ตอน 54 ผมไม่ทนอีกต่อไปแล้ว

“นะ..นินจาระดับสูงงั้นเหรอ”?

คาคาชิและคนอื่นๆถึงกับตกตะลึง รินนั้นถึงกับอดไม่ได้ที่จะถามว่า "อาจารย์มินาโตะ สัญลักษณ์นั่น..ของนินจาระดับสูงหรือเปล่าคะ? แล้วทําไมเขาถึงได้เป็นนินจาระดับสูงได้ล่ะ?"

"ชินหยูได้รับการประเมินเป็นพิเศษโดยท่านโฮคาเงะรุ่นที่สามเมื่อวานนี้ในฐานะนินจาระดับสูง แต่ว่ายังไม่มีกำหนดออกแจ้งอย่างเป็นทางการ ดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลาเปลี่ยนเครื่องแบบของเขา" มินาโตะอธิบายโดยที่ทําอะไรไม่ถูก

เขาเป็นคนที่อธิบายอะไรไม่ค่อยเก่งเลยจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะโฮคาเงะรุ่นที่สามออกคําสั่งให้ปิดบังเรื่องของชินหยูเอาไว้ทั้งหมด เขาคงจะบอกทั้งสามคนให้รู้ถึงพลังของชินหยูไปแล้ว

มินาโตะเองก็เต็มใจที่จะเล่าทุกอย่างด้วยเช่นกัน

"ท่านโฮคาเงะรุ่นที่สามเลื่อนตําแหน่งให้เขาด้วยตัวเองเลยงั้นเหรอ?" ​ โอบิโตะแทบจะไม่สามารถกลั้นความตะลึงได้อีกต่อไป

"ชินหยู นี่นายเบิกเนตรวงแหวนได้แล้วงั้นเหรอ? เบิกได้เท่าไหร่แล้ว หรือว่าเบิกเนตรระดับเดียวกับคุณฟุงาคุน่ะ?!"

"คาคาชิ ดูเอาไว้ นี่แหละคืออัจฉริยะของตระกูลอุจิฮะของพวกเรา เขาแข็งแกร่งกว่าเกะนินอย่างนายมากเลยล่ะ!"

คาคาชิมองไปที่โอบิโตะซึ่งกำลังตกตะลึงอยู่ด้วยความงุนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ส่วนชินหยูนั้นถอนหายใจเล็กน้อยและพูดว่า "ไม่ใช่ วันนี้คาคาชิน่ะกลายเป็นโจนินไปแล้ว"

เมื่อชินหยูพูดจบ​ โอบิโตะจึงตกตะลึงมากกว่าเดิม

โอบิโตะถือว่าคาคาชิเป็นคู่แข่งของเขามาโดยตลอด เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากที่เบิกเนตรวงแหวนได้แล้ว เขาจะสามารถเอาชนะคาคาชิได้เพียงครั้งเดียวอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ เขายังไม่ได้เบิกเนตรวงแหวนเลยด้วยซ้ำ และคาคาชิเองก็ได้กลายเป็นโจนินไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเรื่องที่ดีอยู่ เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้านินจาระดับสูงอย่างชินหยู สถานะโจนินของคาคาชินั้นเทียบอะไรไม่ได้เลย

"โอบิโตะ นี่นายลืมไปแล้วเหรอ?" รินกำลังพยายามทําให้บรรยากาศตอนนี้เบาลง "พวกเรายังคุยกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่าเราต้องเตรียมของขวัญให้คาคาชิน่ะ"

"และนี่ก็คือของขวัญของฉัน มันอาจจะดูเก่า แต่มันก็มีประโยชน์มากในช่วงเวลาที่คับขันนะ" มินาโตะหยิบคุไนเทพสายฟ้าเหินออกมาเป็นคนแรก

รินรีบหยิบกระเป๋าแพทย์ที่ทําขึ้นเป็นพิเศษของเธอออกมาและพูดว่า "คาคาชิ อันนี้น่ะฉันทำด้วยตัวเองเลยนะ ฉันหวังว่านายจะเอมันไปใช้ประโยชน์ได้นะ"

เมื่อได้ฟังคําอวยพรแปลกๆแบบนี้ ชินหยูก็อยากจะเข้าไปเอามืออุดปากรินแทบจะทันที

แต่ก่อนที่ชินหยูจะได้ทำอะไร มินาโตะก็ได้ขยิบตาให้เขาแล้ว

"ชินหยู ในฐานะรุ่นพี่ นายไม่มีอะไรให้คาคาชิบ้างเลยเหรอ?"

คาคาชิอดไม่ได้ที่จะตกใจ เขาหยิบคุไนเทพสายฟ้าเหินกับชุดอุปกรณ์ปฐมพยาบาลขึ้นมาและพูดว่า "อาจารย์มินาโตะ ผมไม่ต้องการอะไรจากเขาหรอก"

เมื่อมองไปที่คาคาชิที่แสดงความเป็นศัตรู มินาโตะก็ปวดหัวทันที "คาคาชิ นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากนะ ถ้าหากฉันไม่มีรู้จักกับชินหยู ฉันก็คงไม่ได้อะไรดีๆจากเขาหรอกนะ"

"อะไรดีๆงั้นเหรอ?" คาคาชิขมวดคิ้วและพูดว่า "อาจารย์มินาโตะ ยังมีอะไรที่ดีกว่าคุไนเทพสายฟ้าเหินอีกงั้นเหรอ?”

"ถ้าเป็นแบบนั้น ผมก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่ามันจะดีมากสักแค่ไหน"

ในสายตาของคาคาชิ ชินหยูดูมีอายุที่ใกล้เคียงกับเขามาก ดังนั้นจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้ว่าเขาจะมีอะไรที่ดีไปกว่าคุไนเทพสายฟ้าเหินอีกแล้ว

"เอาล่ะ" มินาโตะพูดขึ้น ในเมื่อนายตัดสินใจแล้ว ชินหยูก็จะเอาของขวัญให้กับนายเดี๋ยวนี้ล่ะ" มินาโตะมองไปที่ชินหยูอย่างช่วยไม่ได้

"มินาโตะ คุณช่วยทำตัวเหมือนผู้ใหญ่มากกว่านี้หน่อยได้ไหม?" ชินหยูที่เห็นมินาโตะเป็นแบบนี้ก็รู้สึกทําอะไรไม่ถูกเช่นกัน

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็หยิบม้วนคัมภีร์ออกมา

ป๊องง!

ภายใต้กลุ่มควันสีขาวที่ปรากฏขึ้น ดาบซาเมะฮาดะ และ ดาบสายฟ้าที่ทรงพลังได้ปรากฎขึ้นในมือของชินหยู

"นั่นมันดาบซาเมะฮาดะกับดาบสายฟ้าของกลุ่ม 7 ดาบนินจาสินะ ชินหยู นายนี่เป็นคนที่ใจกว้างจริงๆเลยนะ" ดวงตาของมินาโตะเบิกกว้างขึ้น "ทําไมนายไม่ให้มันเป็นของขวัญกับคาคาชิล่ะ?"

"ไม่มีทาง!" ชินหยูเก็บดาบซาเมะฮาดะกับดาบจักระสายฟ้ากลับเข้าไปทันที

"ฉันจะเก็บมันไว้กับฉัน"

เมื่อได้ยินแบบนี้ มินาโตะรู้สึกหมดหนทางพร้อมกับท่าทีที่แสดงความเสียใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

แต่เมื่อเทียบกับเขาแล้ว คาคาชิและคนอื่นๆนั้นแทบจะไม่สามารถระงับความตะลึงของพวกเขาได้เลย

กลุ่ม 7 ดาบนินจานั้นเป็นกลุ่มนินจาใช้ดาบที่มีชื่อเสียงอย่างมากและโหดเหี้ยมอย่างมาก

แต่ตอนนี้สองในเจ็ดอย่างดายซาเมะฮาดะ กับ ดาบสายฟ้าได้ตกมาอยู่ในมือของชินหยูแล้ว นั่นหมายความว่าคนสองคนจากกลุ่ม 7 ดาบนินจาได้ตายไปแล้ว

ยิ่งกว่านั้น พวกเขายังตายด้วยน้ำมือของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาด้วย!!

"ฮ่าๆๆดูไว้ให้ชัดสิคาคาชิ!" ​ โอบิโตะเป็นคนแรกที่ตะโกนออกมาด้วยความตกตะลึง

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็เห็นมินาโตะพยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

"คาคาชิ คราวนี้นายน่ะโชคร้ายนะที่ไม่ได้ของขวัญจากชินหยูน่ะ"

"แต่ถึงอย่างนั้น นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ชินหยูได้กลายเป็นนินจาระดับสูงได้ เพราะเขาฆ่านินจาจากกลุ่ม 7 ดาบนินจาไปได้ถึงสองคนด้วยตัวคนเดียว"

เมื่อเขาพูดแบบนี้ มินาโตะก็มองไปที่ชินหยูและพูดต่อ "ครั้งนี้ เนื่องจากสถานการณ์ที่เร่งด่วนของสะพานคันนาบิ พวกเราจะแบ่งออกเป็นสองทีมเพื่อปฏิบัติภารกิจนี้"

"ฉันจะอยู่คนเดียว ส่วนพวกนายสามคนจะมีชินหยูเป็นผู้นำกลุ่ม"

“อะไรนะ?!”

​ โอบิโตะและคนอื่นๆตกตะลึง

คาคาชินั้นไม่อดทนได้อีกต่อไปและพูดว่า "อาจารย์มินาโตะ การมีชินหยูเป็นผู้นำทีมนั้นอาจจะเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นได้ แต่ผมคิดว่ามันไม่เหมาะสมที่เขาจะมาอยู่ร่วมทีมของพวกผมแบบนี้"

มินาโตะรู้ได้ทันทีว่าคาคาชินั้นไม่ต้องการที่จะอยู่กับชินหยูเลยแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งมากก็ตาม

มินาโตะถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า "คาคาชิ นี่คือคําสั่งจากท่านโฮคาเงะรุ่นที่สาม และเป็นการปรับใช้ฉุกเฉินในช่วงสภาวะสงคราม"

“คําสั่งงั้นเหรอ?”

คาคาชิตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดอย่างเย็นชาว่า "เนื่องจากเป็นคําสั่งจากท่านโฮคาเงะรุ่นที่สาม ผมจะทำตามคำสั่งอย่างแน่นอน แต่ผมต้องเตือนเขาไว้ก่อนว่า ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร หากทำผิดกฎก็ไม่ต่างอะไรกับสวะ"

ชินหยูมองไปที่คาคาชิที่ดูเหมือนพ่อของเขาที่ตายไปแล้วและพูดว่า "ไม่ต้องห่วง ฉันน่ะไม่เคยทำตามกฎเลย รวมถึงคําสั่งจากโฮคาเงะรุ่นที่สามเองก็ด้วย"

"ผมไม่ทนแล้ว ภารกิจในครั้งนี้นายไปทำกับอีกสองเลย ส่วนฉันจะไปทำภารกิจนี้คนเดียว!"

"นายไปคนเดียวงั้นเหรอ?

โอบิโตะตกตะลึง เขาพูดอย่างจริงจังว่า "ชินหยู นี่คือคําสั่งจากโฮคาเงะรุ่นที่สาม ถ้านายทําผิดกฎโดยไม่ได้รับอนุญาต ฉันคิดว่านายจะต้องถูกลงโทษทันทีที่นายกลับไปที่หมู่บ้าน"

"แล้วไงล่ะ?" ชินหยูผายมือด้วยรอยยิ้มจางๆ "ทำไมฉันต้องสนใจเรื่องพวกนั้นด้วย?"

"อย่าพูดแบบนั้นให้ฉันได้ยินอีกเลย ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่สนใจหรอก"

"มินาโตะ นี่ก็สายมากแล้วพวกเรารีบไปกันเถอะ ฉันปวดหัวกับเด็กพวกนี้มากแล้ว หรือไม่นายก็มาเป็นคนนำพวกเขาสามคนซะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปฉันคงพลั้งมือฆ่าทั้งสามคนนี่ระหว่างทางแน่ๆ"