ในพริบตา เถาวัลย์ที่มีขนาดเท่าแขนก็เติบโตจนสูงถึงครึ่งตัวมนุษย์

ที่โคนของมันมีหนามงอกออกมาเต็มไปหมด หากไม่ระวัง หนามเหล่านี้สามารถฉีกเสื้อผ้าและทำให้ผิวหนังขาดเป็นแผลได้

เฉินโม่ถอยหลังไปสองก้าวโดยอัตโนมัติ เถาวัลย์ที่เติบโตอย่างรวดเร็วก็เริ่มชะลอความเร็วลง จนกระทั่งขยายตัวครอบคลุมพื้นที่กว้างประมาณหนึ่งจ้าง (ประมาณ 3 เมตร) และหยุดเติบโต

“นี่มันอะไร?” เฉินโม่ก้มลงและใช้ดาบอวิ๋นฉิงตัดเถาวัลย์ออกชิ้นหนึ่ง ก่อนหยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียด

ของเหลวสีเขียวสดใสไหลออกจากผิวตัดของเถาวัลย์ ส่วนที่เขาถืออยู่ยังคงดิ้นไปมาในมือ

“นี่คือพืชที่ขวางทางเราในถ้ำ ข้าเห็นว่ามันแปลกดีจึงตัดมาบางส่วน”

ซ่งหยุนซีกล่าว เขาเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร

ไม่ต้องการไร่วิญญาณ เติบโตเร็ว และยังมีความสามารถในการทำร้ายศัตรูได้…

เฉินโม่ครุ่นคิด เขาคิดว่าประโยชน์ของพืชวิญญาณชนิดนี้น่าจะเป็นการป้องกัน…

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเขา!

“วงเวทย์?!”

“วงเวทย์?” ซ่งหยุนซีไม่เข้าใจ ขณะที่เฉินโม่ตัดเถาวัลย์อีกเส้นหนึ่งออกและถอยหลังไปหลายก้าว

“พี่ใหญ่ ลองดูหน่อย!”

พูดเสร็จ เฉินโม่ก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

เขาสร้างจุดวงเวทย์หลายจุดและนำเถาวัลย์ที่ได้จากในถ้ำมาปลูกลงบนพื้น

ซ่งหยุนซีมองไปรอบๆ เหมือนกับว่ามีสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังกักขังเขาไว้ เมื่อเขาพยายามทำลายวงเวทย์และออกไป

เถาวัลย์ที่พื้นก็เริ่มเติบโตอย่างบ้าคลั่ง พุ่งขึ้นมาพันรัดเขาอย่างรวดเร็ว!

ไม่รู้ว่าเมื่อไร ฝนเล็กๆ ก็เริ่มตกลงมาจากท้องฟ้า

เถาวัลย์ที่เคยสูงเพียงครึ่งตัวมนุษย์ กลับเติบโตจนปกคลุมร่างของซ่งหยุนซีได้ในพริบตา

ตอนนี้ เจ้าของตลาดไป๋เซอที่อยู่ในขั้นฝึกปราณระดับเก้าเริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขารีบใช้ดาบของเขาฟันเถาวัลย์

แต่แล้วเขาก็พบว่าเถาวัลย์เหล่านี้เติบโตเร็วกว่าที่เขาจะฟันทัน!

ฟันไปได้ไม่เท่าไร พวกมันก็เติบโตขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว…

กว่าจะหลุดจากการพันธนาการของเถาวัลย์ได้ ซ่งหยุนซีพยายามจะทำลายวงเวทย์ แต่เถาวัลย์กลับไล่ตามเขามาอีก

ภายในวงเวทย์เก้าผนึกที่มีขนาดไม่เกินหนึ่งจ้าง ซ่งหยุนซีกลับไม่สามารถหลุดออกมาได้ ต้องไม่ลืมว่าเขาอยู่ในขั้นฝึกปราณระดับเก้า!

วงเวทย์เก้าผนึกนี้โดยปกติสามารถกักขังได้แค่ขั้นฝึกปราณระดับหกเท่านั้น

เฉินโม่ที่อยู่นอกวงเวทย์รู้สึกตกใจ

เถาวัลย์ที่เติบโตเร็วอยู่แล้ว ภายใต้ผลของพรสวรรค์ เพิ่มผลผลิต และ เร่งการเติบโต

ไม่เพียงแค่เติบโตเร็วขึ้นเป็นสองเท่า แต่ยังเพิ่มจำนวนเป็นสามเท่า

เพียงแค่ไม่กี่อึดใจ มันก็กลายเป็นพุ่มหนามที่ยากจะทำลายได้

ด้วยเหตุนี้ วงเวทย์เก้าผนึกที่เดิมใช้ได้แค่กับผู้ฝึกปราณระดับหก ก็สามารถกักขังซ่งหยุนซีไว้ได้!

โชคดีที่เป็นไปตามที่เขาคาดไว้

ถ้าเขาวางวงเวทย์เจ็ดลี้ล้างชีวิต แทนที่จะเป็นวงเวทย์เก้าผนึก ท่านพี่ของเขาคงต้องจบชีวิตที่นั่นแน่ๆ!

เมื่อ คาถาเรียกฝน หยุดลง เฉินโม่จึงถอนวงเวทย์ออก

ในที่สุด ซ่งหยุนซีก็สามารถฟันเถาวัลย์และหลุดออกมาได้

เสื้อผ้าของเขาเต็มไปด้วยของเหลวสีเขียวสด เขาดูเหนื่อยล้า แต่ในสายตากลับเต็มไปด้วยความยินดี

“เมื่อครู่คือวงเวทย์เก้าผนึกใช่ไหม?”

เฉินโม่พยักหน้า

“สุดยอดมาก! พืชวิญญาณพวกนี้ช่วยเสริมพลังให้วงเวทย์ได้หลายเท่า จนแม้แต่ข้ายังถูกขังไว้ได้!”

“พืชในถ้ำลึกลับย่อมมีความพิเศษของมันเอง” เฉินโม่กล่าว ขณะเริ่มตัดเถาวัลย์ตรงหน้า

เมื่อมีสิ่งนี้ และวงเวทย์เก้าผนึกที่สามารถวางได้อย่างง่ายดาย ตราบใดที่ไม่มีใครมาลอบโจมตี เขาก็ถือว่ามีวิธีรับมือกับผู้ฝึกตนระดับสูงในขั้นฝึกปราณได้โดยตรงแล้ว

“ในถ้ำยังมีพืชวิญญาณที่เหมือนน้ำแข็ง แต่มีพลังรุนแรงมาก แค่แตะมัน ข้าก็เกือบถูกแช่แข็งแล้ว!” ซ่งหยุนซีเล่า

“เมื่อข้าบรรลุขั้นสร้างรากฐาน ข้าจะหาวิธีเอามันมาให้ได้”

ในขณะที่เขาพูด หงเยี่ยนที่เฝ้าอยู่เงียบๆ ก็เข้ามาใช้ คาถาทำความสะอาด ช่วยทำความสะอาดให้ซ่งหยุนซี และส่งชุดใหม่ให้

คำพูดของซ่งหยุนซีทำให้เฉินโม่อยากเข้าไปสำรวจในถ้ำมากขึ้น

วิชาสลายร่างเทพมาร ของเขาจะบรรลุขั้นเริ่มต้นได้ภายในสามวัน แต่ตอนนี้ปรมาจารย์ขั้นทองเฝ้าอยู่ ทำให้เขายังเข้าไปไม่ได้

“จริงสิ! ภายในถ้ำมีประตูหินอยู่หลังหนึ่ง และมีสัตว์อสูรเฝ้าอยู่ ด้วยพลังของเราในตอนนี้ยังเข้าไปไม่ได้!”

“ระดับไหน?” เฉินโม่ถาม

“อย่างน้อยก็ระดับสอง!”

“ระดับสองหรือ?”

แค่ปากทางเข้าก็มีของดีมากมายขนาดนี้ หากสามารถเข้าไปหลังประตูได้…

“รอให้เรื่องเงียบลงก่อน แล้วค่อยหาวิธีเข้าไปอีกที”

เฉินโม่และซ่งหยุนซีพูดคุยกันอย่างออกรส ส่วนอี้ถิงเซิงที่ไม่สนใจบทสนทนานี้ก็กล่าวขึ้นว่า

“ข้าจะพักที่นี่ ข้าต้องการเหล้า”

“หงเยี่ยน จัดที่พักให้สหายอี้ด้วย” เฉินโม่สั่ง

“ได้ค่ะ!”

หลังจากส่งซ่งหยุนซีและอี้ถิงเซิงกลับไป เฉินโม่ก็กลับเข้าไปในห้องฝึกของเขา

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งปีแล้ว ตอนนี้ วิชาบำรุงพลังหวายซาน ของเขามีคะแนนประสบการณ์ถึง 103 แต้ม และอายุขัยของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 197 ปี ถือว่าไม่ช้ากว่าผู้ฝึกตนทั่วไป

ยาหยางฉีตันนั้น แม้แต่ซ่งหยุนซีก็ยังหามาได้ยาก ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถพึ่งพาได้

เป้าหมายหลักตอนนี้คือเร่งให้จิ้งจกห้ายอดที่เลี้ยงไว้นั้นเติบโตอย่างรวดเร็ว!

สัตว์อสูรเหล่านี้เพิ่งฟักตัวได้ไม่ถึงครึ่งปี เมื่อได้รับหินวิญญาณระดับต่ำแต่ละตัว การเจริญเติบโตก็รวดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

และด้วยพรสวรรค์ แข็งแรง ของเฉินโม่ที่ไม่ถูกกดไว้ ขนาดตัวและพลังของมันก็ใกล้เคียงกับขั้นฝึกปราณระดับสามแล้ว

อีกเพียงหกเดือน จิ้งจกห้ายอดทั้งยี่สิบตัวก็น่าจะเติบโตพอที่จะตัดหัวไปตุ๋นได้!

พืชในไร่ของเขายังคงเจริญเติบโตได้ดี คาดว่าปีนี้จะเป็นปีที่อุดมสมบูรณ์อีกปีหนึ่ง

…

นอกถ้ำลึกลับ หลังจากที่ปรมาจารย์ขั้นทองเข้ามาเฝ้า เหล่าศิษย์สำนักชิงหยางก็เริ่มทำตัวเป็นระเบียบมากขึ้น

หลายเดือนผ่านไป ยังไม่มีข่าวคราวของเหล่าผู้ที่แอบลักลอบเข้าไปในถ้ำ พวกเขาอาจจะไม่กล้าออกมา หรือไม่ก็เสียชีวิตไปแล้ว

กลุ่มศิษย์กลุ่มแรก กลุ่มที่สอง กลุ่มที่สาม...

เหล่าศิษย์ได้เข้าสู่ถ้ำลึกลับหลายกลุ่มแล้ว แต่ก็ไม่มีข่าวคราวกลับมาเช่นกัน

ศิษย์ของสำนักชิงหยางเริ่มสงบลงจากความกระตือรือร้น พวกเขาเริ่มตระหนักว่าถ้ำลึกลับนี้อาจจะไม่ใช่สถานที่ในฝันอย่างที่พวกเขาคิดไว้

โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาได้เห็นอสูรร้ายที่น่าเกลียดและทรงพลัง ทำให้พวกเขาเริ่มทบทวนตัวเอง

ถ้ำลึกลับ จะเข้าไปหรือไม่เข้าไปดี!

เวลาผ่านไป ฤดูร้อนกำลังจะสิ้นสุดและฤดูใบไม้ร่วงกำลังมาถึง

เหล่าศิษย์ที่เฝ้าอยู่บนยอดเขาจื่อหยุนก็ทยอยถอยกลับไปกว่าครึ่ง

และในวันนั้นเอง ข่าวที่ทำให้เหล่าศิษย์ตื่นเต้นก็มาถึงอีกครั้ง!

หลี่ฉุนเฟิง เจ้าสำนักยอดเขาจื่อหยุน บรรลุขั้นทองแล้ว!

เขาซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ที่ไม่มีใครคาดหวังว่าจะบรรลุขั้นทองได้ กลับเป็นคนแรกที่บรรลุ!

และตอนนี้ เขาได้กลายเป็นปรมาจารย์ขั้นทองคนที่เก้าของสำนักชิงหยาง และยังเป็นคนที่อายุน้อยที่สุด!

ข่าวนี้ทำให้ศิษย์ที่เคยลังเลกลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง

คลื่นความคลั่งไคล้การสำรวจถ้ำลึกลับรอบที่สองได้เริ่มขึ้น!

ที่ด่านสุริยันคู่ ไป๋จื่อโหรวมองไปยังทิศทางของยอดเขาจื่อหยุน เธอกัดฟันแน่นและกำหมัดด้วยความมุ่งมั่น!