“พี่ซ่ง!” เฉินโม่ประสานมือพร้อมรอยยิ้ม

ซ่งหยุนซีมีพลังปราณขั้นต่ำอย่างน้อยก็ระดับปราณขั้นแปด แม้ในสำนักชิงหยางเขาอาจไม่ถือว่าเป็นผู้ฝึกฝนที่แข็งแกร่ง แต่ในตลาดโบราณกู่เฉินเขาก็เป็นเหมือนผู้มีอำนาจหนึ่งในพื้นที่

ในช่วงที่อ่อนแอ การมีที่พึ่งพิงนั้นเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาดอย่างแท้จริง

สำหรับเฉินโม่ การที่ได้เป็นพี่น้องร่วมสาบานกับซ่งหยุนซีก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเช่นกัน

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างชื่นชม แต่เมื่อเฉินโม่กำลังจะเปิดปากและเริ่มต้นกระบวนการเพาะพันธุ์ ซ่งหยุนซีกลับพูดขึ้นมาก่อน “เราเพิ่งสาบานเป็นพี่น้องร่วมสาบานวันนี้ ไม่ควรจะฉลองสักหน่อยหรือ? ไปกันเถอะ วันนี้เราไปดื่มที่เวินเซียงเก๋อกันอีกสักรอบ!”

“จะดีหรือ?” เฉินโม่ในตอนนี้อยากจะหาวิธีเพิ่มพลังและเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด

“ไม่ได้หรอก! วันนี้วันอะไร?”

ซ่งหยุนซีเป็นคนที่รู้จักวิธีการทำให้ถูกต้อง

ถ้าเพิ่งสาบานเป็นพี่น้องร่วมสาบาน แล้วให้เฉินโม่เพาะพันธุ์ให้ทันที มันจะดูเหมือนเป็นการใช้ประโยชน์จากเขาเกินไป

แต่การพาเฉินโม่ไปที่เวินเซียงเก๋ออีกครั้ง กลับให้ความหมายที่แตกต่างออกไป

“งั้นก็ตามพี่ซ่งแล้วกัน!”

ทั้งสองหัวเราะและเดินผ่านถนนที่ปูด้วยหินสีฟ้า มุ่งหน้าไปยังเวินเซียงเก๋อ

แม้ว่าทั้งตลาดโบราณกู่เฉินจะเงียบเหงา แต่ธุรกิจที่นี่กลับยังดีมาก

ธรรมชาติของมนุษย์ย่อมมีความต้องการในด้านอาหารและเพศ

เพื่อไม่ให้ถูกความปรารถนาครอบงำ นักพรตส่วนใหญ่จะเลือกใช้ยาลดความหิวเพื่อละทิ้งความหิวโหย

แต่เมื่อผู้ฝึกฝนสายอิสระมีทรัพยากรและสถานะแล้ว มีสักกี่คนที่จะต่อต้านการได้เพลิดเพลินกับสาวงามผู้มีฝีมือในด้านนี้ได้?

โดยเฉพาะเมื่อหญิงสาวเหล่านี้ยังฝึกฝนเคล็ดลับการฝึกฝนคู่บุญ ซึ่งทำให้พวกเธอแต่ละคนงดงามยิ่งขึ้น!

ที่หน้าประตูยังคงมีหญิงสาวที่เรียกว่าหงเยี่ยนยืนต้อนรับอยู่ ใบหน้าของเธอที่ประดับด้วยเครื่องสำอางอย่างหนาดูมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่

เมื่อเห็นซ่งหยุนซี หงเยี่ยนก็ยิ้มรับและเข้ามาต้อนรับทันที

“ท่านผู้จัดการซ่ง หยุนโหรวพูดถึงท่านบ่อยเลยนะ ท่านมาแล้วในที่สุด”

“นี่คือพี่น้องร่วมสาบานของข้า ดูแลเขาให้ดี” ซ่งหยุนซีไม่ปิดบัง บอกถึงสถานะของเฉินโม่ทันที

หงเยี่ยนเป็นใครกัน?

จากหญิงสาวในระดับปราณขั้นแรกที่เคยรับลูกค้า มาจนถึงตอนนี้ในระดับปราณขั้นสามที่รับผิดชอบในการต้อนรับ เธอได้เห็นผู้ชายมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต

เธอเข้าใจสังคมและมารยาทดี

จากการแต่งกายของเฉินโม่ ดูเหมือนว่าเขาน่าจะเป็นชาวนาวิญญาณ

แม้ว่าซ่งหยุนซีจะเป็นผู้จัดการของสถานีรับซื้อข้าว แต่เขาก็ยังได้รับการคุ้มครองจากผู้ฝึกฝนระดับขั้นสร้างฐาน ซึ่งทำให้สถานะของเขาเหนือกว่าชาวนาวิญญาณธรรมดา

แต่ชาวนาวิญญาณที่ดูธรรมดาเช่นนี้ กลับได้รับความเคารพจากซ่งหยุนซีถึงขั้นเรียกเขาว่าพี่น้องร่วมสาบาน เฉินโม่ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!

“สหายเฉิน! ท่านยังจำทางมาได้นะ!” หงเยี่ยนเข้ามาใกล้จนเกือบชนเฉินโม่ แสร้งทำเป็นตำหนิเขาเล็กน้อย “ปีนี้หยู่ซีพูดถึงท่านบ่อยเลยนะ”

แม้จะผ่านมาหนึ่งปี แต่เธอยังคงจำเขาได้

เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นหญิงสาวที่มีประสบการณ์มาก!

เฉินโม่หัวเราะและตามซ่งหยุนซีเข้าไปในเวินเซียงเก๋อ

เหมือนกับปีที่แล้ว ห้องโถงใหญ่ยังคงเป็นที่สำหรับดื่มและสนทนา หากต้องการเพลิดเพลินกับเสียงเพลงและสาวงาม ก็ต้องขึ้นไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นบน

“ห้องที่สอง เลขที่สอง! ลูกค้าคนสำคัญสองท่าน!”

หงเยี่ยนตะโกนเรียก จากนั้นหยุนโหรวและหยู่ซีก็ปรากฏตัวออกมาอย่างมีจังหวะที่ลงตัว

ทั้งสองเดินเข้ามาพร้อมกันและพาขึ้นไปบนชั้นสอง

ส่วนหงเยี่ยน?เธอรีบเข้าไปยังห้องครัว หลังจากการค้นหาก็พบชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีใบหน้าแห้งซีด โครงกระดูกผอมบาง คล้ายกับว่าเขาจะสิ้นลมในไม่ช้า ยิ่นเจิ้ง

เธอเตะไปที่อกของเขาอย่างแรง น้ำหนักถูกควบคุมได้ดี

เขาล้มลงแต่กระดูกไม่แตก

ในเวลานี้ ยิ่นเจิ้งกลายเป็นเหมือนคนตายแล้ว ภายในระยะเวลาสองปี พลังวิญญาณภายในร่างกายของเขาถูกดูดซับจนหมด และร่างกายของเขากำลังเข้าสู่ภาวะเสื่อมถอย

เขาอาจจะตายได้ทุกเมื่อ

เขาได้ยอมแพ้ต่อชะตากรรมของตนเองแล้ว แม้จะคิดถึงการตายไปเลยก็ตาม

แต่ความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ทำให้เขาไม่สามารถตัดสินใจได้

“ไปสิ เพื่อนของเจ้ามาแล้ว ยังไม่รีบไปส่งเหล้าอีกหรือ?”

“เพื่อน? ข้า…ข้ามีเพื่อนด้วยหรือ?”

ปัง!

หงเยี่ยนเหยียบใบหน้าของยิ่นเจิ้งอย่างแรง กล่าวอย่างเย็นชา “ข้าแค่เรียกให้ เจ้าคิดว่าเจ้ามีสิทธิ์ที่จะเป็นเพื่อนคนอื่นหรือ? รีบไปเดี๋ยวนี้!”

เงาร่างของชายหนุ่มปรากฏขึ้น

นั่นคือชายหนุ่มที่เคยพยายามเกี้ยวพาราสีหญิงชราเพื่อความอยู่รอด!

เฉินโม่!

เขายังไม่ตาย!

“ยังไม่รีบไปอีก!”

ยิ่นเจิ้งกัดฟัน มือสั่นเทาและถือถาดใส่เหล้าวิญญาณเดินออกไป

เขามีวันนี้ได้ก็เพราะเฉินโม่!

เขาเกลียดเวินเซียงเก๋อ เกลียดหงเยี่ยน แต่เขาเกลียดเพื่อนบ้านเก่าของเขามากที่สุด!

ทำไมกัน!

ทำไมเขาถึงมีชีวิตที่ดี และยังสามารถมาดื่มเหล้าและนอนกับหญิงสาวได้?

ขณะที่ยิ่นเจิ้งทำได้เพียงรับใช้คนอื่นเป็นขี้ข้า!

เขาคิดว่าตนเองเป็นเหมือนคนตายแล้ว ไม่มีความรู้สึกใดๆ อีกต่อไป แต่เมื่อเขาเห็นเฉินโม่ ความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของเขาก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง

เขาถือถาดในมือ ฟันกัดริมฝีปากล่าง ตาจ้องมองเฉินโม่อย่างโกรธเคือง

“เจ้ากำลังทำอะไร?” ซ่งหยุนซีตะโกนเสียงดัง

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับพฤติกรรมของยิ่นเจิ้ง

เฉินโม่ขมวดคิ้วและมองอีกฝ่าย รู้สึกว่าหน้าตาคุ้นเคย แต่จำไม่ได้ว่าเป็นใคร

“วางแล้วไสหัวไปซะ!”

“ยิ่นเจิ้ง?” เฉินโม่จำเขาได้

“เจ้าทำไมยังไม่ตาย…”

ปัง!

ยิ่นเจิ้งยังพูดไม่จบ อยู่ๆ แส้ยาวก็พุ่งมาจากด้านหลังของเขา พันรอบคอและยกเขาขึ้นไปในอากาศ

จากนั้น หงเยี่ยนเดินออกมาด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“อยากตายหรือ?”

แส้รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เลือดไหลเวียนในสมองของยิ่นเจิ้งเร็วขึ้น เขาจับแส้ไว้แน่น พยายามดึงมันออก

แต่ในสภาพนี้ เขาจะทำได้หรือ?

“ช่วย…ช่วย…”

ปัง!

เสียงแตกดังขึ้น คอยิ่นเจิ้งหักทันที เขาตายลงในพริบตา

หงเยี่ยนโยนศพออกไป แล้วหันมายิ้มอย่างอ่อนโยน “ขอโทษที ขอโทษที บังเอิญให้หมาตายตัวหนึ่งมารบกวนความสุขของท่านทั้งสอง”

บังเอิญหรือ?ทั้งหมดนี้คือแผนการของหงเยี่ยน!

หรือจะกล่าวว่า ตั้งแต่เห็นเฉินโม่เมื่อปีที่แล้ว เธอวางแผนวันนี้ไว้แล้ว

ที่เธอให้ยิ่นเจิ้งมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ ก็เพื่อแสดงละครเรื่องนี้!

ในสายตาของหงเยี่ยน ผู้ชายชอบอะไรมากที่สุด?

ไม่พ้นเรื่องของพลัง อำนาจ และหญิงสาว

การได้เห็นเพื่อนที่เคยอยู่ในสถานะเดียวกับตน แต่ตอนนี้กลับต่ำต้อยกว่า ความสุขเช่นนี้เป็นสิ่งที่ผู้หญิงทั่วไปไม่สามารถให้ได้!

เฉินโม่เห็นวิธีการของหงเยี่ยนอย่างชัดเจน

เขาหันไปหาซ่งหยุนซีแล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าข้าจะขอเชิญหงเยี่ยนดื่มสักแก้วได้หรือไม่?”

ซ่งหยุนซีเป็นคนที่เข้าใจคนอื่นดี รู้ทันทีว่าเขาควรทำอย่างไร

“สหายเฉิน! นั่นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าแล้ว! หงเยี่ยนไม่ได้มานั่งดื่มกับแขกมาสิบปีแล้ว ข้าก็ยังชวนไม่สำเร็จเลย”

“นั่นเป็นไปได้ยังไง!” หงเยี่ยนจ้องตาใส่ซ่งหยุนซี และโยนแส้ไปให้หยู่ซี ก่อนจะนั่งลงข้างเฉินโม่

เธอยกแก้วขึ้นมาแสดงท่าที

ทั้งคู่ชนแก้วกันและดื่มหมดแก้วในทีเดียว!

การแสดงออกแบบนี้ให้เกียรติซ่งหยุนซีเป็นอย่างมาก!

ข้างนอก มีคนเก็บศพของยิ่นเจิ้งไป ส่วนในห้อง พวกเขาก็ดื่มและพูดคุยกันต่อ

อายุของหงเยี่ยนแม้จะมากกว่าหยุนโหรวและหยู่ซี แต่ประสบการณ์และเสน่ห์ของเธอทำให้เธอดึงดูดใจมากกว่า

คืนนั้น ซ่งหยุนซีก็พาหยุนโหรวเข้าไปในห้องส่วนตัว

ส่วนเฉินโม่ก็ดื่มเหล้ากับหงเยี่ยนและพูดคุยกันทั้งคืน