ด้านหลังพวกเขาเห็นศิษย์สำนักเสินหนงที่ไม่รู้จักกำลังเดินมาช้าๆ

เขาเดินอย่างไม่เร่งรีบ แต่ทุกย่างก้าวของเขาดูเหมือนจะกระแทกกับหัวใจของทุกคนเหมือนเสียงกลองรบ เขายิ้มเยาะเหมือนแมวที่กำลังเล่นกับหนู ซึ่งเมื่อใดที่มีคนหลงเข้ามาในขอบเขตค่ายกลลวงตาของเขา ถ้าไม่ใช่ผู้ที่มีพลังเหนือกว่า ก็ไม่มีทางออกไปได้

เห็นได้ชัดว่ากลุ่มผู้ฝึกตนขั้นฝึกปราณนี้ไม่มีพลังเช่นนั้น!

จนกระทั่งศิษย์ขั้นสร้างรากฐานเพียงคนเดียวพุ่งมาหาเขา รอยยิ้มเยาะเย้ยของเขาก็เปลี่ยนเป็นความขบขัน

เขาไม่แม้แต่จะใช้สมบัติวิญญาณ แต่เลือกที่จะต่อสู้ด้วยร่างกายล้วนๆ

แค่ศิษย์ขั้นสร้างรากฐานที่หนึ่งเพียงคนเดียว ไม่อาจต้านทานการโจมตีแรกของเขาได้เลย!

อีกด้านหนึ่ง หงเยี่ยนรู้สึกสิ้นหวังในใจ นางไม่ได้โง่ เพราะไม่เช่นนั้น นางคงไม่สามารถไต่เต้าจากหญิงรับใช้ผู้ตกต่ำมาเป็นผู้ดูแลของเฉินโม่ได้ ความฝันที่จะเป็นหัวหน้าฝ่ายในตลาดยังไม่ทันบรรลุผล ยอดเขาจื่อหยุนก็ล่มสลายแล้ว แม้แต่ว่าที่คู่ครองของซ่งหยุนซี ยังหนีไม่พ้นต้องตาย แล้วนางจะรอดได้หรือ?

หงเยี่ยนมองไปที่เฉินโม่และพูดออกมาสั้นๆ ว่า

"ขอบคุณ"

เฉินโม่เดินไปกอดนาง ทั้งสองต่างเป็นคนที่ชะตาชีวิตโหดร้าย เขาทำอะไรไม่ได้ ใครจะคาดคิดว่าสำนักชิงหยางที่ยิ่งใหญ่จะล่มสลายภายในวันเดียว หากเขารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ เขาคงถ่ายทอดวิชาสลายร่างเทพมารให้นางและช่วยพาหนีไปด้วยกัน

“ไปกันเถอะ!”

ตอนนั้นเอง อี้ถิงเซิงก็ได้สติขึ้นมาแล้ว การต่อสู้นองเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เขาไม่อาจยังคงเมาต่อไปได้อีก

เขาอาจสับสนไปบ้าง แต่ก็ไม่โง่ เขารู้ว่าตอนนี้มีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้นที่มีโอกาสรอด

ซ่งหยุนซีกำหมัดแน่น มองไปที่จูเสี่ยวฟางที่เดินไปข้างหน้า แต่ในที่สุดก็พยักหน้าด้วยความเจ็บปวด

เมื่อความจริงอันโหดร้ายถูกยอมรับได้ สามคนก็รีบใช้วิชาสลายร่างเทพมารและตัวของพวกเขาค่อยๆ

เล็กลงจนหายเข้าไปในถ้ำชั่วพริบตาเดียว ปากถ้ำขนาดเท่าหัวคนก็หายไป ราวกับว่ามันไม่เคยมีมาก่อน

“ท่านหัวหน้า...ท่าน...ท่านทิ้งข้าแล้วหรือ?” เม่ยฮวาทรุดลงกับพื้น พึมพำด้วยความตกใจและสิ้นหวัง

อีกด้านหนึ่ง การต่อต้านของจูเสี่ยวฟางไม่สามารถต้านทานได้

ศิษย์ผู้เก่งกาจของสำนักชิงหยางและว่าที่คู่ครองของซ่งหยุนซีตายลงทันที ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการดิ้นรน

ชีวิตของนางแตกสลายเหมือนหิมะต้นฤดูหนาวที่ร่วงหล่นไม่ทันจะแข็งตัวก็ละลายหายไปทันที

จูเสี่ยวฟางไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ในโลกนี้อีกแล้ว...

“อืม? ทำไมเหลือแค่พวกเจ้า? อีกสามคนหายไปไหน?” ศิษย์สำนักเสินหนงเดินมาหาพวกเขา

หงเยี่ยนกัดริมฝีปากอย่างแรง แม้จะเต็มไปด้วยความกลัว แต่นางก็เตรียมใจจะตายแล้ว

“ข้า...ข้ารู้ ข้าจะบอกเจ้า อย่าฆ่า...”

ในทันใด กระบี่เล่มหนึ่งพุ่งแทงเข้าที่ลำคอของเหมยฮวา เขาเบิกตากว้าง

ใช้มือจับที่คอซึ่งเลือดพุ่งออกมาแต่ไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ

“เจ้าหาเรื่องตาย!” ศิษย์สำนักเสินหนงโกรธจัด

เขารู้ดีว่าเม่ยฮวาต้องการเปิดเผยเรื่องทุกอย่าง แต่หงเยี่ยนกลับฆ่าเขาในขณะที่เขากำลังจะพูด!

หงเยี่ยนยิ้มอย่างขมขื่น ในขณะที่นางเตรียมจะใช้กระบี่ปลิดชีวิตตัวเอง พลังบางอย่างก็หยุดนางไว้

“คิดจะตายงั้นหรือ? มันไม่ง่ายขนาดนั้น!”

ศิษย์สำนักเสินหนงก้าวเข้ามา ชิงกระบี่จากมือนางและใช้กระบี่กรีดใบหน้าของนาง

จากนั้นเขาก็เริ่มลอกหนังของนางออกอย่างโหดเหี้ยม เลือดกระเซ็นไปทั่วร่างของเขา

เขาเชื่อว่าสิ่งที่เขาทำเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แม้วิธีการจะโหดร้าย แต่เขาทำเพื่อประโยชน์ของสำนัก

และเขาไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ ในใจหงเยี่ยนไม่สามารถขยับตัวได้ ความเจ็บปวดมหาศาลเกือบทำให้นางหมดสติ

ตอนนี้ นางอยากตายมากกว่าอยู่ต่อ

“บอกมา! พวกอีกสามคนไปไหน! บอกข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”

“ฆ่าข้าเถอะ...” หงเยี่ยนพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ใบหน้าของนางไม่มีหนังเหลือแล้ว

ศิษย์สำนักเสินหนงลอกหนังของนางออกแล้วหยิบยามาให้ จากนั้นเขาก็เอาเมล็ดพืชโรยลงบนร่างที่เปลือยเปล่าของนาง

ร่างของนางเริ่มเกิดหน่อเนื้อสีแดงที่เจ็บแสนสาหัสนางอยากจะเอามือไปดึงหน่อเหล่านั้นออก

แต่กระบี่ก็ฟันแขนของนางขาดไปหงเยี่ยนทนทุกข์ทรมานอย่างไม่สิ้นสุด

“ปากแข็งดีจริง! งั้นเจ้าก็ตายอย่างทรมานเถอะ!”

แม้นางอยากจะตาย แต่ยาที่เขาให้ไปก็รักษาชีวิตของนางไว้โดยไม่ให้หมดสติ

หงเยี่ยนเข้าใจในตอนนี้ว่า การทรมานอย่างโหดเหี้ยมมีอยู่จริง...

---

ในถ้ำ เฉินโม่ ซ่งหยุนซี และอี้ถิงเซิงปรากฏตัวขึ้น ด้านหลังคือผนังหินและข้างหน้าคือเถาวัลย์ที่ปกคลุมทางเดิน

ตอนแรกที่อี้ถิงเซิงเข้ามา ถ้ำยังดูกว้างขวาง แต่เมื่อทั้งสามคนเข้ามาพร้อมกัน มันก็เริ่มคับแคบ

ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจของพวกเขาเต้นอย่างชัดเจน ไม่มีใครพูดอะไร

ในที่สุด เฉินโม่ก็กล่าวว่า

“พี่ซ่ง ข้าขอโทษ!”

ซ่งหยุนซีมองเพื่อนพ้องที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน น้ำตาคลอเบ้า แต่ในที่สุดก็ถอนหมัดที่กำแน่นออก

“มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า ความผิดอยู่ที่พวกเราอ่อนแอเกินไปต่างหาก!”

ร่างของซ่งหยุนซีอ่อนแรงและทรุดลงนั่งกับพื้น เขารู้ว่าความคิดของเฉินโม่ที่ให้ไปที่เขตลับนั้นคือทางเลือกที่ถูกต้อง

หากเข้าไปในเขตลับได้ พวกเขาก็มีโอกาสรอดแต่ตอนนี้...เหลือเพียงพวกเขาสามคน

จูเสี่ยวฟาง นางจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว...

แต่ซ่งหยุนซีก็ไม่อาจโทษเฉินโม่ได้ เพราะเขาทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว!