ทะเลตะวันออก เมืองชุยเยว่

เมืองเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ติดทะเล ใกล้ชายฝั่งทะเลตะวันออก มีท่าเรือ

แม้ว่าจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็มีประชากรหนาแน่นและเป็นท่าส่งออกของราชวงศ์เซี่ย

เมื่อเร็วๆ นี้มีเหล่าผู้ฝึกตนจำนวนมากจากทั่วทุกมุมโลกได้มารวมตัวกันที่นี่

ผู้ฝึกตนจากทุกสาขาอาชีพมารวมตัวกันที่เมืองน้ำพระจันทร์ ทำให้เกิดความแออัด

ที่เป็นเช่นนี้ เป็นเพราะว่าข่าวลือเรื่องของมังกร

ที่ออกมาก่อความวุ่นวาย

มีมังกรได้ออกมาสร้างความวุ่นวาย ในทะเลตะวันออก

ซึ่งสร้างความเสียหายให้กับหมู่บ้านชาวประมงที่ตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงหลายแห่ง

และยังทำให้มีผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก

ทำให้ผู้ฝึกตนจำนวนมากจากทั่วทุกมุมโลกมายังที่นี่

บางคนมาเพื่อชมมังกร บางคนมาเพื่อสังหารมังกร และบางคนมาเพื่อชมการแสดง

“พี่เก้า นี่คือเมืองชุยเยว่”

บนถนน มีชายและหญิงกำลังเดินอย่างช้าๆ

ทั้งสองคือ เซี่ยเฉิน และน้องสาวของเขา องค์หญิงสิบเซี่ยซี

ในฝูงชน ส่วนใหญ่เป็นผู้ฝึกตนที่เดินทางมาพร้อมอาวุธและพลังของพวกเขาแข็งแกร่ง

ซึ่งรวมตัวกันเป็นกลุ่มสามถึงห้าคน

เซี่ยเฉิน มองไปที่ผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาแผ่ออกไปอย่างเงียบๆ เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งจำนวนมาก

ในหมู่พวกเขามีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่มากมาย

เดิมทีเขาไม่ต้องการมา แต่เซี่ยซี ยืนกรานที่จะพาเขาออกมาด้วยเพื่อเที่ยวชมและดูสิ่งที่เรียกว่ามังกร

เธอยังสาบานว่าจะปกป้อง เซี่ยเฉิน พี่เก้าของเธอหรือแม้แต่จะลงมือสังหารมังกร

และนำมันกลับไปให้เสด็จพ่อของเธอ

สิ่งนี้ทำให้ เซี่ยเฉิน ตกตะลึง

เขาเลยจำใจต้องออกมาด้วย เพื่อความปลอดภัยของน้องสาวของเขา เซี่ยซี

เขาเลยไม่ลังเลที่จะออกมาพร้อมกับน้องสาวของเขา

“พวกเราไปหาที่พักกันก่อน”

เซี่ยเฉิน รู้สึกปวดหัวเมื่อเห็นท่าทางขององค์หญิงสิบ ที่เดินไปมาด้วยความคึกคะนอง

ดังนั้นเขาจึงต้องหยุดการกระทำของนางในตอนนี้

องค์หญิงสิบวิ่งกลับมาด้วยความโกรธ นางแลบลิ้นออกมาแล้วพูดว่า

"พี่เก้าพูดถูก พวกเราไปหาที่พักแล้วค่อยคุยกัน"

“เมื่อ มังกร ปรากฏตัว พี่เก้าท่านสามารถเฝ้าดูข้าลงมือสังหารมังกรได้จากระยะไกลเท่านั้น

ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ เพราะท่านไม่มีพละกำลังใดๆ”

องค์หญิงสิบ เตือนพี่ชายของนางด้วยใบหน้าจริงจัง ซึ่งนางพูดถึงเรื่องนี้หลายครั้งมาในตอนที่เดินทางอยู่บนท้องถนน

“รู้แล้ว เจ้าพูดถึงเรื่องนี้มาไม่ต่ำกว่าสามสิบครั้งแล้ว”

เซี่ยเฉิน ตบไปที่หน้าผากของเขาอย่างช่วยไม่ได้

เขาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ให้กับการกระทำของน้องสาวคนนี้ดี

ถ้าเจ้ากลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับข้า ทำไมเจ้าถึงพาข้ามาที่นี่?

เขาบอกว่าจะพาฉันไปดูมังกร แต่เขาบอกให้ฉันดูจากระยะไกล มันคงแปลกถ้าฉันมองเห็นได้จากระยะไกล

อย่างไรก็ตาม เพื่อความปลอดภัยของเธอ เซี่ยเฉินจึงได้ตัดสินใจมาที่นี่เพื่อดูว่าสิ่งที่เรียกว่า

มังกรนั้นมันจะมีรูปร่างเหมือนกับมังกรในตำนาน ในชีวิตที่แล้วของเขาหรือไม่

มังกร ถ้าสังหารมันได้แล้วและนำกลับไปทำบาร์บีคิว ก็คงจะดี

เซี่ยเฉิน ครุ่นคิดบางอย่างในใจ ถ้ามีคนรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ พวกเขาคงตกใจแน่นอน

มีคนต้องการสังหารมังกรและนำมันกลับไปทำบาร์บีคิวจริงๆ เหรอ?

ทั้งสองพบว่าโรงเตี๊ยมหลายแห่ง แต่ว่ามันเต็มทุกที่

พวกเขาไม่มีทางที่จะหาที่พักได้เลย เพราะว่ามีผู้ฝึกตนจำนวนมากที่เดินทางมาจากทั่วทุกมุมโลกเพื่อมายังเมืองแห่งนี้

เพื่อรวมตัวกันในเขตทะเลตะวันออก

"ไม่มีโรงเตี๊ยมว่างอีกแล้ว"

องค์หญิงสิบ ท่าทางของนางดูแย่มากหลังจากที่กินอาหารอิ่มแล้ว

แม้แต่โรงเตี๊ยมเล็กๆเพียงแห่งเดียวแห่งนี้ก็ยังเต็ม เธอวางแผนที่จะซื้อมันแต่

เซี่ยเฉิน หยุดนางเอาไว้

“ไปสอบถามดูสิว่ามีคนที่จะยอมขายบ้านของพวกเขาไหม แล้วซื้อบ้านหลังเล็กๆ

สักหลังพวกเราพักอยู่เพียงแค่ไม่กี่วัน”

ข้อเสนอของ เซี่ยเฉิน ได้รับการอนุมัติจากองค์หญิงสิบทันที

ทั้งสองเดินค้นหาที่พักตลอดทั้งบ่าย แต่พวกเขาก็ยังหาซื้อบ้านพักไม่ได้เลยสักหลัง

เหตุผลก็คือไม่มีใครเต็มใจขายพวกมัน และเจ้าเมืองเองก็ไม่อนุญาตให้มีการซื้อขาย

ไม่มีทางเลือกพวกเราไม่สามารถพักอยู่ในเมืองได้

พวกเราทำได้แค่ออกไปหาที่พักที่อยู่ข้างนอกเมือง

โชคดีที่ข้าได้ยินข่าวจากคนที่อยู่ในเมืองว่ามีหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ

ที่ทรุดโทรมตั้งอยู่ริมทะเลนอกเมือง แต่ว่าเนื่องจากมีมังกรออกมาอาละวาด

จึงไม่มีใครพักอยู่ที่นั่น พวกเขาทั้งหมดต่างก็พากันหนีออกไป

“พี่เก้า พวกเราต้องอยู่ที่นี่กันจริงๆ อย่างนั่นเหรอ?”

ชายหาดหน้าหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ

องค์หญิงสิบตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อมองไปยังหมู่บ้านชาวประมงที่ทรุดโทรมตรงหน้า

องค์หญิงและองค์ชายแห่งราชวงศ์ผู้สง่างามต้องมาอาศัยอยู่ในกระท่อมที่ทรุดโทรมเช่นนี้จริงๆ

“จะเป็นอะไรไป ตราบเท่าที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้”

เซี่ยเฉิน ไม่สนใจจริงๆ มันเป็นเพียงสถานแค่สถานที่ที่เอาไว้หลบแดดและฝน

องค์หญิงสิบลัง นางเองก็ลังเลเล็กน้อย นางคิดว่าจะไปหาเจ้าเมืองเล็กๆ

แห่งนี้แล้วเปิดเผยตัวตนของนางดีหรือไม่ พวกเขาจะได้อาศัยอยู่ในที่ที่ดีได้อย่างแน่นอน

“เจ้ามาที่นี่เพื่อสังหารมังกร ไม่ใช่มาเพื่อเที่ยวพักผ่อน

ความคิดของเจ้าต้องได้รับการแก้ไข”

เซี่ยเฉิน มองไปที่องค์หญิงสิบด้วยท่าทางจริงจัง

สาวน้อยคนนี้ ซ่อนตัวอยู่ในโลกที่สวยงามของตัวเอง

หากต้องการออกไปเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก จะเห็นรุ้งกินน้ำโดยไม่โดนลมฝนได้อย่างไร?

เขาต้องการที่จะบอกความจริง เหล่านี้ให้กับน้องสาวของเขา

“โอเค พี่เก้าพูดถูก เสี่ยวซีต้องเปลี่ยนความคิด”

เมื่อมองไปที่การแสดงออกที่จริงจังของพี่ชายคนที่เก้าของนาง

องค์หญิงสิบเซี่ยซี ก็พยักหน้าของเธออย่างจริงจัง

เธอเก็บเอาความคิดเหล่านั้นไว้ในใจและอาศัยอยู่ในบ้านไม้ที่ทรุดโทรมอย่างเชื่อฟัง

หากผู้คนค้นพบพวกเขา นับประสาอะไรกับการสังหารมังกร

มันเป็นเรื่องจริงที่พวกเขาต้องถูกส่งตัวกลับไปที่พระราชวังอย่างแน่นอน

ด้วยวิธีนี้ทั้งสองจึงต้องพักอาศัยอยู่ที่นี่

"อืม?"

ในเวลานี้ เซี่ยเฉิน ซึ่งกำลังก่อกองไฟ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

และภายใต้การรับรู้ของจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขา

ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงการมาถึงของผู้ฝึกตนจำนวนมาก

แน่นอนว่ามีหลายคนที่คิดเหมือนกับพวกเขา

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีที่อยู่อาศัยในเมืองชุยเยว่

นั้นมีผู้ฝึกตนมากมายจากทั่วทุกมุมโลก ถ้าพวกเขาไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นั่นได้

พวกเขาก็สามารถหาหมู่บ้านชาวประมงที่ว่างเปล่าที่ตั้งอยู่ข้างนอกเพื่อพักอาศัยชั่วคราวได้เพียงเท่านั้น

เพื่อรอให้ มังกร ปรากฏตัวจากนั้นไปที่ค่อยลงมือสังหารมัน

(ต่อจากนี้จะเปลี่ยนจากเผ่ามัจฉา เป็น เผ่ามังกร นะครับ)

“เธอมาที่นี่ด้วยอย่างนั้นเหรอ”

ในขณะนี้ เซี่ยเฉิน รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่คุ้นเคย

เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะมายังสถานที่แห่งนี้ด้วย

เจ้าของลมหายใจนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เฉียนเสวี่ย

ภายใต้การรับรู้ของ จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเซี่ยเฉิน

เขาสัมผัสได้อย่างคลุมเครือถึงลมหายใจของเฉียนเสวี่ย ว่าตอนนี้เธอได้มาถึงขอบเขตของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แล้ว

โดยไม่คาดคิด หลังจากที่จากกันช่วงเวลาสั้นๆ เฉียนเสวี่ย

ก็ฝึนฝนจนมาถึงขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แล้ว

ตามที่คาดไว้ความเร็วในการบ่มเพาะของกายาพิเศษนั้น ฝึกฝนได้อย่ารวดเร็วหลังจากที่ปลุกความสามารถของกายาพิเศษให้ตื่นขึ้นมาได้

“พี่เก้า มีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่มากมายมาที่นี่”

ในเวลานี้ องค์หญิงสิบก็สังเกตถึงลมหายใจที่แข็งแกร่งจำนวนมาก

กำลังตรงเข้ามายังหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้เช่นกัน

“พี่ชาย หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้ว่างเปล่าไม่มีผู้คนอาศัยอยู่

พวกเราพักอยู่ที่นี่ชั่วคราวกันเถอะ”

หน้าหมู่บ้านชาวประมง มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

มีคนสี่คน ชายสองคนและผู้หญิงสองคน นำโดยชายหนุ่มรูปงามที่สะพายดาบอยู่บนหลัง

สี่คนนี้เป็นศิษย์ของ นิกายเทียนเจี้ยน หัวหน้าศิษย์ ปรมาจารย์ดาบหยินชิซาน

และยังมีศิษย์น้องชายศิษย์น้องหญิงของเขาทั้งสามคน

"พระพุทธองค์ ทรงมีเมตตา"

ในอีกด้านหนึ่ง พระหนุ่มได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้เช่นกัน

และเดินเข้าไปข้างในหมู่บ้านชาวประมง ทีละก้าวด้วยเท้าเปล่า

เซี่ยเฉินและองค์หญิงสิบ ก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชาวประมง พวกเขามองเห็นทุกอย่างจากข้างในหมู่บ้านชาวประมง

"พระ?"

เขาพึมพำบางอย่างกับตัวเอง

องค์หญิงสิบที่อยู่ถัดจากเธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "พี่เก้า

นี่คือพุทธบุตรของนิกายพุทธศาสนา และความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้"

“พุทธบุตร?” เซี่ยเฉิน พยักหน้ารับรู้

ภายใต้การรับรู้ของจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์

มีพลังแห่งพุทธะที่ซ่อนอยู่ภายในร่างกายของพระหนุ่มองค์นี้ และความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้

แต่ว่าเขาก็ยังไม่ทะลวงขอบเขตนิพพาน เซี่ยเฉินจึงไม่เก็บเอาพระหนุ่มองค์นี้มาใส่ใจ

นอกจากนี้ยังมีผู้คนอีกจำนวนมากมาย

บางคนที่ไม่มีที่อยู่อาศัยต่างก็พากันมายังที่นี่

ในไม่ช้าหมู่บ้านชาวประมงที่ว่างเปล่าแต่เดิมก็มีชีวิตชีวาขึ้น

เกือบจะพริบตาหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้ก็แออัดไปด้วยผู้คน มีผู้ฝึกตนหลายคนจุดกองไฟขึ้นในหมู่บ้านชาวประมงพวกเขาพักอาศัยกันเป็นกลุ่มละสามหรือห้าคน

ดื่มและกินเนื้อ และพูดคุยเกี่ยวกับมังกร

“เฮ้ ไอ้เด็กเวรข้าอยากได้บ้านหลังนี้”

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น ซึ่งทำให้ทุกคนที่อยู่ในหมู่บ้านชาวประมงพากันตื่นตระหนก

และทุกคนต่างก็พากันหันไปมอง

พวกเขาเห็นกลุ่มผู้ฝึกตนที่ดุร้าย กำลังมองไปที่ เซี่ยเฉิน และ

เซี่ยซี ด้วยใบหน้าที่ดูไม่ดีนัก ด้วยสายตาที่ดุร้าย

พวกเขาเห็นว่า เซี่ยเฉินและเซี่ยซี

ยังเด็กและคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายที่จะกลั่นแกล้ง

"เฮ้...เจ้าลูกไก่นี่ พวกออกไปจากบ้านหลังนี้ได้แล้ว..."

ชายร่างใหญ่ที่เป็นผู้นำหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย

อย่างที่ทุกคนทราบ ทันทีที่พวกเขายั่วยุเซี่ยเฉิน พวกเขาจะต้องพบกับจุดจบที่น่าเศร้า

ไม่มีใครเลยสักคนที่รอดชีวิตไปได้หลังจากที่ ไปยั่วยุวายร้ายอย่างเซี่ยเฉิน?