”

ทั้งสองคนพูดคุยกันพลางเดินไปด้วย ไม่ช้าก็ถึงขอบเขตของนาวิญญาณ และกำลังจะก้าวเข้าสู่นาวิญญาณ พวกเขาก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานทันใดนั้น สองคาถาฝ่ามือเพลิงก็พุ่งทะลุอากาศมา

ในชั่วพริบตา พวกมันกระทบตรงกลางหน้าอกของทั้งสองอย่างแม่นยำ ทำให้พวกเขาถูกกระแทกกลับไปทันที!

ร่างของพวกเขาล้มลงทับพืชข้าวในไร่นาบางส่วน และก้นของพวกเขาถูกฝังลงไปในดินเสื้อผ้าที่หน้าอกของพวกเขาถูกเผาจนหมด และยังคงมีเปลวไฟเล็กๆ อยู่

เหอจือผิงและเหมียวเฉินยังไม่ทันจะรู้ตัว พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ไม่นานนัก ก็มีเงาคนหนึ่งเดินเข้ามา

พวกเขาค่อยๆ ขยายรูม่านตา และในแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เหอจือผิงกลืนน้ำลายอย่างแรง ไม่กล้าขยับเขยื้อนใดๆ

“ครั้งหน้าถ้าเจ้ายังกล้าเข้ามาในนาวิญญาณของข้าอีก จะไม่ได้จบแค่ฝ่ามือเดียว!”

เฉินโม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ทำให้พวกเขารู้สึกกลัวจับใจ

เหมียวเฉินและเหอจือผิงไม่กล้าส่งเสียง ขยับหัวพยักหน้ารัวๆ และตอบว่า “ใช่ๆๆ”

จนกระทั่งเฉินโม่เดินจากไป และหายไปจากสายตา พวกเขาถึงได้มองหน้ากันเอง

“เขาไม่ได้ถูกเรียกตัวไปหรือ? แล้วทำไมถึงสามารถขัดคำสั่งของยอดเขาจื่อหยุนได้?”

ทันใดนั้น ความคิดที่น่ากลัวก็ผุดขึ้นในหัวของพวกเขา

ดูเหมือนว่าชาวนาวิญญาณที่ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษคนนั้นจะมีเบื้องหลังและความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา!

…

การปรากฏตัวของเฉินโม่ในครั้งนี้มีผลมากกว่าคาถาฝ่ามือเพลิงสองลูกที่เขาใช้ มันทำให้พวกเขาหวาดกลัวอย่างแท้จริง เชื่อว่าต่อให้พวกเขามีความกล้ามากกว่านี้ก็จะไม่กล้ามาแหยมอีกแล้ว

ในวันต่อๆ มา ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

เวลาฝนตกก็ฝนตก เวลาถอนหญ้าก็ถอนหญ้า เวลาฝึกวิชาก็ฝึกวิชา...

เมื่อคุ้นเคยกับชีวิตการฝึกอย่างเคร่งครัดนี้ เฉินโม่ก็เริ่มรู้สึกว่าการขยันทำงานก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งเช่นกัน

วันเวลาผ่านไปสามวันนาวิญญาณยังคงเหมือนเดิม แต่ตลาดเมืองโบราณกลับเกิดความวุ่นวาย

ผู้ปลูกวิญญาณกว่า 40 คนที่มีระดับพลังขั้นสามและสี่ถูกขับไล่ออกไปจากเมือง และถูกบังคับให้เดินทางไปยังจุดเชื่อมต่อระหว่างยอดเขาจื่อหยุนและยอดเขาหวงหยุน

ในครั้งนี้ แม้แต่เจ้าเมืองเหงายู่หลิงยังต้องมากำกับดูแลด้วยตนเอง ใครก็ตามที่กล้าหลบหนีมีทางเลือกเดียวคือความตาย!

พวกเขาเดินทางกันสามวันเต็มๆ ถึงจะมาถึงบริเวณที่เชื่อมต่อกับยอดเขาจื่อหยุน

เนื่องจากตลาดเมืองโบราณอยู่ห่างไกลจึงใช้เวลาเพียงสามวันในการมาถึง

ส่วนบางเมืองในฝั่งอื่นๆ บางแห่งอาจต้องเดินทางก่อนหน้านี้ครึ่งเดือนถึงจะมาถึงในตอนนี้

ยอดเขาจื่อหยุนมีทั้งหมด 37 เมือง แต่ละเมืองมีชาวนาวิญญาณราวๆ 60-70 คน เมื่อคนจากตลาดเมืองโบราณมาถึง

เกินครึ่งของเหล่าชาวนาวิญญาณก็มาอยู่ที่นี่แล้ว

รวมกันเป็นจำนวนหลายพันคน!

พลังนี้หากอยู่ในโลกของมนุษย์ธรรมดา เกรงว่าอาจทำให้เกิดการล้มล้างอาณาจักรได้อย่างง่ายดาย

แต่ในโลกแห่งการฝึกฝน พวกเขาเป็นเพียงเครื่องสังเวยที่ใช้เพื่อเสียสละเท่านั้น

เหงายู่หลิงขับไล่กลุ่มคนเหล่านี้ไปยังกลุ่มใหญ่ จากนั้นก็ส่งพวกเขาให้กับเหล่าศิษย์จากยอดเขาจื่อหยุนเป็นผู้ควบคุมดูแล ในขณะที่เขาเองก็ก้าวไปหาพวกเจ้าเมืองจากเมืองอื่นๆ เพื่อสนทนากัน

เจ้าเมืองเหล่านี้ แต่เดิมก็เป็นศิษย์ของยอดเขาจื่อหยุน

แต่เนื่องจากพรสวรรค์ที่จำกัดและความปรารถนาที่ยังคงอยู่ในใจ

พวกเขาจึงเลือกที่จะใช้ทรัพยากรและความสัมพันธ์จนได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าเมือง

พวกเขาไม่ได้มีอำนาจมากแต่ก็ไม่น้อย และยังถือว่าเป็นกำลังสำคัญที่ยอดเขาจื่อหยุนไม่สามารถมองข้ามได้

เจ้าเมืองที่มีพลังเหนือกว่าคนอื่นต่างก็หัวเราะร่าและยกอาหารและเครื่องดื่มขึ้นมาร่วมเฉลิมฉลองกัน

พวกเขายินดีกับการพบเจอที่แสนห่างหายไปนานอย่างสุดหัวใจ

แต่ด้านล่าง กลุ่มชาวนาวิญญาณที่เกือบจะมองเห็นจุดจบของตัวเอง ต่างก็หวาดกลัวจนไม่กล้าพูดอะไรออกมา

ครั้งหนึ่ง พวกเขาคิดว่าการได้เป็นชาวนาวิญญาณจะทำให้พวกเขาได้เข้าใกล้ประตูแห่งความเป็นเซียน และพวกเขาภาคภูมิใจในสิ่งนั้น

พวกเขาคิดว่าเมื่อทำงานให้กับเมืองและยอดเขาจื่อหยุน พวกเขาจะได้รับการตอบแทนอย่างไม่ขาดสาย

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ตอนนี้ พวกเขาเริ่มตระหนักว่าชาวนาวิญญาณที่ถูกผนวกเข้ากับเมืองนั้นเป็นเพียงแค่หมากที่ไร้ค่า พร้อมที่จะถูกสังเวยได้ทุกเมื่อ!

นอกจากพวกเขาเอง ไม่มีใครสนใจชีวิตหรือความตายของพวกเขา

พวกเขายืนรอด้วยความหวาดกลัวในสิ่งที่ไม่รู้

ในที่สุด ชาวนาวิญญาณจาก 37 เมืองก็มารวมตัวกันครบถ้วน

ลี่ซั่งเซียน ผู้ที่เฝ้ารออยู่ที่นี่มาเป็นเวลานาน เหยียบปลายเท้าเบาๆ และลอยไปข้างหน้าของท่านผู้อาวุโสจากยอดเขาจื่อหยุน

“ท่านอาจารย์ซุน! ทุกคนมาครบแล้ว!”

ซุนฉางอวี่ใช้สายตาดูถูกเหยียดหยามมองไปรอบๆ และยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นพูดว่า “เลือกผู้ฝึกวิญญาณขั้นที่สาม 20 คนแล้วส่งพวกเขาเข้าไปก่อน!”

“รับทราบ!”

ลี่ซั่งเซียน เหยียบกระบี่บินของเขา และไม่ปล่อยให้ชาวนาวิญญาณทำอะไร เขาก็เลือก 20 คนจากฝูงชนออกมา

ไม่ช้า เขาก็นำพวกเขาไปยังหุบเขาแห่งหนึ่ง

น้ำไหลรินและหมอกลอยฟุ้งไปทั่ว

ดูเหมือนว่าเป็นสวรรค์ในโลกมนุษย์

ลี่ซั่งเซียนชี้ไปที่ผาสูงและสั่งว่า “เข้าไปในนั้น”

“ท่านเซียน นี่คือกำแพงหิน…”

“ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว เข้า หรือ ตาย!”

การใช้ความหวาดกลัวเพื่อบังคับเป็นวิธีที่ง่ายและรวดเร็วที่สุดเสมอ

หลังจากนั้นก็คือกลุ่มชาวนาวิญญาณอีกหลายพันคน ลี่ซั่งเซียนไม่มีเวลามาพูดจาไร้สาระกับพวกเขา

ในกลุ่มนั้น ลี่ฝู เป็นชาวนาวิญญาณจากตลาดเมืองโบราณ และเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกๆ ที่ยอมรับโชคชะตาของตนเอง

ในเวลานี้ เขากลืนน้ำลายและกำหมัดแน่น จากนั้นก็ตัดสินใจก้าวออกไป

ในขณะที่พวกเขาเข้าใกล้ผาสูงอย่างช้าๆ ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหลายร่างปรากฏขึ้นจากที่ไหนไม่รู้

ลี่ฝูเพ่งมองไปที่พวกมัน:

สัตว์ประหลาดเหล่านี้มีตาหลายคู่ หัวใหญ่โตดั่งช้าง แต่ร่างกายผอมแห้งดั่งไม้!

ความเร็วที่สูงและกรงเล็บที่แหลมคมของพวกมันเกือบจะทำลายศีรษะของพวกเขา แต่ทันใดนั้นก็มีแสงกระบี่พุ่งออกมาและทะลุผ่านหัวของปีศาจเหล่านั้นในทันที

ลี่ฝู ที่รอดชีวิตจากความตาย หันหลังกลับไปมอง ลี่ซั่งเซียน แต่เขากลับทำหน้าเรียบเฉยและพูดว่า “เข้าไป!”

ในที่สุด กลุ่มคนนี้ก็รวบรวมความกล้าและเดินมาถึงหน้าผาสูง

พวกเขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปเพื่อสัมผัสผาหิน

แต่ทันใดนั้น ก็มีแรงดึงมหาศาลดูดพวกเขาเข้าไป

ในชั่วพริบตา ผู้ฝึกวิญญาณขั้นที่สามทั้ง 20 คนก็หายเข้าไปในผาสูง

ลี่ซั่งเซียน ที่เฝ้ามองทุกอย่างไม่พอใจเล็กน้อย:

“พลังดึงดูดจากด้านในดูเหมือนจะมีต่อผู้ฝึกวิญญาณขั้นที่สามมากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าการป้องกันด้านในจะลดลงไปไม่น้อยแล้ว!”

บางที อีกไม่กี่กลุ่ม ผู้ฝึกวิญญาณขั้นที่สี่ก็อาจจะเข้าไปได้แล้ว!