นิกายเทียนเจี้ยน ตั้งอยู่ในภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาณาจักนเซี่ย

นิกายเทียนเจี้ยนมียอดเขาทั้งสิบทอดที่สูงทะลุก้อนเมฆขึ้นไปบนท้องฟ้า

ราวกับดาบยักษ์ทั้งสิบเล่มที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ปลดปล่อยเจตจำนดาบออกมา

ในฐานะที่พวกเขาเป็นหนึ่งในแปดนิกายหลักของโลกใบนี้

นิกายเทียนเจี้ยน นั้นยืนหยัดมาได้หลายร้อยปีและมีภูมิหลังที่ลึกซึ้งและแข็งแกร่งเป็นอย่างมากพวกเขามีศิษย์สาวกนับหมื่นคนในนิกาย

ในช่วงระยะเวลาไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมา นิกายเทียนเจี้ยนได้พัฒนาขึ้นมาจนกลายเป็นหนึ่งในแปดนิกายใหญ่

และเป็นเหมือนมังกรที่มองเห็นหางไม่เห็นหัว พวกเขาต้องการที่จะโค่นล้มอำนาจของราชวงศ์เซี่ย

ในฐานะที่พวกเขาเป็นถึงนิกายใหญ่ พวกเขาย้อมมีความทะเยอทะยานและต้องการที่จะโค่นล้มอำนาจของราชวงศ์เซี่ย

เซี่ยเฉินต้องการไปเยือนนิกายเทียนเจี้ยนเป็นการส่วนตัว และใช้โอกาสในครั้งนี้

โดยมีจุดประสงค์ชัดเจนเพื่อกำจัดภัยพิบัติจะเกิดขึ้นในอนาคตกับราชวงศ์เซี่ยให้หมด

นิกายใหญ่เหล่านี้ไม่เคยทำอะไรให้กับอาณาจักรเลยสักครั้ง

พวกเขาไม่เคยมอบเครื่องราชบรรณาการ และไม่นำผลประโยชน์ใดๆ มาให้ราชวงศ์เซี่ยเลย

ในทางตรงกันข้าม ด้วยการเติบโตของนิกายใหญ่เหล่านี้ โลกได้เริ่มเกิดความวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ

ทวีปแห่งนี้เกิดความปั่นป่วนขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจากการต่อสู้แย่งชิงทรัพยากร

ในการฝึกฝนและบ่มเพาะ และก็ยังเพิกเฉยต่ออำนาจของอาณาจักรเซี่ยอย่างโจ่งแจ้ง

นิกายเช่นนี้ทำไมเขา จะต้องเก็บพวกมันเอาไว้?

เซี่ยเฉิน มีความมุ่งมั่นที่จะกำจัดนิกายใหญ่ที่ตั้งใจเป็นศัตรูกับราชวงศ์เซี่ยออกไปให้หมด

ก่อนหน้านี้เขาก็ได้ลงมือทำลายนิกายปีศาจโมซง และนิกายต่อไปก็คือนิกายเทียนเจี้ยน เพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู

พรึบ...!

ด้านหน้าของนิกายเทียนเจี้ยน มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบๆ เขายืนอยู่กลางอากาศ

จ้องมองไปยังภูเขาลูกใหญ่ทั้งสิบที่ตั้งอยู่ตรงหน้า และรู้สึกถึงเจตจำนงดาบที่แผ่ออกมาจากยอดเขาทั้งสิบ

"นี่คือที่ตั้งของนิกายเทียนเจี้ยน มันช่างพิเศษจริงๆ"

เซี่ยเฉิน จ้องมองไปยังยอกเขาทั้งสิบ

สมแล้วที่เป็นถึงนิกายที่มีการพัฒนามาอย่างยาวนานและสืบทอดมาหลายร้อยปี

ในวันนี้พวกเขาจะต้องถูกทำลาย ศิษย์สาวกของพวกเขานับหมื่นได้มารวมตัวกันยังยอดเขาทั้งสิบ

พวกเขาทุกคนถือดาบอยู่ในมือและเปิดใช้งานค่ายกลปกป้องนิกายขนาดใหญ่

ความแข็งแกร่งของ นิกายเทียนเจี้ยนในตอนนี้ไม่อาจหยั่งรู้ได้

ที่ตรงกลางระหว่างยอดเขาทั้งสิบ มียอดเขาที่ใหญ่ที่สุดตั้งอยู่

มีอาคารพระราชวังขนาดใหญ่ นี้คือยอดเขาหลักของนิกายเทียนเจี้ยน ยอดเขาเทียนเจี้ยน

บนยอดเขาเทียนเจี้ยน มีสาวกชั้นยอดนับหมื่นคนและผู้อาวุโสหลายสิบคนยืนอยู่

ผู้นำของคนกลุ่มนี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง

และปลดปล่อยเจตจำนงดาบที่แข็งแกรงและทรงพลังออกมา

เขาถือดาบอยู่ในมือ ซึ่งเป็นดาบที่ผุ้ก่อตั้งนิกายคนแรกได้ทิ้งเอาไว้เพื่อเป็นสมบัติประจำนิกาย

และสืบทอดกันมาจนถึงผู้นำนิกายคนปัจจุบัน

ดาบเล่มนี้ปลดปล่อยเจตจำนงดาบที่ไม่มีที่สิ้นสุดและทรงพลังออกมา

"มาแล้วอย่างนั้นเหรอ!"

ทันใดนั้นเอง สีหน้าของหยินชิซาน ก็เปลี่ยนไปเขาก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

ทำให้เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สาวกทุกคนตกตะลึง พวกเขามองไปยังข้างนอกนิกายเทียนเจี้ยนอย่างเงียบๆ

และได้ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่บนท้องฟ้าด้านหน้านิกายเทียนเจี้ยน

ชายหนุ่มที่ปรากกตัวคนนี้ก็คือ เซี่ยเฉินั้นเองเขาก้าวเดินเข้าไปที่ข้างในนิกายเทียนเจี้ยนทีละก้าวโดยที่ไม่ได้ปลดปล่อยกลิ่นอายของเขาออกมาจากร่างกายเลยแม้แต่น้อย

แต่เขากลับทำให้ผู้คนที่พบเห็นรู้สึกกดดันได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

นี่คือกลิ่นอายของจักรพรรดิ

“นิกายเทียนเจี้ยน ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะต้องการที่จะต่อสู้อย่างนั้นสินะ”

ทันทีที่ เซี่ยเฉิน มาถึงเขาก็มองลงไปที่ศิษย์สาวกของนิกายเทียนเจี้ยน

จำนวนมากที่ยืนอยู่ด้านล่าง ได้ปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยขึ้นที่มุมปากของเขา

แน่นอนว่าเมื่อพวกเขาได้เห็นการปรากฏตัวของ จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เซี่ยเฉิน

ทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่พววกเขาก้มีความตั้งใจที่แน่วแน่ว่าต้องการที่จะสังหารจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เซี่ยเฉิน

และล้มล้างการปกครองของราชวงศ์เซี่ยที่ยิ่งใหญ่ในคราวเดียว

“นิกายเทียนเจี้ยน ยินดีตอนรับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์!”

หยินชิซาน กล่าวออกมาด้วยความเย่อหยิ่ง

ในตอนนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นมามากกว่าเมื่อก่อนมากมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาในดวงตาของเขา เปลวไฟนี้คือเปลวไฟแห่งความเกลียดชังและโกรธแค้น

เซี่ยเฉิน ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำ เขาบินลงไปที่พื้นที่อยู่ด้านหน้าของศิษย์สาวกของนิกายเทียนเจี้ยนโดยที่ไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมา

เซี่ยเฉิน ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขาไม่เห็นสิ่งที่นิกายเทียนเจี้ยนเตรียมเอาไว้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

อยากจะสังหารข้าด้วยการเปิดค่ายกลสังหาร ช่างเป็นความคิดที่โง่เขล่าจริงๆ

เมื่อเห็นว่า จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เซี่ยเฉิน

ได้เข้ามายังตำแหน่งของค่ายกลแล้ว หยินชิซานและเหล่าผู้อาวุโสของนิกายเทียนเจี้ยนคนอื่นๆ

ต่างก็แสดงท่าทีดีใจออกมา

“ดูเหมือนว่า พวกเจ้าต้องการที่จะต่อต้านราชวงศ์เซี่ยของข้าอย่างถึงที่สุดอย่างนั้นสินะใช่ไหม?”

เซี่ยเฉินพูดออกมาอย่างเย็นชา ดวงตาของเขากวาดมองไปยังรอบๆ ด้วยดวงตาแห่งสวรรค์ และมองเขาไปยังจิตใจของอีกฝ่าย

ใบหน้าของหยินชิซาน เปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา "ในเมื่อพระองค์รู้เรื่องนี้แล้ว

ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องซ่อนมันเอาไว้อีกต่อไป ถูกต้องแล้วในวันนี้ข้าต้องการที่จะล้างแค้นให้กับอาจารย์ของข้า"

“ฆ่า ฆ่า ฆ่า!”

เสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วเขย่าท้องฟ้า ให้สั่นสะเทือน

ศิษย์สาวกของนิกายเทียนเจี้ยน หลายหมื่นคนได้รวมตัวกันที่ยอดเขาดาบทั้งสิบ

เพื่อเปิดใช้งานค่ายกลขนาดใหญ่ที่มีพลังอันไม่มีที่สิ้นสุด และทำให้ผู้คนที่พบเห็นรู้สึกหายใจไม่ออก

เมื่อมองไปรอบๆ เซี่ยเฉิน ก็ไม่แสดงสีหน้าแปลกใจใดๆออกมาเลย เมื่อเขามองไปยังคนเหล่านี้ที่ไม่รู้ว่าชะตากรรมของพวกเขาว่ากำลังจะต้องตาย

“ดูเหมือนว่าสิ่งที่เจ้าพูดออกมาก่อนหน้านี้ทั้งหมดจะเป็นเพียงแค่เรื่องโกหกอย่างนั้นสินะ

เจ้ารู้ถึงผลที่จะตามมาหรือไม่”

เซี่ยเฉินมองไปยัง หยินชิซาน ที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างเฉยเมย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้านั้นได้เสียโอกาสที่มีค่ามากที่สุดของเจ้าไปแล้ว

หากว่าหยินชิซาน ยอมรับความผิดของตัวเองอย่างจริงใจและยอมจำนนต่อราชวงศ์เซี่ย

นิกายเทียนเจี้ยนของเขาก็อาจจะยังพอมีโอกาสที่จะอยู่รอกได้อีกต่อไป

แต่ต้องโทษที่เขาในตอนนี้นั้นมีความมั่นใจมากเกินไป เขาได้เสียโอกาสที่จะรักษาชีวิตของเขาไปแล้ว

“จักรพรรดิ์ศักดิ์สิทธิ์ หากว่าท่านทำลายการบ่มเพาะของท่านความเกลียดชังระหว่างราชวงศืเซี่ยและนิกายเทียนเจี้ยนก็จะสิ้นสุดลง

และท่านก็ยังสามารถเป็นจักรพรรดิต่อไปได้”

"ถ้าไม่..." เมื่อพูดถึงตอนนี้ หยินชิซานก็แสดงสีหน้าที่เหี้ยมโหดและไร้ความปรานีออกมา

เมื่อได้ยินสิ่งที่หยินชิซานพูดออกมา เซี่ยเฉินก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

และเสียงหัวเราะของเขานั้นเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูถูก

“เจ้าไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน เจ้าจะพึ่งพาศิษย์สาวกของนิกายของเจ้านับหมื่นคนที่อยู่ที่นี่

หรือว่าสิ่งที่เรียกว่า ค่ายกลดาบสิบจตุรทิศของเจ้ากัน?”

เซี่ยเฉิน แสดงสีหน้าดูถูกเหยียดหยามและก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

บูม!

นิกายเทียนเจี้ยน ทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ภูเขา แม่น้ำ และอาคารหลายหลังพังทลายลงในทันที

แม้แต่ดอกไม้ ต้นไม้ ก็พังทลายลง

ทันทีที่เขาเยียบเท้าลงไปที่พื้น ก็ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นในนิกายเทียนเจี้ยน

ผู้อาวุโสและศิษย์สาวกของนิกายเทียนเจี้ยนมองไปยัง

จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เซี่ยเฉินด้วยความหวาดกลัว

"สังหารจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ โค่นล้มอำนาจของราชวงศ์เซี่ย!"

การแสดงออกของหยินชิซาน เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

ตูม!

เกิดเสียงดังขึ้นมา

หลังจากนั้นไม่นานได้ปรากฏม่านแสงโปร่งใสปกคลุมไปทั่วทั้งนิกายเทียนเจี้ยน ยอดเขาดาบทั้งสิบสั่นสะเทือนพร้อมกัน

ปราณดาบที่น่าสะพรึงกลัวได้พุ่งทะลุผ่านก้อนเมฆ เผยให้เห็นรูที่ทะลุขึ้นไปบนท้องฟ้าทั้งสิบ

“เปิดใช้งนค่ายกลดาบสิบจตุรทิศ!”

หลังจากนั้นค่ายกลปกป้องนิกายเทียนเจี้ยน

ได้เปิดใช้งานขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

ยอดเขาดาบทั้งสิบ ได้เปลี่ยนเป็นดาบทลายสวรรค์ทั้งสิบเล่ม

เชื่อมต่อกับพลังปราณแห่งสวรรค์และโลก และเริ่มทำการดูดซับพลังปราณจำนวนมาหาศาลของสวรรค์และโลกเพื่อเปิดใช้งานค่ายกลดาบสิบจตุรทิศอย่างสมบูรณ์

เคร้ง... เคร้ง...

เกิดเสียงดังกึกก้อง พลังปราณดาบที่ปรากฏขึ้นมารอบๆ นั้นทรงพลังและสับเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว

ช่างเป็นค่ายกลที่น่าสะพรึงกลัว

ค่ายกลดาบสิบจตุรทิศ!

"ดี!"

เซี่ยเฉิน เหลือบมองไปยังค่ายกลที่ถูกเปิดใช้งานอย่างสมบูรณ์ในตอนนี้

ที่กำลังดูดซับพลังปราณแห่งสวรรค์และโลก เพื่อส่งเสริมความแข็งแกร่งของค่าลกล

และทำให้ค่ายกลนี้เต็มไปด้วยความอันตราย

ผู้ฝึกตนที่อยู่ในขอบเขตนิพพานทั่วไปไม่สามารถต้านทานการโจมตีของค่ายกลดาบสิบจตุรทิศได้เลย

และไม่มีพลังที่แม้แต่จะต่อสู้กลับได้เลยด้วยซ่ำ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่นิกายเทียนเจี้ยนได้รับการสืบทอดกันมาหลายร้อยปี

สมแล้วที่เป็นค่ายกลปกป้องนิกายไม่เลวเลยจริงๆ

และที่สำคัญที่สุดนี้คือค่ายกลที่รวบรวมเจตจำนงดาบของทุกคนในนิกายเทียนเจี้ยนเป็นหนึ่งเดียว

และเป็นฉากที่น่าสะพรึงกลัวของคนหลายหมื่นคนที่กำลังสิ้นหวัง

“จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า”

ทันใดนั้นก็มีเสียงที่เย็นชาดังขึ้น

ปราณดาบที่ควบแน่นขึ้นมาจากค่ายกลสิบดาบจตุรทิศที่พุ่งทะลุขึ้นไปบนท้องฟ้า

เซี่ยเฉิน เงยหน้าขึ้นไปมอง และมองเห็นร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นภายใต้ปราณดาบ

คนคนนี้คือหยินชิซานนั้นเอง

หยินชิซานได้บังคับ

ปราณดาบที่ถูกควบแน่นขึ้นมาจากค่ายกลและพลังของเจตจำนงดาบของศิษยืสาวกนับหมื่นคนเพื่อโจมตีจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เซี่ยเฉิน

“ดาบสวรรค์ ฆ่า!”

หยินชิซาน ตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ดังกึกก้อง ควบคุ้มพลังปราณดาบที่แข็งแกร่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์

แม้แต่เซี่ยเฉิน ก็ยังแสดงความประหลาดใจออกมา

"ตัด!"

หยินชิซาน คำรามและฟาดฟันปราณดาบยักษ์ลงมา

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีเช่นนี้ การเคลื่อนไหวของเซี่ยเฉิน ก็ยังคงสงบเหมือนเช่นเคย

เขายกมือขึ้นด้วยท่าทางที่สงบเป็นอย่างมาก เพื่อตบออกไปเบาๆ

บูม!

เปลวไฟลุกโซนขึ้นมาเต็มท้องฟ้า ควบแน่นเป็นฝ่ามือที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟที่น่าสะพรึงกลัว

และโจมตีออกไป

ปราณดาบและฝ่ามือเปลวเพลิง เข้าปะทะกันในความว่างเปล่าอย่างรุนแรง

ทำให้เกิดเสียงดังกึกก้องและเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง

คลื่นกระแทกที่เกิดจากกราปะทะของการโจมตีทั้งสองระเบิดและกวาดไปทั่วบริเวรกว้างหลายลี้

ตนหญ้า ดอกไม้ ต้นไม้ และก้อนหินทั้งหมดกลายเป็นฝุ่นผง หมอกควันฟรุ้งกระจายไปทั่ว

หลังจากที่ฝุ่นควันสลายหายไปเผยให้เห็นร่างของเซี่ยเฉิน

ที่ยืนอยู่ที่เดินไม่ได้ขยับหรือเคลื่อนไหวเลย ไม่มีแม้แต่ร่องรอยขีดขวนบนร่างกายของเขา

"ถึงแม้ว่า ค่ายกลดาบสิบจตุรทิศ จะสามารถแยกแผ่นดินทำลายท้องฟ้า

แต่ก็ไม่สามารถสร้างรอยขีดขวนให้กับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เซี่ยเฉินได้เลยแม้แต่น้อย!"

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ดวงตาของหยินชิซาน ก็เบิกกว้างขึ้น

เขาคำรามออกมาด้วยเสียงที่ดัง และเริ่มที่จะรวบรวมปราณดาบขึ้นมาอีกครั้ง

ในครั้งนี้ปราณดาบที่เขาได้ควบแน่นขึ้นมามีพลังแข็งแกร่งกว่าครั้งแรกมาก

"ตัด!"

หยินชิซาน โบกมือของเขา ปราณดาบที่ควบแน่นขึ้มมาใหม่ได้ฟันลงมาอีกครั้ง

ซึ่งการโจมตีในครั้งนี้มีพลังทำลายที่แข้งแกร่งเป็นอย่างมาก