ฤดูหนาวผ่านไปและฤดูใบไม้ผลิมาถึง โลกก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ภายในดินแดนบรรพบุรุษ ใต้ต้นไม้เก่าแก่ที่ใบไม้เหี่ยวเฉา เซี่ยเฉินมองไปที่ต้นไม้เก่าแก่ที่ตายแล้ว

เขารู้สึกถึงความเหงาและความอ้างว้าง

"ดัชนีชิงตี้เซินมู่!"

หืม!

ทันใดนั้นเซี่ยเฉิน ชี้ไปที่ต้นไม้เก่าแก่ที่ตายแล้ว

และในพริบตาเดียว พลังชีวิตที่แข็งแกร่งก็ถูกฉีดเข้าไป

ต้นไม้เก่าแก่ที่ตายไปแล้วก็เปล่งประกายแห่งพลังชีวิตกลับมาอีกครั้ง

บนกิ่งไม้ก้านของต้นไม้ มีหน่ออ่อนสีเขียวปรากฏขึ้น

ต้นไม้เก่าแก่ที่ตายแล้วฟื้นคืนชีวิตอีกครั้ง แตกหน่ออ่อนออกมาอีกครั้ง

"ชีวิตและความตาย ดัชนีชิงตี้เซินมู่ ช่างลึกลับและคาดเดาไม่ได้จริงๆ"

เซี่ยเฉิน เข้าใจถึงพลังชีวิตอันลึกลับนี้อย่างเงียบๆ

ชุบชีวิตต้นไม้ที่ตายไปแล้ว ฟื้นฟู่พลังชีวิตขึ้นมาใหม่

บนลำต้นของต้นไม้เก่า ได้มรหน่ออ่อนงอกขึ้นซึ่งเป็นตัวแทนของชีวิตใหม่

นอกจากนี้ยังหมายความว่า ดัชนีชิงตี้เซินมู่ ที่เขาฝึกฝนมานั้นมีความลึกลับและสูงส่งเกินกว่าที่จินตนาการ

หนึ่งดัชนีคืนชีพ และ หนึ่งดัชนีสังหาร เพียงหนึ่งนิ้วทำลายโลก

ดัชนีชิงตี้เซินมู่ มีพลังการฟื้นฟูที่แข็งแกร่ง ทำให้เซี่ยเฉิน มีความเข้าใจเกี่ยวกับทักษะนี้ไปอีกขั้นหนึ่ง

เป็นความเข้าใจเกี่ยวกับพลังแห่งชีวิต ที่เข้าพึ่งจะมีความเข้าใจที่สูงขึ้น

ตราบใดเท่าที่คนคนนั้นยังมีลมหายใจ เซี่ยเฉิน มั่นใจว่าเขาสามารถช่วยชีวิตคนผู้นี้ได้

ถึงแม้ว่าคนผู้นี้จะหมดลมหายใจไปแล้วช่วงเวลาหนึ่งก็ตาม

ความสามารถที่ทรงพลังเช่นนี้เทียบเท่ากับการชุบชีวิตคนตาย

และไม่ว่าอาการบาดเจ็บจะสาหัสแค่ไหนก็สามารถรักษาให้หายได้ ถ้าคนคนนั้นยังมีลมหายใจอยู่ก็ไม่มีปัญหา ดูเหมือนว่าข่าวลือก่อนหน้านี้จะเป็นเรื่องจริง

"เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี"

เซี่ยเฉิน พึมพำกับตัวเอง หันหลังและเดินเข้าไปข้างในวิหารบรรพบุรุษที่อยู่ถัดจากเขา

"ระบบ ลงชื่อเช็คอินที่นี่"

ทันทีที่เขาเข้ามาข้างในวิหารบรรพบุรุษ เขาก็ออกคำสั่งกับระบบอย่างเงียบๆ

ภายในใจของเขา

ติ๊ง!

"เช็คอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ด้วย

ท่านได้รับ : ทักษะการวาดดาบของจักรพรรดิ"

"คำเตือน : เต๋าสะสมของที่นี่กำลังจะหมดลง และโฮสต์จะไม่สามารถลงชื่อเช็คอินได้อีกต่อไป"

เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันเยือกเย็นดังขึ้น

“ทักษะการวาดดาบของจักรพรรดิ?”

เซี่ยเฉิน ตกตะลึง เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย มันเป็นทักษะดาบจริงๆ

และดูเหมือนว่าจะเป็นทักษะที่ทรงพลังมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นทักษะดาบแบบไหน

"สกัด และฝึกฝน"

โดยไม่ลังเล เขานำทักษะออกมาจากพื้นที่ของระบบและฝึกฝนทักษะการวาดดาบของจักรพรรดิโดยไม่ลังเล

ข้อมูลจำนวนมากได้หลั่งไหลเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของ เซี่ยเฉิน

ทันที

ด้วยการช่วยเหลือของระบบในที่สุด เซี่ยเฉิน ก็เข้าใจความลึกลับของทักษะการวาดดาบของจักรพรรดิได้อย่างรวดเร็ว

การวาดดาบ ตามชื่อที่บอกมีเพียงแค่ท่าเดียว และสามารถฆ่าคนได้

"เมื่อเริ่มเข้าใจเกี่ยวกับทักษะการวาดดาบของจักรพรรดิ

เขาก็สามารถควบแน่นดาบขึ้นมาและหล่อเลี้ยงมันด้วยจิตวิญญาณของจักรพรรดิ

ดาบที่ควบแน่นขึ้นมานี้เรียกว่าดาบจักรพรรดิ"

เซี่ยเฉิน เริ่มทำความเข้าใจฝึกฝนทักษะการวาดดาบของจักรพรรดิ เขาได้หลอมรวมทักษะการวาดดาบของจักรพรรดิเข้ากับเจตจำนงดาบ ทำให้เจตจำนงดาบของเขาทรงพลังขึ้นมาเป็นอย่างมาก

นี่คือทักษะดาบที่สร้างขึ้นมาโดยจักรพรรดิ และเรียกว่าทักษะการวาดดาบของจักรพรรดิ

ในความเป็นจริงแล้ว มันคือการควบแน่นพลังปราณขึ้นมาให้กลายเป็นดาบและหล่อเลี้ยงมันด้วยพลังจิตวิญญาณของจักรพรรดิ

“ดาบจักรพรรดิ แต่ว่าข้าไม่มีพลังจิตวิญญาณของจักรพรรดิ”

เซี่ยเฉิน ส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเสียใจ

ทักษะการวาดดาบนั้นทรงพลังมาก แต่ก็ไม่มีประโยชน์กับเขามากนัก

และเขาก็ไม่มีพลังจิตวิญญาณของจักรพรรดิ เขาจะฝึกฝนทักษะดาบนี้ได้อย่างไร?

เขามีความคิดเป็นของตัวเอง และเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเป็นจักรพรรดิ

มันเหนื่อยเกินไป และยังเสียเวลาในการบ่มเพาะพลังของเขาอีกด้วย

ในฐานะที่เป็นถึงจักรพรรดิ จะต้องจัดการกับหลายสิ่งมากเกินไป เช่น

กิจการของแผ่นดิน การดำรงชีวิตของประชาชน และกิจการทหาร ฯลฯ ล้วนเป็นสิ่งที่จักรพรรดิต้องพิจารณา

ด้วยเหตุนี้ เขาจะเอาเวลาไหนไปฝึกฝน และ ก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น?

ดังนั้นการที่ เซี่ยเฉิน ปฏิเสธที่จะกลับไปยังพระราชวัง ในครั้งก่อนจึงเป็นสิ่งที่เขาคิดมาดีแล้ว

และนอกจากนี้การเป็นจักรพรรดินั้นไม่ง่ายเลย บางทีเขาอาจจะถูกคนของเขาทรยศ

"เก็บไว้ก่อน อาจจะใช้ประโยชน์ได้ในภายหลัง

เพื่อเป็นแนวทางในการสร้างทักษะที่เป็นเอกลักษณ์และทรงพลังของตัวเองขึ้นมา"

เซี่ยเฉิน พึมพำกับตัวเองด้วยความเข้าใจที่ชัดเจนและลึกซึ้งในใจของเขา

คุณต้องการสะสมทักษะอื่นๆ และเริ่มทำความเข้าใจอย่างเงียบๆ เพื่อที่จะสร้างทักษะของเขาเองขึ้นมา

ซึ่งเป็นทักษะเฉพาะตัวของเขาเองเพื่อเป็นท่าไม้ตายที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตัวเขา

ทักษะของเขาที่มีอยู่ในตอนนี้ยังมีไม่เพียงพอ และมันก็ยังเร็วเกินไปที่จะสร้างทักษะที่สมบูรณ์แบบและทรงพลังขึ้นมา

"ลงชื่อ เช็คอินทุกวัน เก็บเกี่ยวทักษะและศิลปะการต่อสู้ทุกประเภท

หลอมรวมทักษะที่แข็งแข็งแกร่งเข้าด้วยกัน และสร้างทักษะเฉพาะตัวที่ทรงพลังยิ่งขึ้น"

เซี่ยเฉิน มีความแน่วแน่อยู่ในใจของเขา และเขาไม่สามารถพึ่งพาทักษะที่เขาได้รับมาจากการ

ลงชื่อเช็คอินได้เขาต้องสร้างทักษะเฉพาะของตัวเองขึ้นมาให้ได้

เขาต้องการใช้โอกาสที่หาได้ยากเช่นนี้ให้เป็นประโยชน์

เพื่อให้ได้มาซึ่งทักษะทุกประเภท เพื่อรวบรวมจุดแข็งของทักษะทั้งหลาย เพื่อสร้างทักษะที่เหมาะสมและทรงพลังสำหรับเขา

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ข้าถึงจะสามารถฝึกฝนและบ่มเพาะได้อย่างราบรื่นมากขึ้นในอนาคต

และยังเป็นการป้องกัน ถ้าหากว่าเข้าได้สูญเสียระบบไปในอนาคตและไม่สามารถลงชื่อ เช็คอินได้อีกต่อไป

“เต๋าสะสมของที่แห่งนี้กำลังจะหมดแล้ว ดูเหมือนว่าข้าต้องหาสถานที่ลงชื่อเช็คอินแห่งใหม่ให้เร็วที่สุด”

ในขณะเขากำลังครุ่นคิด เซี่ยเฉินก็เดินไปยังพื้นที่ต้องห้ามที่อยู่ในภูเขาด้านหลัง

หลังจากที่เขาบ่มเพาะจนมาถึงขอบเขตนิพพาน เขาก็ค่อยๆ ตระหนักได้ว่าเต๋าสะสมของสถานที่เขาสามารถ

ลงชื่อเช็คอินในหลายๆแห่งภายในดินแดนบรรพบุรุษนั้นอ่อนแอลงเรื่อยๆ และกำลังจะหมดลง

เมื่อเต๋าสะสมหมดก็ต้องหาทางไปหาที่อื่น ที่สามารถลงชื่อเช็คอินได้นานๆ

และสถานที่ที่ดีที่สุดคือกลับไปที่พระราชวัง

ในฐานะองค์ชายเก้าของราชวงศ์ เขามีโอกาสที่จะกลับไป

เพียงแค่ดูว่าเขาจะต้องทำอย่างไร และเขาก็ยังไม่รีบร้อนที่จะกลับไปยังราชวงศ์ในตอนนี้

"ก่อนที่เขาจะกลับไป เขาต้องจัดการกับราชาปีศาจ

ที่ถูกผนึกอยู่ภายใต้ตราผนึกที่อยู่ในดินแดนต้องห้ามก่อน"

ในไม่ช้า เซี่ยเฉิน ก็เดินทางมาถึงพื้นที่ต้องห้ามและมองไปที่ตราผนึกที่อยู่ข้างหน้าเขา

ข้างในได้ผนึกราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่เอาไว้เมื่อพันปีก่อน ราชาปีศาจจากต่างแดนนี้มีพละกำลังมหาศาลไม่สามารถฆ่าให้ตายได้

อดีตจักรพรรดิจึงได้ลงมือผนึกราชาปีศาจตนนี้เอาไว้ มานับพันปีและมันก็ยังไม่ตาย

สิ่งนี้ทำให้ เซี่ยเฉิน รู้สึกประหลาดใจมาก โดยทั่วไปแล้วไม่มีใครที่จะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงพันปี

และเป็นไปไม่ได้เลยแม้ว่าจะอยู่ในขอบเขตนิพพานที่แท้จริงก็ตาม

แต่ตอนนี้เขามีอายุขัยหนึ่งพันปี สำหรับผู้ฝึกตนปีศาจ เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ใช่มนุษย์

และโดยธรรมชาติแล้วพวกมันไม่สามารถคิดคำนวณตามแบบการบ่มเพาะของมนุษย์ได้

“ราชาปีศาจ ข้าสามารถที่จะฆ่ามันด้วยกำลังปัจจุบันของข้าได้หรือไม่”

เซี่ยเฉิน ยืนอยู่ด้านหน้าของตราผนึก ครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆอย่างเงียบๆ

ด้วยระดับการบ่มเพาะของเขาในตอนนี้ที่อยู่ในขอบเขตนิพพานในปัจจุบันของเขา

รวมกับร่างกายที่แข็งแกร่งและจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่ง

เขาจะสามารถฆ่าราชาปีศาจที่ถูกผนึกไว้นับพันปีตนนี้ได้หรือไม่?

“เปิดผนึกตอนนี้หรือรอจนกว่า ข้าจะทะลวงผ่านไปอีกขั้น

แล้วค่อยเปิดผนึก?”

ในเวลานี้ความคิดของเขา ยุ่งเหยิง

ในท้ายที่สุด แล้วเขาควรจะเปิดผนึกราชาปีศาจในตอนนี้ หรือ

จะเปิดผนึกของราชาปีศาจ หลังจากที่เขาทะลวงผ่านไปยังอีกขั้นของขอบเขตนิพพาน

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่รู้สึกคุ้นเคยกับราชาปีศาจที่ถูกผนึกอยู่ตรงหน้าเขาเลย

แต่เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้ทำไมตราผนึกห้าธาตุที่สร้างขึ้นมาโดยห้าจักรพรรดิ

ทำไมถึงสามารถผนึกราชาปีศาจตนนี้ได้

ไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร ตอนนี้เขาเชี่ยวชาญทักษะห้าธาตุแล้ว

และเขาควรที่จะสามารถต่อสู้กับราชาปีศาจตนนี้ ด้วยทักษะลับของห้าจักรพรรดิได้

ถึงแม้ว่าเขาจะสู้มันไม่ได้ เขาก็แค่ผนึกมันใหม่อีกครั้ง และรอจนกว่าเขาจะแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้และฆ่ามัน

“งั้นก็ลองดู ถ้าไม่ได้ผลก็แค่ปิดผนึกอีกครั้ง”

เซี่ยเฉิน คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นเวลานาน

และในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะเปิดผนึก และลองทดสอบความแข็งแกร่งของราชาปีศาจ

หากสามารถทำลายมันได้ก็นับว่าเป็นเรื่อที่ดี

หากไม่ได้ผล เขาก็แค่ผนึกมันต่อไปและกลับมาฆ่ามันอีกครั้งเมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้น

“ผนึกห้าจักรพรรดิ เปิดออก!”

หลังจากตัดสินใจแล้ว เซี่ยเฉิน ก็ไม่ลังเลอีกต่อไปและหายใจเข้าลึกๆ

เพื่อเปิดใช้งานผนึก

หืม!

ในชั่วพริบตา แสงห้าสีก็กะพริบ และเสาหินทั้งห้าก็กระพริบไปมาเล็กน้อย

ระเบิดแสงห้าสีออกมา สร้างผนึกธาตุทั้งห้า

ขณะที่ เซี่ยเฉิน กำลังเปิดใช้งานผนึก ช่องว่างที่อยู่ตรงกลางก็เปิดออก

บูม!

ทันทีที่ผนึกถูกเปิดขึ้น พลังปราณปีศาจที่แข็งแกร่งก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ...."

"ในที่สุด ข้าก็ออกมาได้"

มีเสียงหัวเราะที่น่าสะพรึงกลัว ดังออกมาหลังจากที่ผนึกถูกเปิดออก

พลังปีศาจนั้นทรงพลัง และร่างที่น่าสะพรึงกลัวก็ลอยขึ้นไปบนอากาศ ยืนอยู่บนยอดเขา

เหนือตราผนึก

มันคือราชาปีศาจ ที่ถูกผนึกเอาไว้มานับพันปีและในที่สุดก็หลุดพ้นออกมาจากตราผนึกได้แล้ว

"ราชาปีศาจตนนี้ ไม่ใช่มนุษย์จริงๆ"

เมื่อมองไปที่ราชาปีศาจ ที่อยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเซี่ยเฉิน

ก็หรี่ลง และเขาก็แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์จริงๆ

“เจ้ามนุษย์ เจ้ากล้าที่จะเปิดผนึก

ข้าอยากจะขอบคุณเจ้าจริงๆ”

“เพื่อเป็นการขอบคุณ ข้าจะกินเจ้าในภายหลังอย่างแน่นอน”

ราชาปีศาจ ที่หลุดพ้นออกมาจากผนึกยิ้มออกมา ร่างกายของมันมีเขาสีดำสนิทสองอันงอกขึ้นบนหน้าผาก

และมีเกล็ดสีดำทั่วร่างกายของมัน

มันไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นปีศาจจริงๆ