เขตชายแดนทางตอนเหนือของอาณาจักเซี่ย

ด้านนอกกำแพงเมืองซานไห่ มีกองทัพนักรบหมาป่าหลายล้านตัวเข้ามาประชิดพวกมันเต็มไปด้วยท่าทีที่ดุร้าย

และก็ยังมีศพของทหารรักษาเมือง ที่ถูกตัวหัวโดยทหารของกองทัพนักรบหมาป่านับหมื่นคน

นอนตายอยู่ทั่วบริเวร

ทหารของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ส่งเสียงโห่ร้องดังก้อง...

นักรบหมาป่าหลายล้านคนวิ่งเข้ามาประชิดตัวเมือง ทำให้ฝุ่นควันฟรุ้งกระจายลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า

ผู้นำของกองทัพนักรบหมาป่าขี่หมาป่าตัวสีดำสนิด ตามหลังมาด้วยนักรบหมาป่านับล้านตัว

ผู้นำกองทัพหมาป่าคือนายพลที่มีชื่อเสียงของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ นายพลหมาป่าดำ

ข้างๆ เขามีปรมาจารย์โดยกำเนิดและปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่หลายสิบคนที่กำลังปลดปล่อยจิตสังหารที่รุนแรงออกมา

และกำลังมุ่งหน้าเข้ามาเพื่อบุกโจมตีหัวเมืองทั้งสามสิบหกหัวเมือง

ที่อยู่ทางตอนเนือของอาณาจักรเซี่ย

“ท่านนายพล หลังจากที่ผ่านเขตชายแดนแห่งนี้ไปแล้ว

มันก็เป็นที่ราบอันอุดมสมบูรณ์ไม่มีที่สิ้นสุด มีเมืองทั้งสามสิบหกเมืองตราบใดที่พวกเราสามารถบุกยึดเมืองเหล่านี้ได้

พวกเราก็สามารถยึดภูมิภาคทางเหนือของอาณาจักรเซี่ยได้สำเร็จ”

“การต่อสู้ครั้งนี้ พวกเราจะต้องชนะ!” นายพลกล่าวอย่างตื่นเต้น

“อาณาจักรเซี่ย จะต้องพินาศอย่างแน่นอน”

เหล่านายพลของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ มีจิตใจที่หึกเหิมและเต็มไปด้วยความมั่นใจเป็นอย่างมากในการรุกรานและบุกยึดดินแดนในครั้งนี้

นายพลหมาป่าดำแห่งเผ่าหมาป่าเป่ยตี้นั้นเป็นปรมาจารยืที่อยู่ในขอบเขตนิพพานขั้นที่หนึ่ง

และเขาก็เพิ่งจะทะลวงผ่านขอบเขตได้ไม่นานมากนัก ดังนั้นเขาจึงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

นายพลหมาป่าดำ ยิ้มและพูดว่า "ข้ามีความมั่นใจเป็นอย่างมากว่าพวกเราจะสามารถบุกยึดเมืองทั้งสามสิบหกหัวเมือง

ที่ตั้งอยู่ในเขตภูมิภาคเหนือของอาณาจักรเซี่ยได้ภายในสามวัน และบุกเข้าไปใกล้เมืองหลวงของอาณาจักเซี่ย"

“เร่งเดินทางไปข้างหน้าและเอาชนะ สามเมืองนี้ให้ได้ก่อน”

ด้วยคำสั่งของนายพลหมาป่าดำ กองทัพนักรบหมาป่าหลายล้านตัวก็ควบออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก

ที่กำลังพัดเข้าหาเมืองที่อยู่ข้างหน้า

ตราบใดที่เมืองทั้งสามเมืองที่อยู่แนวหน้าถูกยึด เมืองที่เหลือก็จะถูกยึดได้อย่างรวดเร็ว

ฟิ้ว.....!

ในขณะนี้ ได้มีเสียงบินทะลุผ่าอากาศดังมาจากท้องฟ้าในระยะที่ไกลโพ้น

ทำให้นายพลหมาป่าดำ ให้ความสนใจและระมัดระวังเป็นอย่างมาก

"หยุด!"

ทันใดนั้นนายพลหมาป่าดำ ก็ยกมือขึ้นทำให้นักรบหมาป่านับล้านที่อยู่ข้างหลังของเขาหยุดเคลื่อนไหว

“ท่านแม่ทัพ มีอะไรผิดปกติ?”

กลุ่มปรมาจารย์ที่อยู่ข้างๆ เขาถามออกมาด้วยความสงสัยว่าทำไม นายพลหมาป่าดำถึงสั่งให้พวกเขาหยุดเดินทัพ

นายพลหมาป่าดำไม่ได้พูดอะไรออกมา และจ้องมองไปยังความว่างเปล่าด้วยสีหน้าที่จริงจัง

เขาสัมพัสได้ถึงกลิ่นอายที่ทรงพลังและแข็งแกร่ง อยู่เหนือก้อนเมฆ หลังจากนั้นไม่นานก้ได้มีลูกบอลไฟพุ่งทะลุก้อนเมฆลงมาและพุ่งเข้าหากองทัพนักรบหมา

"ระวัง!"

เมื่อเห็นสิ่งนี้ นายพลหมาป่าดำก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ พลังปราณที่ทรงพลังของเขาก็ปะทุออกมาจากร่างกาย

และหอกยาวในมือของเขาก็แทงทะลุความว่างเปล่าในทันที

บูม! !

เกิดการระเบิดขึ้นมาในทันที หลังจกที่หอกยาวในมือของนายพลหมาป่าดำ

ปะทะกับลูกบอลเปลวไฟที่พุ่งเข้ามา หลังจากการระเบิดเปลวไฟก็สาดออกไปทั่วทั้งบริเวร

ทำให้นักรบหมาป่าที่อยู่ใกล้ๆได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก

เปลวไฟที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายไปทั่ว

แม้แต่นายพลหมาป่าดำก็อดไม่ได้ที่จะรูกสึกประหลาดใจ

นักรบหมาป่าทุกคนเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าด้วยความตกตะลึง และเห็นร่างที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีแดงค่อยๆ

ลอยลงมาอย่างช้าๆ

"อะไร?"

นักรบหมาป่าทุกคนใบหน้าซีดด้วยความตกใจ ด้านหน้าของกองทัพนักรบหมาป่านับล้านตัว

ได้มีร่างร่างหนึ่งลอยลงมาจากท้องฟ้า และร่างกายทั้งหมดของเขาก็ถูกห่อหุ้มเอาไว้ด้วยเปลวไฟที่ลุกไหม้

ลมหายใจที่ร้อนแรงพุ่งเข้ามาหาพวกเขา

"นี้มันเกิดอะไรขึ้น?"

ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว

เหล่าปรมาจารย์ ของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ต่างก็ตกตะลึงเมื่อมองไปที่ชายลึกลับที่ร่างกายลุกไหม้ด้วยเปลวไฟที่ร้อนแรง

ซึ่งได้ลอยลงมาจากท้องฟ้าและหยุดอยูด้านหน้าของกองทัพนักรบหมาป่าด้วยความตกใจ

ถูกต้องแล้ว บุคคลลึกลับนี้ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเปลวไฟที่น่าสะพรึงกลัว

และพวกเขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของชายลึกลับผู้นี้ได้เลย

นายพลหมาป่าดำ รู้สึกว่าตนเองหายใจไม่ออก ในฐานะที่เขาเป็นปรมาจารย์ของเขตนิพพานขั้นที่หนึ่ง

เขารับรู้ถึงความแข็งแกร่งของชายลึกลับที่อยู่ตรงหน้าของเขาได้เป็นอย่างดี

“เจ้าเป็นใคร ทำไมเจ้าถึงต้องการหยุดกองทัพนักรบหมาป่าของข้า”

นายพลหมาป่าดำ ตะโกนถามออกมาด้วยเสียงที่ดังกึกก้อง ดวงตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง

จ้องมองไปที่ชายลึกลับที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาด้วยความระมัดระวัง

ชายลึกลับผู้นี้ก็คือ เซี่ยเฉินนั้นเอง

พูดให้ถูกคือนี้ร่างจุติของเทพเจ้าแห่งไฟ ที่เกิดจากการควบแน่นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ชิ้นแรกของเขา

“เผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ความทะเยอทะยานของพวกเจ้านั้นไม่มีที่สิ้นสุด

พวกเจ้ากล้าที่จะบุกรุกชายแดนของอาณาจักรเซี่ย”

“วันนี้ข้าจะสังหารพวกเจ้าทุกคน”

น้ำเสียงที่ไม่แยแสของ เซี่ยเฉิน ดังขึ้นซึ่งทำให้นักรบหมาป่านับล้านคนของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

รู้สึกกังวลและรู้สึกได้ถึงอันตรายที่คุกคามชีวิตของพวกเขา

นายพลหมาป่าดำและปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่อีกหลายสิบคน ต่างก้รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา

"อวดดี!"

“ข้าจะฆ่าเจ้า”

เกิดเสียงตะโกนดังออกมาจากกองทัพนักรบหมาป่า ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่คนของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าพวกเขาไม่กลัวความตาย และพวกเขาต้องการที่จะสังหารชายลึกลับที่ยืนอยู่ตรงหน้าของพวกเขา

"ฆ่า"

เซี่ยเฉิน พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เขาสะบัดนิ้วของเขาออกไป

ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ร่างกายของพวกเขาเกิดเปลวไฟลุกขึ้นมาและครอบคลุมทั้งร่างกายของพวกเขาอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เปลวไฟลุกไหม้ได้ไม่นานปรมาจารย์ทั้งสี่ก็สงเสียงร้องคร่ำครวญออกมา

"อะไร..."

“อ๊าคคคคคคค ร้อน ร้อนเหลือเกิน”

บางคนร้องไห้อย่างน่าสมเพช ร่างกายของพวกเขาก็ค่อยๆกลายเป็นเถ้าถ่านและสลายไปกับสายลม

เพียงแค่ลมหายใจเดี่ยว

ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตรงหน้าของพวกเขาทำให้นักรบเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

ทุกคนตะลึง และเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้นภายในกองทัพนักรบหมาป่าหลายล้านคน

นายพลหมาป่าดำ รู้สึกโกรธมากและตะโกนออกมา

"ข้าจะเป็นคนสังหารเจ้าเอง"

ทันทีที่นายพลหมาป่าดำพูดจบ เขาก็ถือหอกยาวและลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าเผชิญหน้ากับชายลึกลับโดยตรง

เขาระเบิดพลังทั้งหมดของเขาออกมา ดูดซับพลังปราณแห่งสวรรค์และโลกที่อยู่รอบๆ เพื่อใช้ทักษะการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาและสังหารชายลึกลับที่อยู่ตรงหน้าในการดจมตีเพียงครั้งเดี่ยว

เมื่อเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ขอบเขตนิพพาน ของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

เซี่ยเฉิน ก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง

เขาทำเพียงแค่ยกมือขึ้นมาเล็กน้อยแล้วกดฝ่ามือของเขาลงไป

พรึบ!

เปลวไฟที่โหมกระหน่ำรวมตัวกันบนท้องฟ้าและกลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่และตกลงมาจากท้องฟ้า เมื่อกองทัพนักรบหมาป่าเห็นฝ่ามือเปลวไฟที่กำลังร่วงลงมา

วิญญาณของพวกเขาก็สั่นสะท้าน

“ฝ่ามือผนึกจักรพรรดิอัคคีแดง!”

เซี่ยเฉิน พูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา และตบฝ่ามือออกไป

เมื่อเห็นฝ่ามือที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟที่ทรงพลังกำลังร่วงลงมา

ใบหน้าของนายพลหมาป่าดำ ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

บูม!

เกิดการระเบิดขึ้น หลังจากฝ่ามือเปลวไฟปะทะกับนายพลหมาป่าดำ

หลังจากนั้นไม่นานนายพลหมาป่าดำก็ได้ถูกฝ่ามือเปลวไฟกลืนกิน

แต่ความเร็วของฝ่ามือเฟลวไฟก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อยมันยังคงพุ่งลงมาข้างล้างอย่างรวดเร็ม

ทำให้ปรมาจารย์จำนวนมากของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้หลบหนีออกไปจากบริเวรนั้น

ฝ่ามือเปลวไฟยังคงลุกไหม้อย่างต่อเนื่อง

เมื่อทุกอย่างสงบลง ได้ปรากฏรอยฝ่ามือขนาดใหญ่อยู่บนพื้น และยังคงมีร่องรอยไหม้เกรียมอยู่รอบๆบริเวร

นายพลหมาป่าดำ

และปรมาจารย์ของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้หลายสิบคนที่หลบหนีไม่ทัน ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

“นายพลหมาป่าดำตายแล้วอย่างนั้นเหรอ?”

“นายพลตายแล้วเหรอ?”

ในขณะนี้ นักรบหมาป่าหลายล้านคนต่างก็หวาดกลัว

เมื่อมองไปที่รอยฝ่ามือขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา และนายพลหมาป่าดำได้ถูกฝ่ามือเปลวไฟนี้สังหาร

เสียชีวิตในทันที

ไม่เหลืออะไรเลย

ในขณะนี้นักรบหมาป่าทุกคนต่างก็ตื่นตระหนก

“เร็วเข้า ยิงธนู ฆ่าเขาซะ!”

"ล้างแค้นให้ นายพลหมาป่าดำ"

ทันใดนั้น ภายในกองทัพนักรบหมาป่า นายพลคนหนึ่งรู้สึกตัวและออกคำสั่งโจมตีเพื่อสังหารชายลึกลับที่สังหารนายพลหมาป่าดำ

เขาปล่อยเสียงคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว

เมื่อได้รับคำสั่ง นักรบหมาป่าทุกคนก็รู้สึกตัวขึ้น

พวกเขาทั้งหมดในตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ทุกคนได้นำธนูขึ้นมาแล้วยิงไปที่ชายลึกลับในทันที

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ทันใดนั้น ห่าฝนลูกธนูก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า อย่างแน่นหนาพุ่งตรงมายังจุดที่

เซี่ยเฉินยื่นอยู่

"ฮึ!"

เซี่ยเฉิน พ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา ร่างกายของเขาในตอนนี้มีเปลวไฟกำลังลุกไหม้ทั่วทั้งร่างกายของเขา นี้เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ร่างจุติเทพเจ้าแห่งไฟ

และมันก็ทรงพลังมาก

เขาโบกมือออกไปเบาๆ ท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยลูกไฟจำนวนมาก

ลูกธนูทั้งหมดที่พุ่งเขามาถูกลูกไฟเผาไหม้ทั้งหมด จนกลายเป็นเถ้าถ่าน

โดยที่ไม่มีผลกระทบใดๆกับเซี่ยเฉินเลย

“ทะเลเพลิง!”

ในเวลานี้เซี่ยเฉิน ได้ใช้งานพระสูตรสุริยัน รวบรวมเปลวไฟจำนวนนับไม่ถ้วนและสร้างทะเลเพลิงขึ้นมา

และปล่อยให้ทะเลเพลิงร่วงลงไปที่กองทัพนักรบหมาป่าหลายล้านตัวของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

บรึมมมมมมม...

ทะเลเพลิงลุกโชน ทำให้นักรบหมาป่าหลายล้านตัวของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

ร้องคร่ำครวญออกมา หลังจากที่ถูกทะเลเพลิงเผาไหม้ร่างกายของพวกมัน

หลังจากนั้นไม่นานนักรบหมาป่าก็พากันล้มตายไปที่ละตัว

เซี่ยเฉิน ที่ยืนอยู่บนท้องฟ้าท่าทางของเขาราวกับเทพเจ้าแห่งไฟ ยืนมองทะเลเพลิงที่กำลังลุกไหม้อยู่ด้านล่างไม่ว่าทะเลเพลิงจะลุกลามไปที่ไหนที่นั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่านในทันที

“หนี หนีเร็วเข้ากระโดดออกไป”

“ไม่ ไม่ นะข้ายังไม่อยากตาย อ๊าคคคคค!”

นายพลบางคนกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว กองทัพนักรบหมาป่านับล้านคนตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

"อ๊ากกกกกกกกกก..."

เสียงกรีดร้องยังคงดำเนินต่อไป ทะเลเพลิงกวาดไปทั่ว นักรบหมาป่าจำนวนมากถูกเปลวไฟกลืนกินหายไปอย่างไร้ความปราณีและกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

กองทัพนักรบมาป่าหลายล้านคนแตกสลายแทบจะในทันที พวกเขาต่างก็พากันทิ้งอาวุทชุดเกราะ

ของพวกเขาและวิ่งหนีไปทั่วทิศทาง

ฉากที่น่าสะพรึงกลัวนี้ตกอยู่ในสายตาของทหารรักษาเมืองชายแดน

ทำให้พวกเขารู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

ในเวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม กองทัพนักรบหมาป่านับล้านแตกพ่าย

ล้มตายและได้รับบาดเจ็บสาหัสเป็นจำนวนมาก บางคนก็หลบหนีออกไปได้

เหลือเพียงเศษซากขี้เถ้าที่จระจายอยู่เต็มพื้นที่ เช่นเดียวกับร่องรอยที่ถูกไฟเผาไหม้บนทุ่งหญ้า

และไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่เลย

คาดว่ามีผู้คนอย่างน้อยหนึ่งแสนคน ที่ถูกเผาจนตายอยู่ที่นี่

แต่ว่าเซี่ยเฉิน กลับรู้สึกไม่พอใจ เขาต้องการสังหารกองทัพนักรบหมาป่านี้ทั้งหมด

ไม่เช่นนั้นอีกสองสามปีพวกมันก็ต้องบุกเข้ามาสร้างความเดือดร้อนให้กับเขาอีกอย่างแน่นอน

“อืม ดุเหมือนว่าข้าคงต้องบุกเขาไปที่ราชสำนักของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

และลงมือสังหารจักรพรรดิหมาป่า”

ในความว่างเปล่าร่างกายของ เซี่ยเฉิน ถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงหลังจากพูดจบ

ร่างของเขาก็หายไปจากสนามรบแห่งนี้

อย่างรวดเร็วและพุ่งเขาไปยังดินแดนของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

เพื่อสังหารจักรพรรดิหมาป่า