พลังปีศาจพุ่งพล่านและกลายเป็นหัวกะโหลกขนาดใหญ่มันอ้าปากเพื่อที่จะกลืนกิน

เซี่ยเฉิน

เซี่ยเฉิน ยกมือขึ้นด้วยท่าทางที่สงบเยือกเย็น และพลังปราณที่ทรงพลังถูกได้ควบแน่นในฝ่ามือของเขา

ซึ่งก่อให้เกิดกลุ่มก้อนเปลวไฟขนาดใหญ่

ฝ่ามือผนึกเปลวไฟจักรพรรดิอัคคีแดง!

หืม!

เขาโจมตีออกไปด้วยฝ่ามือ

เปลวไฟรวมตัวกันบนท้องฟ้ากลายเป็นฝ่ามือเปลวเพลิงขนาดใหญ่

ตูม!!!

พลังปิศาจสลายหายไป และหัวกะโหลกถูกทุบด้วยฝ่ามือ

ฝ่ามือเปลวเพลิงที่ทรงพลังนั้นได้ตกลงไปยัง กลุ่มของปรมาจารย์หลายสิบคนของนิกายปีศาจโมซง

ด้วยพลังที่รุนแรง

"ไม่!!!!!!..."

"วิ่ง!"

เหล่าปรมาจารย์ของนิกายปีศาจโมซง ต่างก็กรีดร้องออกมาด้วยความสยดสยอง

มองไปที่ฝ่ามือเปลวเพลิงขนาดใหญ่ที่กำลงตกลงมาบดขยี้พวกเขา

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หลังจากนั้นไม่นาน ได้มีการระเบิดขึ้นมา "ตูม"

ทั้งสี่ทิศสั่นสะเทือน รอยฝ่ามือขนาดใหญ่จมลึกลงไปในพื้นดิน คนของนิกายปีศาจโมซง

ที่อยู่ภายในรัศมีการโจมตีของฝ่ามือเปลวเพลิงต่างก็ก็ถูกบดขยี้ในทันที

ภายใต้เปลวเพลิงแห่งดวงอาทิตย์ที่แข็งแกร่ง เสียงกรีดร้องยังคงดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

และในที่สุดคนเหล่านี้ก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

"อา... ช่างเป็นทักษะที่ทรงพลังอะไรเช่นนี้"

ภายใต้หลุมขนาดใหญ่ที่เกิดจากฝ่ามือเปลวเพลิง ปีศาจเฒ่ามีสภาพที่อเนจอนาถ

เขาใช้ทักษะลับเพื่อระเบิดขีดจำกัดของพลังปราณเพื่อต่อสู้ แต่น่าเสียดายที่เขาถูกฝ่ามือเปลวเพลิงกดลงไปกับพื้น

ตูม..!!!!

ควันและฝุ่นลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าและเปลวเพลิงลุกไหม้บริเวรรอบๆ

และในไม่ช้า เมื่อเปลวเพลิงมอดดับลง ได้ปรากฏรอยฝ่ามือสีดำขนาดใหญ่ขึ้นพร้อมกับร่องรอยของการเผาไหม้อยู่บริเวรรอบๆของรอยฝ่ามือ

มีร่องรอยรูปร่างมนุษย์ที่เหลืออยู่ที่ด้านล่างของหลุม

และร่างของบรรพบุรุษของนิกายปีศาจก็แตกเป็นเสี่ยงๆ เหลือเพียงจิตวิญญาณปีศาจที่พยายามหลบหนี

"ทำไมข้าต้องมารนหาที่ตาย ที่นี้ด้วย"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น และในที่สุดจิตวิญญาณของบรรพบุรุษของนิกายปีศาจก็ถูกเผาไหม้

และวิญญาณของเขาก็สลายหายไปอย่างสมบูรณ์

ปีศาจเฒ่าที่น่าสงสารผู้นำนิกายปีศาจโมซง ถูกฆ่าตายด้วยฝ่ามือเดียว

แม้แต่ปรมาจารย์ของนิกายปีศาจโมซง ส่วนใหญ่ก็ยังกลายเป็นขี้เถ้าภายใต้ฝ่ามือนี้

และเหล่าปรมาจารย์ของนิกายปีศาจ หลายสิบคนที่รอดชีวิตอยู่ต่างก็รู้สึกหวาดกลัว

"หนี!"

ไม่รู้ว่าใครเป้นตะโกนออกมา เหล่าปรมาจารย์ของนิกายปีศาจโมซง ที่รอดชีวิตต่างก็พยายามที่จะหลบหนีไปยังทิศทางต่างๆ

เหมือนนกที่กำลังแตกรังด้วยความตื่นตระหนก พุ่งตัวออกไปที่ด้านนอกของดินแดนบรรพบุรุษ

“ในเมื่อพวกเจ้ามาที่นี่ ก็จงอยู่ที่นี่ตลอดไปเถอะ”

เซี่ยเฉิน ฮึมฮัมออกมาเบา ๆ ยกมือขึ้น และปลดปล่อยเจตจำนงดาบที่แหลมคมออกมา

ควบแน่นเป็นปราณดาบพุ่งออกไป

ฟิ้ว... ฟิ้ว... ฟิ้ว...

เกือบในเวลาเดียวกัน ปรมาจารย์ของนิกายปีศาจโมซง หลายสิบคนที่กำลังหลบหนี

ถูกปราณดาบเจาะทะลุศีรษะและหัวใจของพวกเขา

ในขณะนี้ไม่มีปรมาจารย์ของนิกายปีศาจโมซง คนไหนที่รอดชีวิตไปได้เลยแม้แต่คนเดี่ยว

รวมถึงบรรพบุรุษปีศาจที่อยู่ในขอบเขตนิพพานเทียม พวกเขาทั้งหมดต่างก็เอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่

เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทุกคนที่อาศัยอยู่ในดินแดนบรรพบุรุษต่างก็รู้สึกตกตะลึง

ทุกคนต่างก็มองไปที่ศพที่ไหม้เกรียมที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาด้วยความหวาดกลัว

ผู้นำนิกายปีศาจโมซงและเหล่าปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งของ ที่เข้ามาสร้างความวุ้นวายพวกเขาก็หายไปในพริบตา

ความแข็งแกร่งของ เซี่ยเฉิน นั้นทำให้ทุกคนตกตะลึง

ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ หัวหน้าทหารองครักษ์

และเหล่าข้ารับใช้คนอื่นๆ ล้วนตกอยู่ในอาการตกตะลึง

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ ช่วยเหลือ”

ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ พูดออกมาด้วยท่าทางที่เคร่งขรึม และคนอื่นๆ ต่างก็เริ่มทำตามผู้อาวุโสผู้พิทักษ์พวกเขาเดินเข้ามาขอบคุณทีละคน

และทุกคนต่างก็มองไปที่ เซี่ยเฉิน ที่กำลังยืนอยู่บนท้องฟ้า ใบหน้าของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคลั่งไคล้

ผู้อาวุโสที่น่าเกรงขามผู้นี้มีพละกำลังที่ไม่อาจจินตนาการได้

พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า ปีศาจเฒ่าบรรพบุรุษของนิกายปีศาจโมซง ไม่สามารถหยุดการโจมตีจากฝ่ามือของ

เซี่ยเฉิน ได้เลยดังนั้นความแข็งแกร่งเฉพาะของผู้อาวุโสผู้นี้แข็งแกร่งเพียงใด?

ไม่มีใครรู้ พวกเขารู้เพียงว่าผู้อาวุโสคนนี้จะต้องแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

"ดัชนีชิงตี้เซินมู่"

เซี่ยเฉิน จ้องมองไปยังผู้อาวุโสผู้พิทักษ์และคนอื่นๆ

ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาก็เคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย ยกมือขึ้นและชี้ออกไป

แสงสีฟ้ากระจายและหายเข้าไปข้างในร่างของทุกคน

ผู้ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์และคนอื่นๆ

รู้สึกตกใจกันคิดว่าผู้อาวุโสกำลังพยายามทำอะไรบางอย่าง และในไม่ช้าพวกเขาก็รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บที่อยู่ภายในร่างกายกำลังของพวกเขากำลังฟื้นตัวด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

ในชั่วพริบตา อาการบาดเจ็บของพวกเขาก็ดีขึ้นเจ็ดถึงแปดส่วน

หลังจากที่ เซี่ยเฉิน รักษาและฟื้นฟู่พลังของคนเหล่านี้คืนมาแล้วบางส่วน

"ที่เหลือ ข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าจัดการ"

เซี่ยเฉิน ทิ้งประโยคหนึ่งไว้ เขาหันหลังกลับและหายไปต่อหน้าต่อตาของทุกคน

เหลือเพียงผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ และคนอื่น

ๆ ที่มองหน้ากันด้วยความตกตะลึงและพูดไม่ออก

“ผู้อาวุโสช่างแข็งแกร่งจริงๆ”

หัวหน้าทหารองครักษ์ พูดออกมาด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม

ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์พูดออกมาด้วยอารมณ์ "ใช่ ข้าอาศัยอยู่ที่นี่มาตลอดชั่วชีวิต

ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีชายที่แข็งแกร่งมากเช่นนี้ซ่อนตัวอยู่ในดินแดนบรรพบุรุษ"

"ความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสมาได้มาถึงจุดสูงสุดของขอบเขตนิพพานแล้ว

และเขาได้รวบรวมบุปผาแห่งเต๋าขึ้นมาได้แล้ว"

เขาพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจ

เมื่อนึกถึงปรากฏการณืที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ก็เข้าใจได้ทันทีว่าต้องเป็นผู้อาวุโสได้นั้นกำลังทะลวงขั้นย่อยของขอบเขตนิพพาน โชคดีที่ดินแดนบรรพบุรุษมีผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งคอยปกป้องและดูแลอยู่

มิฉะนั้น ดินแดนบรรพบุรุษ

คงจะเต็มไปด้วยซากศพเลือดไหลเป็นสายน้ำอย่างแน่นอน และจะไม่มีใครกล้าเข้ามาทำลายดินแดนบรรพบุรุษ

เมื่อข่าวของปีศาจเฒ่าถูกฆ่าตายอยู่ในดินแดนของบรรพบุรุษเซี่ย

ตอนนี้ปรมาจารย์ทุกคนของนิกายปีศาจโมซง ได้ถูกสังหารตายไปหมดแล้ว

และพวกเขาถูกสังหารโดย ปรมาจารย์ลึกลับที่อาศัยอยู่ภายในดินแดนบรรพบุรุษ

“เมื่อมีผู้อาวุโสอยู่ที่นี่ ข้าก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป”

ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

และทุกคนก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เมื่อพวกเขารู้ว่ามีปรมาจารย์แห่งราชวงศ์ที่อยู่ยงคงกระพันหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่

จะต้องรู้ก่อนว่าแม้แต่ จักรพรรดิเซี่ย องค์ปัจจุบันถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ในขอบเขตนิพพาน

แต่เขาก็ยังไม่ได้สร้างบุปผาแห่งเต๋าขึ้นมา

นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของ เซี่ยเฉิน

ผู้ที่สามารถควบแน่นบุปผาแห่งเต๋าขึ้นมาได้ นั้นทำให้เขาแข็งแกร่งกว่าขอบเขตนิพพานทั่วไปมาก

“ทุกคน ช่วยกันทำความสะอาดศพที่อยู่ที่นี่ให้เรียบร้อย”

ในไม่ช้า ทุกคนต่างก็ได้สติเริ่มลงมือทำความสะอาดที่เกิดเหตุภายใต้คำสั่งของผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ ทุกคนต่างก็ช่วยกันทำความสอาดและขนศพไปขุดหลุมฝัง

สถานที่แห่งนี้เพิ่งจะเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้น

แต่ว่าทันทีที่ เซี่ยเฉิน ปรากฏตัวออกมาเขาก็ได้ทำให้ทุกคนรู้สึกตกตะลึงและสังหารปรมาจารย์ของนิกายปีศาจไปเป็นจำนวนมาก

เมื่อมองไปที่ รอยฝ่ามือขนาดใหญ่สองรอยที่เหลืออยู่บนพื้น และแผ่นดินที่ยังมีร่องรอยของการถูกไฟไหม้

ทุกคนต่างก็พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น

เหล่าข้ารับใช้ ที่อาศัยอยู่ในดินแดนบรรพบุรุษทั้งหมด ต่างก็เคารพบูชา

เซี่ยเฉิน เป็นอย่างมาก เขาช่วยทุกคนให้รอดพ้นจากอันตรายมาหลายครั้งทำให้เขาสามารถเอาชนะใจผู้คนเหล่านี้ได้

และต้องการที่จะติดตามเขา

แต่ว่า เซี่ยเฉิน กลับไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้เลย

และกลับไปหลังจากที่เขาจัดการศัตรูทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว

“นิกายปีศาจโมซง ครั้งนี้ข้าควรที่จะไปทำลายพวกมันอีกครั้งดีไหม?”

ภายในห้องพัก เซี่ยเฉิน นั่งไขว่ห้างและกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ

ครั้งนี้ ปรมาจารย์จำนวนมากได้ถูกสังหาร

รวมถึงปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคน ปรมาจารย์โดยกำเนิดสองสามคน และนักรบระดับหนึ่งกลุ่มใหญ่

นอกจากนี้ยังมีปีศาจเฒ่า อดีตผู้นำนิกายปีศาจโมซง มี่อยู่ในขอบเขตนิพพานเทียมก็ได้ถูกสังหารอยู่ที่นี่

และในครั้งนี้นิกายปีศาจโมซงคงจะไม่น่าปรากฏตัวขึ้นมาได้อีกครั้ง

"นิกายปีศาจโมซง ที่มีปัญหาตอนนี้ก็ได้รับการแก้ไขแล้ว

และขั้นตอนต่อไปคือฝึกฝนเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเขา และค่อยๆ สะสมพลังปราณและทะลวงไปยังขอบเขตนิพพานขั้นที่สอง"

เซี่ยเฉิน พึมพำกับตัวเองและวางแผนสำหรับการฝึกฝนของเขาครั้งต่อไป

หลังจากที่เขาทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนิพพาน และได้ควบแน่นบุปผาแห่งเต๋าขึ้นมา ถือว่าเป็นความก้าวหน้าครั้งยิ่งใหญ่สำหรับเขา

และความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า

ในวันต่อมา เซี่ยเฉิน ก็กลับมาทำงานของเขาตามปปกติ อีกครั้ง

ในทุกๆวันเข้าจะไปลงชื่อเช็คอิน กวาดพื้น ผ่าฟืน ฝึกฝนอย่างหนักในเวลาที่เขาว่าง

พละกำลังของเขาพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ และใช้ชีวิตของเขาอย่างสบายๆ

ในขณะที่ เซี่ยเฉิน กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ โลกภายนอกเกิดความโกลาหลขึ้นในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำและทะเลสาบ

เนื่องจากข่าวการตายของบรรพบุรุษของนิกายปีศาจโมซง และปรมาจารย์คนอื่นๆ

เมื่อข่าวนี้แพร่กระจายออกไปว่าปรมาจารย์หลายคนของนิกายปีศาจโมซง

ต่างก็เสียชีวิตในดินแดนบรรพบุรุษแห่งราชวงศ์เซี่ย นิกายน้อยใหญ่ที่ทั้งหมดต่างก็ตกตะลึงและหยุดเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ