"ไอ้เด็กบ้า ถ้าข้าหลุดไปจากวิชาบ้าๆของไอ้กบทั้งสามตัวนี้ไปได้ล่ะก็ ข้าจะฆ่าแกให้ตายคามือเลย!!!!" แม้ว่าปากของสามหางจะถูกปิดเอาไว้ แต่มันก็ยังสามารถพูดออกมาได้อย่างชัดเจนด้วยวิธีอื่น

เสียงตะโกนของมันนั้นดังก้องไปทั่วพื้นที่จนแทบจะทําให้แก้วหูของคนที่ได้ยินนั้นแทบฉีกขาดออกจากกัน

เมื่อเห็นแบบนี้ กามะบุนตะจึงมองไปที่มันแล้วส่ายหัว และเมื่อชินหยูเดินเข้ามาถึง เขาก็สลายซูซาโนะโอออกไปแล้วพูดว่า "ฉันจะให้โอกาสแก แกจะยอมอยู่นิ่งๆแล้วเชื่อฟังฉันดีๆไหม?"

"ให้โอกาสข้างั้นเรอะ?" สามหางหัวเราะเสียงดังและพูดว่า "แกที่เอาแต่ป้องกันการโจมตีของข้าอย่างเดียวเนี่ยนะ? อย่ามาทำให้ข้ากลัวซะเปล่าๆเลยไอ้หนู!!"

“อ้อ..งั้นเหรอ?”

ชินหยูส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้เบาๆ

"ในเมื่อแกเลือกแบบนี้ ฉันก็คงต้องใช้กำลังสักหน่อยแล้วล่ะ"

ทันทีที่เขาพูดจบ ชินหยูก็เงยหน้าขึ้นทันที

เนตรวงแหวนเก้าลูกน้ำของเขาหมุนอย่างรวดเร็ว และทันทีที่เนตรของชินหยูสบตากับสามหาง มันก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนอย่างรวดเร็ว

"อย่ามองที่ตาของเจ้าเด็กนั่นเชียวนะ!!" กามะบุนตะรีบพูดกับกบอีกสองตัว

ครั้งที่แล้วกามะบุนตะนั้นโดนเนตรวงแหวนของชินหยูเล่นงานไปจังๆแล้ว ทำให้มันรู้ดีว่าเนตรวงแหวนของชินหยูทรงพลังแค่ไหน

แต่น่าเสียดายที่กามะเก็น และ กามะฮิโระ นั้นยังไม่มีประสบการณ์ในการสู้กับพลังเนตร ดังนั้นพวกมันทั้งสองจึงไม่สามารถตั้งตัวได้ทัน

พวกมันทั้งสองหมดสติและตกลงไปในโลกของภาพลวงตาทันที

ฉากนี้ทําให้การแสดงออกของกามะบุนตะนั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก วิชาโซ่พันธนาการนั้นจึงค่อยๆถูกคลายออกด้วยเช่นกัน

ตอนนี้ กามะฮิโระ และ กามะเก็น ได้หมดสติไปแล้ว นั่นหมายความว่าวิชาโซ่พันธนาการจะหายไป

ถึงอย่างนั้น เมื่อวิชาโซ่พันธนาการนั้นหายไป สามหางที่แต่เดิมนั้นดิ้นรนกลับอยู่อย่างนิ่งสงบและไม่เคลื่อนไหวใดๆ

สัญลักษณ์เนตรวงแหวนเก้าลูกน้ำนั้นปรากฎขึ้นอยู่ในดวงตาของมันแล้วในตอนนี้

ภาพที่เกิดขึ้นนั้นทําให้จิตใจของกามะบุนตะนั้นสั่นคลอนอย่างมาก

แม้แต่สัตว์หางที่แข็งแกร่งถึงสามหางก็ยังสามารถตกอยู่ในคาถาลวงตาได้

"อะไรน่ะ..เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?"

กามะเก็น และ กามะฮิโระ ที่พึ่งฟื้นออกมาจากโลกแห่งภาพลวงตานั้น ยังคงมีความกลัวปรากฎอยู่บนใบหน้าของพวกเขา

พวกเขาคิดว่าถ้าพวกเขาปล่อยให้สัตว์หางหลุดออกไปได้ พวกมันทั้งสามจะต้องแย่แน่ๆ

"มันคือวิชาเนตรเท่านั้น อย่ามองเข้าไปในดวงตาของเด็กคนนั้นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพวกนายจะต้องตกอยู่ในภาพลวงตาไปอีกนานแน่!" กามะบุนตะ รีบเตือนกบทั้งสองทันที

การแสดงออกของ กามะเก็น และ กามะฮิโระ เปลี่ยนไป เมื่อพวกมันรู้แบบนี้พวกมันรีบหันหลังไปและไม่กล้าแม้แต่จะมองไปที่ร่างของชินหยูเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าแม้แต่สัตว์หางที่ทรงพลังก็ยังตกอยู่ในภาพลวงตาได้ กบทั้งสองก็ถึงกับขนลุกทันที

ภายในโลกแห่งภาพลวงตานั้น ชินหยูก็เห็นสามหางที่ติดอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

เพื่อที่จะดึงสามหางเข้าสู่โลกแห่งภาพลวงตาได้ง่ายขึ้น ชินหยูจึงจำเป็นต้องใช้อ่านจันทรากับสามหาง

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากสามหางไม่ได้รับความช่วยเหลือจากพลังสถิตร่าง มันจะไม่สามารถใช้จักระของมันเพื่อทำลายภาพลวงตาได้

ซึ่งนี่อาจกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของพลังสถิตร่าง

ภายในพื้นที่แห่งภาพลวงตานั้น กระแสเลือดเริ่มหมุนวนพร้อมกับร่างเงาของสัตว์หางที่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

หางสามหาง แขน ขา ของมันที่แต่เดิมเคยติดกันอยู่ตรงกลางถูกฉีกให้ขาดออกจากกันโดยที่หางทั้งสามนั้นถูกตอกไว้กับพื้น

ความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยตรงในจิตของสามหางนั้น เจ็บปวดยิ่งกว่าความเสียหายทางร่างกายเสียอีก

คาคาชิที่เคยถูกเล่นงานโดยอ่านจันทราในผลงานต้นฉบับนั้น แม้ว่าจะถูกเล่นงานเพียงแค่ชั่วเวลาเดียว แต่ภายในโลกแห่งภาพลวงตานั้น คาคาชินั้นถูกดาบแทงอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสามวันสามคืน

หลังจากนั้นเขาต้องนอนพักนานกว่าหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่เขาจะฟื้นตัวเป็นปกติได้

สาเหตุนั้นเป็นเพราะอิทาจิในตอนนั้นป่วยหนักซึ่งทำให้พลังของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานั้นไม่ทรงพลังอย่างที่ควรจะเป็น ดังนั้นอ่านจันทราของอิทาจิจึงเป็นอ่านจันทราที่ไม่สมบูรณ์

ในผลงานต้นฉบับพลังของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานั้นสามารถควบคุมเก้าหางได้ ซึ่งแม้แต่โอบิโตะเองก็ยังสามารถควบคุมเก้าหางได้เช่นกัน

ซึ่งนั่นหมายความว่าความแข็งแกร่งภายนอกของเก้าหางนั้นจะแข็งแกร่งมากเพียงใด แต่ในด้านความแข็งแกร่งทางจิตใจนั้นมันไม่สามารถต่อกรกับพลังเนตรของตระกูลอุจิวะ

แต่ตอนนี้ชินหยูมีระบบอัปเกรดเต็มขั้นแล้ว เขาจึงสามารถยกระดับเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาให้ไปอยู่ในระดับสูงสุดได้

"ไอ้เด็กบ้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะโว้ย ถ้าแกแน่จริงก็มาสู้กับข้าด้วยกำลังสิวะ" สามหางตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

แม้ว่ามันจะรู้ว่านี่เป็นแค่ภาพลวงตา แต่มันก็ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดของอ่านจันทราอย่างต่อเนื่อง ราวกับเป็นประหลาดที่ถูกแล่เนื้อเป็นๆทีละ 1 เซนติเมตร

และภายใต้วัฎจักรแห่งความทรมานอย่างต่อเนื่องนั้น สามหางก็เริ่มอ่อนแรงลงแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังต่อกรชินหยูอยู่

"ดูเหมือนแกจะยังไม่ยอมงั้นสินะ?" ชินหยูพูดโดยที่เอามือเท้าคางเอาไว้

"ด้วยพลังเนตรในตอนนี้ของฉัน แกอาจจะติดอยู่ที่นี่ไปอีกสามถึงห้าวัน คงจะดีถ้าหากมีใครจากโลกภายนอกช่วยแกไว้ได้ เพราะฉะนั้นก็สนุกไปกับความทรมานอีกสักพักก็แล้วกันนะ"

เมื่อเห็นว่าชินหยูกำลังจะเดินจากไปจริงๆ ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดที่มาจากทั่วร่างกายของมันก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

แม้ว่าสามหางจะมีชีวิตอยู่มาได้นับพันปี แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะสามารถอดทนต่อความเจ็บปวดได้

"แก แกต้องการให้ข้าทําอะไรกันแน่?" สามหางเริ่มถามชินหยูด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง

นี่เป็นครั้งแรกที่มันกลัวว่ามนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าของมันนั้นจะจากไป

ชินหยูที่ได้ยินแบบนั้นจึงหยุดก้าวขาของเขาและหันกลับไปมองที่สามหางที่กำลังทรมานกับความเจ็บปวดและตัวสั่นไปทั้งร่าง

เมื่อเห็นแบบนี้ชินหยูจึงหัวเราะเบาๆและพูดว่า "ก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากหรอกนะ ฉันแค่ขาดจักระในร่างกายเท่านั้น แม้ว่าคาถาของฉันจะยอดเยี่ยมแค่ไหนแต่จักระก็ยังน้อยอยู่ นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการจากนาย"

"ในเมื่อจักระของฉันไม่มากพอ แกก็ต้องมอบจักระให้ฉันก็เท่านั้นเอง"

เสียงของชินหยูที่แผ่วเบานั้นดังก้องอยู่ในพื้นที่แห่งภาพลวงตานี้

สามหางถึงกับสะดุ้งและพูดอย่างกระวนกระวนกระวายว่า "แกพยายามมาแทบตายเพื่อเรื่องแค่นี้งั้นเรอะ?"

"แกไม่ได้คิดจะเอาข้าไปเป็นอาวุธในสนามรบหรือใช้เพื่อทำสงครามของแกหรอกเรอะ?"

“แกเนี่ยนะ?”

ชินหยูชำเลืองตาอย่างเยาะเย้ยไปที่สามหางแล้วพูดว่า "ไม่เอาล่ะ อย่างแกน่ะไร้ประโยชน์จะตาย"

"แกน่ะอ่อนแอกว่าฉัน เพราะฉันสามารถเอาชนะแกได้ด้วยเพียงแค่พลังเนตรเท่านั้น"

"ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าแกมีจักระมากล่ะก็ ฉันก็คงไม่สนใจแกหรอกนะ"

“ไอ้เด็กเปรต!”

สามหางที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับโกรธมากจนตัวสั่นไปทั้งร่าง

สัตว์หางที่แข็งแกร่งอย่างมันเคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทําให้ผู้คนตัวสั่นด้วยความกลัวแท้ๆ

แต่ตอนนี้มันกำลังถูกเด็กที่ไหนก็ไม่รู้มาพูดว่าไร้ประโยชน์และมีหน้าที่เป็นเพียงแค่จักระสำรองเท่านั้น

แม้แต่ศักดิ์ศรีของมันในฐานะสัตว์หางตอนนี้ก็ไม่หลงเหลืออีกต่อไปแล้ว

ถ้าหากว่าเป็นคนอื่น สามหางคงจะคิดหนักแน่นอนที่จะให้ใครใช้จักระของมันมั่วซั่ว

น่าเสียดายที่สถานการณ์ตอนนี้คือเด็กที่อยู่ตรงหน้ามันนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก ซึ่งมันเองก็ตกอยู่ในภาพลวงตาของชินหยูได้อย่างง่ายดาย

"ก็ได้ ข้าจะเป็นจักระสำรองให้กับแก แต่แกไม่มีสิทธิ์มาควบคุมข้าได้และแกก็ไม่มีสิทธิ์มาปิดผนึกข้าไว้ในร่างของแกได้" อิโซบุที่ไม่สามารถอดทนต่อความเจ็บปวดได้อีกต่อไปนั้นรีบตอบกลับชินหยูทันที

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น" ชินหยูชำเลือกตาไปมองและพูดว่า "แต่ตอนนี้แกน่ะอยู่เงียบๆดีกว่า ถ้ายังไม่อยากถูกฉันย่างล่ะก็นะ"