เฉินโม่ที่นั่งสมาธิอยู่ในแปลงนาวิญญาณมีสัมผัสที่ไวเกินกว่าคนทั่วไปมาก

เมื่อมีใครเข้ามาใกล้ เขาลืมตาขึ้นทันทีและพุ่งตัวออกจากวงเวทย์ในพริบตาภายใต้การเสริมพลังจากวิชาวิญญาณงู

เขายังไม่อยากให้ความลับของวงเวทย์ภาพลวงตาน้ำไหลถูกเปิดเผย

ดังนั้น สำหรับทุกคนที่เข้ามาใกล้ เฉินโม่จะกันพวกเขาออกไปจากแปลงนาวิญญาณ

“มีธุระอะไร?”

เซี่ยหว่านที่กำลังลังเลว่าจะเริ่มพูดอย่างไร ถูกการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเฉินโม่ทำให้ตกใจจนต้องถอยหลังไปสองก้าว หัวใจเต้นแรงและดูเหมือนว่าจะตกใจไม่น้อย

“สหาย...สวัสดีเจ้าค่ะ...” นางพยายามสงบสติอารมณ์

นางคิดว่าเป็นการพบกันครั้งแรก คงไม่ควรทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีให้กับอีกฝ่าย

“เจ้าเป็นใคร?”

เฉินโม่ถาม ทั้งที่ในใจเขาจำได้แล้วว่าเธอเป็นใคร

แต่ด้วยสถานการณ์ที่ยังไม่เปิดเผยต่อผู้อื่น เขาจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก

“ข้าน้อยชื่อเซี่ยหว่าน ต้องการ...ต้องการมาทำความรู้จักกับท่านสหาย...”

นางพูดอย่างประหม่า พร้อมด้วยใบหน้าที่งดงาม ทำให้มีเสน่ห์ที่ทำให้จิตใจของผู้ฟังต้องหวั่นไหว

เฉินโม่มองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือรูปร่าง นางก็ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่งดงามมาก เมื่อเปรียบเทียบกับเหล่าสตรีจากเวินเซียงเก๋อที่ตลาดโบราณกู่เฉิน นางดูดีกว่าหลายเท่านัก

ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าตลาดคนก่อนจะถือว่าเธอเป็นของรักของหวง

“ข้าไม่ว่าง”

เฉินโม่โบกมือพร้อมกับใช้เสียงที่แฝงความไม่พอใจ

หญิงสาวเช่นนี้ไม่ได้ต่างจากหลันหลิงเท่าไหร่ เมื่อพัวพันเข้าด้วยแล้ว ก็จะตัดไม่ขาด

“อ้า?”

เซี่ยหว่านไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

นางยืนอยู่ตรงนั้นและเอามือลูบที่หน้าอกของตนเอง ความภาคภูมิใจในใจของนางก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อก่อนเพียงคำพูดบนหมอนของนางก็สามารถตัดสินชีวิตของชาวนาวิญญาณได้

เพียงรอยยิ้มหรือการขมวดคิ้วก็สามารถทำให้ผู้ฝึกตนหลายคนหลงใหลอย่างไม่รู้ตัว

นางเคยคิดว่า ชายตรงหน้านี้คงจะหลงใหลง่าย ๆ และเริ่มคิดถึงผลประโยชน์ที่นางจะได้รับจากเขาแล้ว

แต่ใครจะรู้ว่าเขากลับปฏิเสธนางอย่างไร้เยื่อใย!

ในทันที ความรู้สึกไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจนาง

เมื่อเห็นพลังวิญญาณเริ่มรวมตัวในร่างของนาง เฉินโม่ขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าคิดจะลงมือหรือ?”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนี้ เซี่ยหว่านก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออก นางปล่อยมือที่กำแน่นลง

ใช่แล้ว! อีกฝ่ายเป็นถึงผู้ฝึกตนจากยอดเขาจื่อหยุน ถ้านางลงมือโดยไม่ได้คิดให้รอบคอบ นั่นก็เหมือนกับการหาที่ตาย!

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกัดฟันกล่าวว่า “ขอลา!”

เมื่อเห็นว่านางกำลังจะจากไป เฉินโม่ก็นึกถึงภาพของซ่งหยุนซีขึ้นมา

เขายิ้มที่มุมปากและพูดว่า “เจ้าตลาดคนปัจจุบันชอบไปที่เวินเซียงเก๋อนะ”

เซี่ยหว่านที่กำลังเดินจากไปสะดุ้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น

หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ นางก็รีบเร่งฝีเท้าขึ้นและจากไป

…

เรื่องของเซี่ยหว่านเป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเฉินโม่มากนัก

ในทางกลับกัน ที่ตลาดโบราณกู่เฉินที่อยู่ไกลออกไปในอีกฝั่งของยอดเขาจื่อหยุน ชายคนหนึ่งได้มาที่บ้านเดิมของเฉินโม่

อี้ถิงเซิงมองบ้านที่ดูแตกต่างจากกระท่อมไม้ทั่วไปแล้วเคาะประตู

“ชาวนาวิญญาณที่ซื้อเมล็ดพันธุ์จากข้านี่ดูจะมีเงินดีไม่ใช่เล่น ไม่น่าแปลกใจเลย”

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ ประตูบ้านก็ถูกเปิดออก และผู้ฝึกตนหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมา

อี้ถิงเซิงถึงกับนิ่งไป

“เจ้ามาหาข้าหรือ?”

“เจ้า? เจ้า... ที่นี่ไม่ใช่บ้านของสหายเฉินหรอกหรือ?”

เมื่อหญิงสาวได้ยินชื่อของเฉินโม่ สีหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความประทับใจ

ตั้งแต่ที่เรื่องราวของเขาแพร่กระจายไปในตลาดโบราณกู่เฉิน บ้านหลังนี้ก็ได้รับความสนใจเพิ่มขึ้น ชาวนาวิญญาณหลายคนต่างแสดงความต้องการที่จะเข้ามาอาศัยที่นี่

ชาวนาวิญญาณที่เคยถูกมองว่าต่ำต้อยกลับกลายเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับเจ้าตลาด!

ใครไม่อยากจะได้โอกาสทองเช่นนี้?

“ท่านเป็นเพื่อนของสหายเฉินหรือ?”

อี้ถิงเซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็พยักหน้า

“ท่านไม่ทราบหรือว่าเขาไปไหนแล้ว?”

“ข้าเพิ่งกลับมาจากการผจญภัย”

“โอ้” หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เขาไปที่ตลาดไป๋เซอแล้ว”

“ตลาดไป๋เซอ? ไปที่นั่นทำไม?” อี้ถิงเซิงเคยไปที่นั่นเมื่อนานมาแล้ว

ตลาดที่ตั้งอยู่เชิงเขาล้วนมีความคล้ายคลึงกัน เขาไม่ได้มีความทรงจำพิเศษเกี่ยวกับที่นั่น

“ไปทำไม? หรือท่านคิดว่าเขายังทำไร่อยู่เหมือนพวกเรา?”

“หา?!”

อี้ถิงเซิงตกตะลึง

“เขาไม่ทำไร่แล้วหรือ?”

“เมื่อเขามีสถานะเช่นนี้แล้ว ทำไมจะยังต้องทำไร่อีก?”

หลังจากได้รับคำตอบที่แน่ชัด อี้ถิงเซิงก็รู้สึกหมดอารมณ์ขึ้นมาในทันที

เขาอุตส่าห์รอจนผู้ฝึกตนจากยอดเขาจื่อหยุนจากไป เขาก็สามารถเข้าไปในถ้ำลึกลับได้สำเร็จ และยังได้เมล็ดพันธุ์ใหม่ ๆ มาอีกด้วย แต่ตอนนี้... ยังไม่ทันได้หาลูกค้า ลูกค้ากลับเลิกทำไร่ไปแล้ว

แล้วเขาจะขายเมล็ดพันธุ์พวกนี้ให้ใครล่ะ!

อี้ถิงเซิงรู้สึกเสียใจมาก โอกาสทำเงินหายไป...ไม่สิ! โอกาสทำเงินจากการขายเมล็ดพันธุ์หายไปแล้ว

…

หนึ่งเดือนต่อมา

ฤดูร้อนมาถึง

ด้วยสายฝนที่ตกลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า พืชวิญญาณในแปลงนาก็เติบโตอย่างรวดเร็ว

เช่นเดียวกับหญ้า

ทุกปีที่ผ่านมา เฉินโม่มักจะถือพลั่วแล้วลงไปในแปลงนา กำจัดวัชพืชด้วยตัวเอง

แต่การทำเช่นนี้ก็ทำให้เวลาฝึกตนของเขาลดลงไปด้วย

สำหรับคนที่ต้องการทุ่มเทในการฝึกตนอย่างเขา เฉินโม่จึงเริ่มกลับมาศึกษา วงเวทย์กำจัดหญ้า

ที่เขาเคยเรียนไปครึ่งหนึ่งอีกครั้ง

เช่นเดียวกับวงเวทย์ภาพลวงตาน้ำไหล วงเวทย์กำจัดหญ้าก็ต้องใช้จุดสำคัญในการวางตำแหน่งวงเวทย์

ซึ่งต้องมีสี่จุดในทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงใต้ ตะวันออกเฉียงใต้ และตะวันตกเฉียงเหนือ

วงเวทย์นี้ต้องใช้ หินฆ่าชีวิต ที่ถูกแช่ด้วยเลือดไก่ ซึ่งเป็นแร่ร่วมที่พบในแหล่งแร่ มีมูลค่าต่ำกว่าหินเขียวลี้ลับมาก

ก่อนที่ปานเสี่ยวเว่ยจะจากไป เขาไม่ได้เอาหินฆ่าชีวิตทั้งสี่ก้อนที่แช่เลือดไปด้วย

เฉินโม่เคยคิดว่าเขาจะกลับมาภายในสิบวันครึ่งเดือน แต่ใครจะคิดว่าการรอคอยนี้จะยาวนานไปทั้งฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เฉินโม่ได้พยายามคิดค้นวิธีการของวงเวทย์กำจัดหญ้าอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่หาจุดเริ่มต้นได้ถูกต้อง แต่ก็มักจะพลาดในการวางตำแหน่งถัดไปเสมอ

ชัดเจนว่านี่เป็นเพราะความเข้าใจในวงเวทย์ที่ยังไม่เพียงพอ!

ในตอนนี้ เช่นเคย เขาถือหินฆ่าชีวิตไว้ในมือและเคลื่อนที่ไปในแปลงนาวิญญาณด้วยความรวดเร็ว

เมื่อเขาหาจุดสำคัญทั้งสี่ได้แล้ว ก็พยายามใช้พลังแห่งฟ้าและดินเพื่อสร้างวงเวทย์

อย่างไรก็ตาม หลังจากความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ยังล้มเหลว

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

เฉินโม่เริ่มสงสัยในความสามารถของตัวเองอีกครั้ง

เขารู้ดีว่าพรสวรรค์ในการวางวงเวทย์ของตนเองไม่สูง

แต่ความสำเร็จในการสร้างวงเวทย์ภาพลวงตาน้ำไหลทำให้เขามีความมั่นใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

แต่ตอนนี้...แค่การวางวงเวทย์ที่ไม่ซับซ้อนเท่าวงเวทย์ภาพลวงตาน้ำไหลเขาก็ยังทำไม่ได้

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไร้ค่า

แม้ว่าจะได้เรียนรู้จากปานเสี่ยวเว่ยเป็นเวลาสิบวัน และได้ทำการศึกษามาหลายวันแล้ว แต่เฉินโม่ยังคงรู้สึกว่าตนเองเข้าใจวิธีการของวงเวทย์กำจัดหญ้าแล้ว แต่เมื่อพยายามทำจริง ๆ

กลับพบอุปสรรคทุกครั้ง ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่เป็นไปตามที่เขาคิด!

“ยากกว่าวิชาคำนวนเลขขั้นสูงอีก!”

เฉินโม่บ่นกับตัวเองและกลับไปจดจ่ออยู่กับการศึกษาอีกครั้ง

เขาไม่ยอมแพ้ วงเวทย์ที่ได้รับการสอนมาแล้ว ทำไมถึงยังทำไม่ได้?

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เฉินโม่ไม่รู้คือ ถ้าเขาลองเปลี่ยนสถานที่ในการวางวงเวทย์

วงเวทย์กำจัดหญ้าที่เป็นเพียงวงเวทย์ชั้นหนึ่งก็จะสำเร็จไปนานแล้ว!

เหตุผลที่เขาล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่ใช่เพราะเขาไม่เข้าใจพอ

แต่เป็นเพราะมันเกี่ยวข้องกับแนวคิดของการ ซ้อนวงเวทย์

การซ้อนวงเวทย์สองวงให้เป็นวงเดียว กับการวางวงเวทย์สองวงแยกกัน ย่อมไม่เหมือนกันแน่นอน!