"ชินหยู เกิดอะไรขึ้นกับนายระหว่างทางงั้นเหรอ? ทําไมนายถึงได้มาช้าไปสิบห้านาทีแบบนี้ล่ะ" มินาโตะถามอย่างกังวล

เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา ดันโซนั้นบอกว่าเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะกลับมา แต่ตอนนี้ชินหยูได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันต่อหน้าเขา

มันไม่ต่างอะไรกับการถูกตบหน้าอย่างแรง

"ก็เปล่านะ พวกเราแค่เหนื่อยและพักผ่อนกันสักพักแค่นั้นเอง" ชินหยูพูดกับมินาโตะด้วยรอยยิ้ม

"ทำไมล่ะ มีอะไรรึเปล่า? ถ้าหากไม่มี ฉันจะกลับไปนอนต่อล่ะนะ"

สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ทําให้ผู้เฝ้าประตูทางเข้าหมู่บ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกลตื่นตระหนกทันที

"พวกนายเห็นไหม? ไอ้ขยะชินหยูนั่นเรียกคุณมินาโตะเหมือนกับเขาเป็นเพื่อนเลย"

"พวกเขาดูเหมือนจะสนิทกันน่าดูเลยนะ"

ชายคนที่กำลังพูดนั้นเป็นชายร่างผอมบางที่มีความไม่พอใจอยู่ในสายตาของเขา และเขาก็มีอายุเพียงยี่สิบต้นๆ

ชินหยูจําได้ว่าชายคนนี้ชื่อว่า อุจิวะ อิจิ

เขามีเนตรวงแหวนอยู่คู่หนึ่งด้วยเช่นกัน

ก่อนที่ชิซุยจะถูกยกให้เป็นอัจฉริยะของตระกูลนั้น เขาถูกยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะของตระกูลอุจิวะและเขายังเป็นความหวังของตระกูลด้วย

น่าเสียดายที่ชิซุยนั้นมีชื่อเสียงและมีความสามารถที่สูงกว่าเขามาก

ชื่อของอุจิวะ อิจิ จึงถูกลืมหายไปอย่างเงียบๆ

และตอนนี้มี อุจิวะ ชินหยู ที่ปรากฏตัวขึ้นอีกคน มันจึงเป็นเรื่องยากที่เขาจะยอมรับมัน

แต่ถึงอย่างนั้นชินหยูก็ไม่ได้สนใจที่จะเก็บเรื่องนี้มาคิด

ในโลกที่ความแข็งแกร่งนั้นอยู่เหนือทุกสิ่ง ไม่มีอะไรที่ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ด้วยการต่อสู้

และถ้าหากมันไม่ได้ผล เขาก็จะสู้ใหม่อีกครั้ง

"นายคือ อุจิวะ ชินหยู สินะนายเป็นฮีโร่ของพวกเราจริงๆ นายสามารถกลับมาที่หมู่บ้านโคโนฮะการเดินทางที่อันตรายแบบนี้ได้ ดูเหมือนว่าเรื่องของนายที่เล่าต่อๆกันมาจะเป็นความจริงนะ" ดันโซหันกลับมาและพูดด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าการแสดงออกของเขาจะดูเหมือนคนกำลังยิ้ม แต่ร่างกายของเขานั้นรู้สึกราวกับกำลังเผชิญกับแรงกดดันมหาศาลที่อธิบายไม่ได้อยู่

"ขอบคุณที่เป็นห่วงผมนะ นอกจากพวกแมลงวันสองสามตัวแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไรในระหว่างทางเลย" ชินหยูยิ้มแล้วตอบ

"หรือถ้าจะมากกว่านั้น ก็อาจจะมีลูกน้องของคุณที่ก้าวล่วงเกินผมมากไปหน่อยจนพลั้งมือจัดการไปเท่านั้น"

ในตอนนี้ชินหยูเห็นแล้วว่าการจ้องมองของดันโซนั้นค่อยๆเปลี่ยนไปขณะที่รอยยิ้มของชินหยูนั้นค่อยๆเพิ่มมากขึ้นแทนดันโซ

"คุณดันโซ คุณคิดว่าคุณสมควรฆ่าหมาเฝ้าบ้านที่กัดคนไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้าไหม? อย่าให้ผมเห็นไอ้หมาสองตัวนั่นอีกเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นผมจะไม่แสดงความเมตตาอีกไม่ว่าจะต่อหน้าใครก็ตาม"

ทันทีที่เขาพูดจบ เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของชินหยูก็เริ่มหมุน

หลังจากนั้น พลังเนตรขนาดมหึมาก็ระเบิดขึ้นราวกับกระแสน้ำที่โหมกระหน่ำแล้วพัดหายไป

"ช่างเป็นพลังเนตรที่ทรงพลังอะไรขนาดนี้!" การแสดงออกของดันโซนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เมื่อเขามองไปที่ชินหยู ความโลภก็ปรากฏขึ้นในส่วนลึกของสายตาของเขา

ดันโซนั้นทั้งรักและเกลียดตระกูลอุจิวะมาก

เขาเกลียดในสิ่งที่ตระกูลอุจิฮะคิดจะทำ แต่เขากลับชื่นชอบในเนตรวงแหวนของพวกเขามากเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเองก็รู้ว่าเนตรวงแหวนของชินหยูนั้นแตกต่างกับเนตรวงแหวนธรรมดามาก

หลังจากที่ได้เห็นมันด้วยตาของเขาเอง ดันโซก็มั่นใจมากขึ้นว่าเนตรเหล่านี้คล้ายกับกระจกเงาหมื่นบุปผาที่บันทึกไว้โดยโฮคาเงะรุ่นที่สองอย่างแน่นอน

ที่สําคัญที่สุด ความแข็งแกร่งของพลังเนตรที่ปะทุขึ้นเมื่อครู่นี้นั้นทรงพลังอย่างมาก

หากถูกพลังเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผามองเขาตรงๆล่ะก็ แม้แต่เขาเองก็อาจจะไม่สามารถต้านทานได้

"อุจิวะ ชินหยู นายแตกต่างจากคนอื่นมากจริงๆ นายจะสามารถปลุกเนตรในตํานานได้ บางทีนายอาจจะเหนือกว่า อุจิวะ ชิซุย และกลายเป็นอัจฉริยะในตระกูลของอุจิวะคนใหม่" ดันโซพูดขึ้นทันที

อุจิว ะอิจิ และคนอื่นๆนั้นอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนท่าทีของพวกเขา

พวกเขาทั้งหมดเป็นคนของตระกูลอุจิวะและพวกเขาก็มีความสุขมากที่ได้เห็นคนในตระกูลที่ทรงพลังแบบนี้ปรากฎตัวขึ้น

แต่ทุกคนต่างก็ล้วนอย่างเป็นอัจฉริยะเพียงผู้เดียวเท่านั้น

ตอนนี้แม้แต่ดันโซเองก็ยังบอกว่าชินหยูได้กลายเป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบแล้ว

นอกจากนี้เขายังปลุกเนตรวงแหวนในตำนานได้อีกด้วย

แค่นี้ก็มากพอแล้วที่จะทําให้ทุกคนต่างอิจฉาในตัวของชินหยู

"ฮ่ะๆๆ คุณดันโซ คุณนี่ก็พูดเกินไป บางทีผมอาจจะไม่สามารถเทียบกับคุณได้หรอกนะ" ชินหยูฝืนหัวเราะแห้งออกมา

"ถ้าอย่างนั้น มินาโตะ ช่วยบอกเรื่องนั้นให้ชินหยูได้รู้ที"

"อ้ะ จริงสิผมเกือบลืมไปเลย" มินาโตะที่ได้ยินแบบนี้ก็สะดุ้งเล็กน้อย

"ท่านโฮคาเงะรุ่นที่สามกับที่ปรึกษาสองทั้งคนของท่านโคโนฮะกำลังรอนายอยู่น่ะชินหยู นายจะต้องไปรายงานตัวกับพวกเขาก่อน"

"ยูกาโอะ ฮายาเตะ พวกเธอกลับไปพักผ่อนก่อนได้เลย ช่วงนี้อย่าพุ่งเดินออกมาจากบ้านหรือออกไปนอกหมู่บ้านด้วยล่ะ"

ฮายาเตะรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินแบบนั้น เขามองไปที่ชินหยูและรีบขอบคุณเขา ก่อนที่จะหันหลังและจากไป

ส่วนยูกาโอะนั้นไม่ค่อยเต็มใจเล็กน้อย แต่เมื่อเธอรู้สึกถึงแรงกดดันโดยรอบ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อ

หลังจากที่มองชินหยูด้วยความกังวล เธอก็หันหลังและจากไปทันที

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ที่ประตูทางเข้าหมู่บ้านก็ถูกเข้าปกคุลมไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ไม่สามารถอธิบายได้

"รีบไปกันเถอะมินาโตะ" ชินหยูพูดกับมินาโตะอย่างรวดเร็ว

"อย่าปล่อยให้รุ่นที่สามรอนานไปมากกว่านี้เลย จริงสิคุณดันโซ ถ้าไม่รังเกียจคุณจะมากับพวกผมก็ได้นะ"

หลังจากที่พูดจบ ชินหยูก็เดินนำพวกเขาและมุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของโฮคาเงะทันที

ส่วนมินาโตะนั้นยิ้มอย่างขมขื่นออกมา

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ดันโซกำลังทําอยู่

หลังจากที่เฝ้าดูชินหยูกับมินาโตะจากไปแล้ว อุจิวะอิจิก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเช่นกัน

"ท่านดันโซ ท่านยังต้องการอยู่ที่นี่ต่ออีกหรือไม่? เพราะมันถึงเวลาที่ผมต้องเปลี่ยนเวรแล้ว" นินจาที่เฝ้าประตูนั้นถามอย่างอ่อนล้า

"อย่างนายมีสิทธิ์ที่จะถามลท่านดันโซด้วยงั้นเหรอ?" จู่ๆฟูก็ปรากฏตัวขึ้นจากความมืด

โทรุเนะเองก็ปรากฎตัวอยู่ด้านหลังพวกเขาเช่นกัน ซึ่งการแสดงออกของทั้งคู่นั้นไม่พอใจอย่างชัดเจน

ส่วนดันโซนั้นไม่ได้พูดอะไร

ในฐานะที่เป็นผู้ก่อตั้งหน่วยรากนั้น ดันโซยังเป็นหนึ่งในนินจาระดับสูงของโคโนฮะด้วยเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นความคิดหรือกลยุทธ์การวางแผนของเขา รวมถึงความรอบคอบและความฉลาดของเขานั้น แม้แต่โฮคาเงะรุ่นที่สามก็ยังไม่สามารถไล่ตามความคิดของดันโซได้ทัน

แต่ในครั้งนี้ นอกจากการลอบสังหารจะล้มเหลวแล้ว ชินหยูแทบจะไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว

นี่เป็นครั้งแรกที่ดันโซนั้นไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงไม่เป็นไปตามแผนการของเขา…

"ท่านดันโซ ท่านไม่ได้ส่งนินจาหลบหนีระดับ S ของหมู่บ้านทาคิงาคุเระไปฆ่าชินหยูงั้นหรือ? ทําไมเขาถึงยังปลอดภัยดีแบบนั้นได้?" ฟูไม่สามารถกลั้นความสงสัยและความโกรธของเขาได้อีกต่อไป

เมื่อเขานึกถึงการตายของทัตสึยะพ่อของเขา เขานั้นแทบจะอยากฉีกร่างของชินหยูออกเป็นหลายๆส่วนทันที

"ฟู อย่าพึ่งร้อนรนไป อาจจะเป็นไปได้ไหมว่าเจ้าเด็กนั่นเปลี่ยนเส้นทางการเดินทาง หรือไม่คาคุซึก็พลาดเอง" โทรุเนะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"ไม่ใช่อย่างนั้นแน่ๆ จากบุคลิกและนิสัยของเด็กคนนี้ ถ้าหากคาคุซึพลาดจริงๆ เขาก็คงจะฆ่าคาคุซึไปแล้ว"

ดันโซพยักหน้าเบาๆเพื่อตอบสนองต่อคําพูดของโทรุเนะ

"ไปหาคนติดต่อคาคุซึก่อน และส่งข้อมูลมาให้ฉัน ฉันต้องการข้อมูลเรื่องนี้ภายในสามสิบนาที"

"ท่านดันโซไม่ต้องกังวล ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" ฟูไม่สามารถกลั้นความโกรธของเขาได้อีกต่อไป

หลังจากที่พูดจบแล้ว เขาก็รีบออกไปจากหมู่บ้านทันที

ตอนนี้เขาต้องการพิสูจน์คําพูดของโทรุเนะให้ได้รวดเร็วที่สุด

เพราะสิ่งที่โทรุเนะพูดก็อาจมีความเป็นไปได้สูงเช่นกัน