บู้มมม!

เสียงของหมัดที่เข้ากระแทกกับหน้าท้องอย่างรุนแรงนั้น ทำให้สีหน้าของอิชิซีดลงมากทันทีเมื่อถูกต่อย

และด้วยแรงกระแทกอันทรงพลังนั้น ทําให้อิชิกระเด็นถอยหลังไปอย่างรวดเร็วราวกับกระสุนปืนทันที

หลังจากที่กระเด็นไปไกล ร่างของอิชิก็ไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ขนาดใหญ่จนมันหักออกไปครึ่งหนึ่งทันที

ฉากการโจมตีของชินหยูที่ถูกปกคลุมไปด้วยจักระสายฟ้านั้นทําให้การแสดงออกของลูกน้องอีกสองคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก

ทันใดนั้น พวกเขารีบหยิบคุไนออกมาและจะใช้มันแทงไปที่หน้าอกของชินหยู

แต่ชินหยูนั้นดูเหมือนจะไม่ได้สนใจพวกเขาทั้งสองคนเลย

อ๊ากกกก!

ทันทีที่คุไนสีดําทั้งสองแทงเข้าที่หน้าอกของเขา จักระสายฟ้าก็พุ่งออกมาใส่ร่างของทั้งสองคนจนทำให้ต้องถอยห่างออกไปทันที

"อะไรกัน... นี่มันอะไรกันแน่!?"

ใบหน้าของลูกน้องทั้งสองคนนั้นซีดลง ขณะที่พวกเขาค่อยๆถอยหลังไปหนึ่งก้าว หมัดของชินหยูก็ปรากฎขึ้นอย่างรวดเร็วในรูม่านตาของพวกเขา

ตู้มม!

พวกเขาทั้งสองคนถูกต่อยจนกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็วด้วนเช่นกัน

ร่างของพวกเขาทั้งสองเองก็เข้าไปกระแทกกับต้นไม้ขนาดใหญ่สองต้นอย่างรุนแรง

พวกเขากระอักเลือดออกมาเล็กน้อยก่อนที่พวกเขาจะหมดสติไปโดยไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก

"นี่มันอะไรกัน?..." การแสดงออกของอิทาจินั้นเต็มไปด้วยความไม่เชื่อในสายตาของเขา

เขาเองก็พอจะรู้มาบ้างว่าอิชินั้นเปลี่ยนไปอย่างไรหลังจากที่อิทาจิได้เป็นอัจฉริยะคนใหม่ของตระกูลจากฟุงาคุพ่อของเขา

แต่ถึงอย่างนั้น อิทาจิก็ไม่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ จนได้กลายเป็นตำรวจนินจาระดับสูงของโคโนฮะ

เมื่อเขาเห็นอิชิและลูกน้องอีกสองคน เขาก็คิดที่จะห้ามชินหยูเอาไว้ในตอนแรกเพราะไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องใหญ่

แต่เขาไม่คิดเลยว่าชินหยูจะจัดการกับอิชิทันทีที่เขาเคลื่อนไหวในครั้งแรกแบบนี้

"เธอเป็นยังไงบ้าง?" ชินหยูถามยูกาโอะซึ่งกำลังตกใจกับภาพที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อยู่

"ถ้าเธอเจ็บตรงไหน ฉันสามารถรักษาเธอได้นะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันปลอดภัยดี จะมีก็แค่กล่องอาหารกลางวันที่ฉันเอาให้นายเท่านั้นที่มันเละหมดแล้ว" ยูกาโอะพูดด้วยความผิดหวัง

"ถ้าอย่างนั้นก็ไปกินราเม็งกันเถอะ" ชินหยูส่ายหัวเบาๆแล้วพูดกับเธอ

"เอ่อ...กะ ก็ได้" ยูกาโอะตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชินหยูชวนเธอไปกินราเม็ง แต่ใบหน้าของเธอกลับเปลี่ยนเป็นสีแดง

ในความคิดของเธอ นี่ไม่ต่างอะไรกับการออกเดทเลย

"แต่ว่ามีคนไปด้วยอีกคนยืนอยู่ตรงนั้นน่ะ เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?..." ชินหยูมองไปที่อิทาจิที่กำลังตกตะลึงอยู่

อิทาจิอายุเพียงหกขวบก็จริง แต่เขาสามารถเรียบจบจากโรงเรียนนินจาได้เพียงอายุได้เจ็ดขวบเท่านั้น

ดังนั้น ถ้านับเพียงแค่ความสามารถด้านนี้เพียงอย่างเดียว ความแข็งแกร่งของเขาจะอยู่เหนือกว่าเกะนินเล็กน้อย

"นี่คือน้องชายของนายหรอ? หรือว่าจะเป็นอิทาจิน่ะ?" เห็นได้ชัดว่ายูกาโอะเคยได้ยินชื่อของนินจาอัจฉริยะตัวน้อยคนนี้มาก่อน เธอจึงรีบถามเขา

"ใช่จริงๆด้วย อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงงี้เลยนะ แต่ว่าอิทาจิคุงน่ะเป็นเด็กที่ฉลาดสุดๆเลยล่ะ" ยูกาโอะเดินเข้ามาลูบแก้มของอิทาจิเล็กน้อย

ถ้าในอนาคตเธอรู้ว่าอิทาจิได้รับภารกิจให้ทำอะไร เธอคงจะไม่แสดงท่าทีแบบนี้ออกมาอย่างแน่นอน

"เอ่อ... อันที่จริงผมไม่อยากไปกินราเม็งตอนนี้น่ะ" อิทาจิกลับมาได้สติอีกครั้งแล้วพูดอย่างประหม่า

"นายไม่อยากรู้เหรอว่าพี่ชายของนายน่ะแข็งแกร่งแค่ไหน?" ยูกาโอะยิ้มและพูดว่า "ถ้าพวกเราร่วมมือกัน พวกเราอาจจะทำให้เขาคายความลับของเขาออกมาทั้งหมดได้เลยน้า"

"ยิ่งไปกว่านั้น นายไม่อยากรู้เหรอว่าเขาสามารถจัดการกับนินจา คุโมะงาคุเระ กับ คิริงาคุเระ ด้วยคาถาอะไรน่ะ?"

เมื่อได้ฟังแบบนี้ อิทาจิก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็ยอมตกลงที่จะไปด้วย

"เอาล่ะรีบไปกันเถอะ" ชินหยูพูดกับทั้งสองคนแล้วเดินนำหน้าไป

ระหว่างทางที่ไปกินราเม็งนั้น ยูกาโอะดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายได้ด้วยความสวยของเธอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นยูกาโอะเดินมาพร้อมกับคนของตระกูลอุจิวะ สีหน้าของพวกเขาก็แสดงความรังเกียจไม่มากก็น้อย

ชินหยูไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาแค่ไม่คิดมาก่อนเลยว่าคนในโคโนฮะจะเป็นศัตรูกับผู้คนในตระกูลอุจิวะแบบนี้

"ยินดีต้อนรับครับ" เด็กหญิงอายุสิบสองสิบสามปีเดินออกมาต้อนรับทั้งสามคน

"ให้แขกนั่งลงสิ เดี๋ยวฉันจะเตรียมบะหมี่แล้วค่อยเอาไปเสิร์ฟ" เสียงของอิจิราคุดังขึ้นมาจากห้องครัวด้านใน

"ผมเอาราเม็งธรรมดาที่นึง" ชินหยูนั่งลงแล้วสั่งอาหารทันที

นี่คือร้านราเม็งที่ลึกลับที่สุดในโคโนฮะ ซึ่งมันถูกเรียกแบบนี้โดยเหล่าลูกค้าของโคโนฮะ เพราะแม้ว่าโคโนฮะจะเผชิญกับความเสียหายมากขนาดไหน ราเม็งร้านนี้ก็ยังอยู่รอดมาได้

บางคนถึงกับจินตนาการว่าตัวตนที่แท้จริงของลุงอิจิราคุนั้นคือบุคคลที่ลึกลับที่สุดในโคโนฮะเลยด้วยซ้ำ

"ฉันก็เอาเหมือนกับเขาถ้วยนึง!" ยูกาโอะรีบสั่งตามชินหยูอย่างรวดเร็ว

ในความคิดของเธอ การที่เธอกินเมนูเดียวกับชินหยูนั่นหมายความว่ามันเป็นเมนูที่อร่อยที่สุดสำหรับเขา

"ผมเองก็เอาเหมือนกันถ้วยนึงครับ" อิทาจิพูดอย่างช่วยไม่ได้

แต่ในไม่ช้าทั้งสองคนก็พูดคุยกัน

เมื่อยูกาโอะพูดถึงตอนที่ชินหยูที่ใช้คาถากิเลยเพื่อฆ่านินจาคุโมะงาคุเระหลายร้อยคนได้ในทันทีนั้น

อิทาจิจ้องมองไปที่ชินหยูด้วยความตกใจและความเคารพให้เห็นได้อย่างชัดเจน

"เฮ้ ลุงอิจิราคุ ของราเม็งถ้วยนึงสิ" เสียงที่ดูเหมือนทำอะไรเหนื่อยๆมาดังขึ้นมาจากนอกประตูร้านราเม็ง

ชินหยูเลิกคิ้วและเห็นชายผมสีขาวที่มีม้วนคัมภีร์ขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังของเขาที่กำลังเดินมานั่งอยู่ข้างๆเขา

"ท่านจิรายะ ผมไม่คิดเลยว่าท่านจะกลับหมู่บ้านมาในช่วงเวลาแบบนี้" อิจิราคุเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับความสุขบนใบหน้าของเขา

อิจิราคุนั้นเป็นเพียงเจ้าของร้านราเม็งธรรมดาๆในโคโนฮะเท่านั้น เขาจึงรู้เพียงแค่สถานการณ์ทั่วไปของสงคราม

แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้กำลังเกิดสงครามขึ้นถึงสามที่พร้อมกันแบบนี้อยู่?

จิไรยะในฐานะหนุ่งในสามนินจาในตำนานที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาจากสงครามนินจาโลกครั้งที่สองนั้น ถือว่าเป็นนินจาที่หาตัวได้ยากของโคโนฮะ

อิจิราคุ นายยังเหมือนเดิมเลยนะ" จิไรยะฉีกตะเกียบของเขาและมองไปที่อาหารเรียกน้ำย่อยที่อิจิราคุเอามาเสริฟ์เขาก่อนจะส่ายหัวและพูดว่า "ครั้งนี้ฉันกลับมาเพื่อรายงานท่านรุ่นที่สามเท่านั้น และฉันก็จะรีบไปทันที"

"สงครามกําลังจะจบลงแล้วสินะ!"

แต่จู่ๆท่าทีของอิจิราคุเปลี่ยนไป เขารีบหยุดแสดงท่าทีแบบนั้นต่อจิไรยะเพราะยังมีรุ่นเด็กอยู่สามคนในร้านด้วย “จะว่าไป มันก็อาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้สินะ”

"อีกอย่าง อย่ามาดื่มในร้านตอนนี้นะ เพราะครั้งที่แล้วนายได้บอกข้อมูลมากมายกับฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะท่านโฮคาเงะมาได้ทันเวลา ฉันคงไม่ได้มายืนขายราเม็งแบบนี้แน่ๆ"

อิจิราคุหยิบสาเกออกมาจากโต๊ะของจิไรยะทันที

"นั่นสินะ ดูเหมือนว่าคราวนี้จะมีอะไรที่น่าสนใจมากกว่าสาเกซะอีก" น่าแปลกที่จิไรยะไม่ได้เถียงกับอิจิราคุ แต่เขามองไปที่ชินหยูแทน

อิจิราคุ นั้นไม่ใช่คนโง่ เมื่อเขาเห็นแบบนี้ทันทีเขาจึงหันกลับไปที่ห้องครัวแล้วทำเป็นพูดตัดบททันที

"ราเม็งน่ะรอไปอีกสิบนาทีนะ น้ำยังเดือดไม่พอ"

"ก็ได้ๆ เข้าใจแล้ว" จิไรยะรู้ทันทีว่ามันคือการส่งสัญญาณของอิจิราคุ

จิไรยะมองไปที่ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะจําเขาได้อยู่นานแล้วและถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่ามินาโตะจะขอให้ฉันกลับมาเพื่อมาหานายแบบนี้ เจ้าหนู"

"ฉันได้ยินมาว่านายเอาชนะนินจาคุโมะงาคุเระกับนินจาคิริงาคุเระด้วยตัวเองได้ ความแข็งแกร่งของนายตอนนี้กำลังจะเทียบเท่ากับระดับคาะเงะแล้ว และทั่วทั้งหมู่บ้านโคโนฮะ มีคนน้อยมากที่สามารถเอาชนะนายได้"

ยูกาโอะ และ อิทาจิ ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ

เมื่อมองไปที่หนึ่งในสามนินจาในตำนาน หัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตกใจเมื่อได้ยินหนึ่งในสามนินจาในตำนานพูดกับชินหยูแบบนี้