"ซูซาโนะโอ!"

เลือดในดวงตาของชินหยูไหลออกมาพร้อมกับเนตรวงแหวนเก้าลูกน้ำที่หมุนอย่างรวดเร็ว

ซูซาโนะโอขนาดมหึมาปรากฎขึ้นพร้อมกับสามหัวและหกแขนซึ่งสูงเทียบเท่ากับกบตัวอื่นๆ

บู้มมม!

กระสุนปืนใหญ่น้ำหลายร้อยลูกตกลงบนร่างของชินหยูทันที

แรงกระแทกนี้ทําให้ร่างของซูซาโนะโอแกว่งไปแกว่งมาเล็กน้อย

ปริมาณน้ำที่กระเด็นออกมานั้นเปรียบเสมือนฝนตกหนักที่กระจายออกไปทั่ว

"นี่น่ะเหรอ ซูซาโนะโอของตระกูลอุจิวะ ดูเหมือนว่ามันจะแตกต่างจากที่คิดไว้แฮะ" การแสดงออกของฟุคาซาคุเปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่นี่เป็นเพียงการโจมตีระลอกแรกของพวกเขาเท่านั้น

พวกเขาคิดไว้แล้วว่าซูซาโนะโอจะต้องปรากฎขึ้น

กามะฮิโระและกามะเก็นจึงเริ่มเคลื่อนไหวทันทีด้วยการกระทืบลงบนพื้น แล้วกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อเข้าหาซูซาโนะโอ

ดาบทั้งสองและตะบองในมือของพวกมันฟาดเข้าไปที่ซูซาโนะโออย่างรุนแรง ซึ่งมีเสียงที่ราวกับเสียงระเบิด

เมื่อได้เห็นฉากนี้ ดวงตาของกบทั้งหมดก็เบิกกว้างขึ้น ความตกใจเริ่มปรากฎขึ้นในดวงตาของพวกเขา

"ชิ!"

ทันใดนั้นเสียงร้องของกบทั้งสองก็ดังขึ้น

นอกจากมินาโตะแล้ว ยังมีกามะบุนตะที่กำลังพุ่งเข้าใส่ชินหยูอยู่อีก

ฉากที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนั้น ทําให้การโจมตีของกบทั้งสองหยุดชั่วคราว แม้แต่ฟุคาซาคุที่กําลังดูการต่อสู้อยู่นั้นก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เพราะกามะบุนตะเป็นคนที่คิดแผนการต้อนรับในครั้งนี้ เพราะเขาต้องการแก้แค้นชินหยู

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่ากามะบุนตะจะไม่ต้องการทำแบบนี้อีกแล้ว

เพราะความแตกต่างนั้นมันมากเกินไป!!

"อะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้น!?" เซียนกบชิมะเป็นตัวแรกที่สูญเสียความสงบ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าลูกชายของเธอที่ไม่เคยกลัวอะไรเลยกำลังทำสีหน้าตื่นตระหนกบนใบหน้าของเขา

น่าเสียดาย ก่อนที่กามะบุนตะจะทันได้พูด ชินหยูก็ชิงพูดตัดหน้าซะก่อน

"เอาล่ะ ได้เวลาตอบแทนแล้ว รีบออกมาและรับของขวัญจากฉันเร็ว!" ชินหยูที่ยืนอยู่ในซูซาโนะโอพูดขึ้น

หัวสามหัวและแขนหกแขนของซูซาโนะโอเริ่มเคลื่อนไหวและประสานอินทันที

เมื่อมือของซูซาโนะโอประสานอินครบสิบครั้ง กามะบุนตะถึงกับตกตะลึงและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "รีบหนีไปจากที่นี่เร็วเข้า!"

ฉากที่เกิดขึ้นนี้ทําให้ทุกคนตกใจอย่างมาก พวกเขาจ้องมองไปที่กามะบุนตะและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ภาพที่เข้ามาในดวงตาของพวกเขานั้นทําให้กบทั้งสองตัวที่กำลังจะโจมตีอีกครั้งถึงกับตกตะลึง

“นี่มันบ้าอะไรกัน!”

อุกกาบาตที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5 กิโลเมตรตกลงมาจากท้องฟ้า ความรู้สึกที่น่าตกใจแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรู้สึกได้

"เฮ้ยๆ ไอ้เด็กบ้า พวกข้าแค่หยอกแกเล่นเท่านั้น ทำไมแกจะต้องเอาจริงขนาดนี้ด้วย!" เซียนกบฟุคาซาคุไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้อีกต่อไป

แม้ว่าเขาจะเป็นเซียนกบแต่ก็ไม่มีทางทำลายคาถามหาศิลาทำลายพิภพได้

เมื่อเผชิญกับการโจมตีขนาดใหญ่แบบนี้ นอกจากการป้องกันแบบเดียวกันของกาอาระในผลงานต้นฉบับ เขาแทบจะไม่สามารถรับมือได้เลย

"ชินหยู นายหยุดคาถานี้ของนายได้ไหม?" กามะบุนตะรู้ได้ทันทีว่ามันไม่สามารถทำลายการโจมตีนี้ได้

มันเพิ่งหนีออกมาจากอุกกาบาตลูกก่อนมาเมื่อไม่นานนี้ได้

แต่มันก็ไม่คิดว่ามันจะได้เจอกับอุกกาบาตลูกนี้อีกครั้งที่ภูเขาเมียวโบคุ

"โทษทีนะ คาถานี้น่ะฉันใช้ได้อย่างเดียวแต่หยุดไม่ได้หรอกนะ" ชินหยูพูดด้วยรอยยิ้ม

"แต่นายสามารถขอให้มินาโตะใช้คาถาเกราะเทพสายฟ้าเหินได้ ถ้าเขาใช้ได้ไหวล่ะก็นะ"

“นี่ฉันอีกแล้วเหรอ?”

มินาโตะถึงกับตะลึง เมื่อได้ยินแบบนี้เขาจึงทำได้แค่ฝืนยิ้มแล้วเดินออกไป

"ทําไมล่ะ? ทำไมต้องเป็นฉันที่เหนื่อยอยู่คนเดียวตลอดเลย"

"เอาน่า ฉันเองก็ไม่ผิดนะ ฉันแค่ตอบแทนการต้อนรับของพวกเขาแค่นั้นเอง และถ้าเทียบกับวิชาเซียนล่ะก็แค่นี้น่ะคุ้มค่ามากๆเลยนะ" ชินหยูพูดปลอบมินาโตะ

เมื่อมองไปที่อุกกาบาตที่กำลังตกลงมาบนท้องฟ้า เซียนทั้งสองจึงไม่สามารถกลั้นความโกรธได้อีกต่อไป

"ไอ้เด็กบ้า ฉันจะจัดการกับนายทีหลังแน่ๆ" เซียนฟุคาซาคุพูดด้วยความโกรธ

"มินาโตะ รบกวนนายด้วยนะ เดี๋ยวพวกเราจะใช้จักระของพวกเราช่วยนายเอง"

ในฐานะหนึ่งในอาจารย์ของจิไรยะ เซียนกบทั้งสองจึงรู้ดีว่าคาถาของมินาโตะนั้นเป็นแบบไหน

นอกจากนี้ พวกเขาเองก็เคยได้ยินเรื่องราวของประกายแสงสีทองแห่งโคโนฮะมาก่อน

"ถ้าอย่างนั้นพวกนายก็จัดการกันเลยนะ ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน" ชินหยูพูดพลางหาว

เมื่อเหล่าเซียนกบเห็นชินหยูทำท่าทีแบบนี้ออกมา พวกเขาจึงกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ

น่าเสียดายที่ไม่มีใครกล้าทำอะไรชินหยูในช่วงเวลาแบบนี้

อุกกาบาตของชินหยูนั้นทําให้พวกเขาต้องเตรียมพร้อมที่จะป้องกันให้ได้ก่อน

"เอาล่ะลงมือได้เลย!"

มินาโตะพูดอย่างไม่แน่ใจมากนัก เขาจ้องมองไปที่อุกกาบาตที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้าและปาคุไนเทพสายฟ้าเหินทั้งสามออกไป

ในขณะเดียวกัน คุไนเทพสายฟ้าเหินในมือของกบทั้งสามนั้นก็พุ่งไปในทิศทางที่แตกต่างกันสามทิศทาง

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มินาโตะมาที่ภูเขาเมียวโบคุ เขาจึงไม่ได้ลงอักขระเทะสายฟ้าเหินไว้ที่นี่ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถใช้คาถาเทพสายฟ้าเหินได้ในภูเขาเมียวโบคุแห่งนี้

"เอาล่ะ ทุกอย่างพร้อมแล้ว!"

ด้วยพลังกระโดดที่แข็งแกร่ง ในที่สุดกบทั้งสามก็อยู่ห่างออกไป 5 กิโลเมตรแล้ว

ทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกน มือของมินาโตะก็ประสานอินอย่างรวดเร็ว

"คาถาเกราะเทพสายฟ้าเหิน!"

คุไนทั้งสามนั้นเข้าไปปักที่อุกกาบาตทันที

เมื่อรู้สึกถึงจักระที่เพิ่งฟื้นขึ้นใหม่ในร่างกายของเขา ใบหน้าของมินาโตะจึงซีดลงทันที

"ใช้จักระของเราเลย!" ฟุคาซาคุ และ ชิมะ ตะโกนพร้อมกัน

กระแสจักระไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของมินาโตะทันทีที่เล็บเท้าของเซียนกบทั้งสองจิกเข้าที่หลังของมินาโตะ

พื้นที่เชิงมิติค่อยๆฉีกขาดออกจากกันก่อนที่มันจะขยายใหญ่ราวกับว่ามันกำลังอ้าปากอยู่และกลืนกินอุกกาบาตที่ตกลงมา

ฉากที่น่าตกใจเช่นนี้ใช้เวลาประมาณ 30 วินาที ก่อนที่อุกกาบาตที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5 กิโลเมตรจะหายไปจากท้องฟ้าอย่างสมบูรณ์

รอยแยกมิติสีดําสนิทก็ปิดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!

มินาโตะหอบอย่างหนักและทิ้งตัวลงบนพื้นทันที

แม้ว่าเขาจะได้รับการสนับสนุนจากจักระของเซียนกบทั้งสอง แต่การใช้กําลังทางกายภาพและจักระของเขาที่ลดลงอย่างรวดเร็วนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ สําหรับเขาเลย

แต่ถึงอย่างนั้น คําพูดที่เข้าดังเข้ามาในหูของเขาแทบจะทำให้มินาโตะประสาทกิน

"แย่แล้ว! เจ้าเด็กบ้านั่นหายไปไหนก็ไม่รู้!?"

กามะบุนตะพูดอย่างกังวล

ทันทีที่กามะบุนตะพูดออกมาแบบนั้น เหล่ากบและมินาโตะซึ่งกำลังนอนอยู่บนพื้นก็รู้สึกถึงออร่าแปลกๆที่พุ่งจากหัวลงไปถึงนิ้วเท้าของเขา

หรือว่า..จะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอีก?