ภายในตำหนักห่าวเยว่ ได้มีทหารองครักและเหล่าปรมาจารย์หลายร้อยคนมารวมตัวกัน

"เจ้าเป็นใคร?"

หัวหน้าทหารองครักษ์ ตวาดถามออกมาด้วยท่าทางที่ดุดันและเย็นชา

เขาจ้องมองไปยังผู้ที่บุกรุกเข้ามาด้วยเจตนาฆ่าที่รุนแรง

จู่ๆ คนผู้นี้ก็บุกรุกเข้ามายังตำหนักห่าวเย่ว โดยที่ไม่ได้ปิดบังตัวตนของเขาเลย

และลงมือโจมตีทหารองครักษ์ในทันทีทีมาถึง

เซี่ยเฉิน ได้โจมตีทหารองครักษ์

ที่ยืนอยู่รอบตัวของเขาด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก ปราณดาบที่แข็งแกร่งและเจตนาฆ่าที่รุนแรงถูกปลดปล่อยออกมา

“ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการที่จะพูดก็ไม่เป็นไร

พวกเจ้าทั้งหมดเข้าไปจัดการเขาพร้อมกัน!”

เมื่อเห็นว่า เซี่ยเฉิน ไม่ยอมตอบคำถามของเขา หัวหน้าทหารองครักษ์ก็รู้สึกโกรธและออกคำสั่งให้กำจัดคนผู้นี้ทิ้ง

ฟื้ว......!

ในขณะนี้ อยู่ๆก็มีกระแสลมพัดไปทั่วบริเวร และใบไม้ก็ลอยขึ้นมา

ใบไม้เหล่านี้ปลิวไสวไปตามกระแสลมและบินวนไปรอบๆ ตัวของเซี่ยเฉิน

ปลดปล่อยบรรยากาศที่แหลมคม อากาศก็ถูกแยกออกทำให้เกิดเสียงหวีดหวิว

“ไม่ดีแล้ว พวกเจ้ารีบเข้าไปหยุดมันเร็วเข้า”

หัวหน้าทหารองครักษ์ ที่รับผิดชอบเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงออกคำสั่งเสียงดัง

ทหารองครักษ์ หลายร้อยคนรีบเร่งไปข้างหน้าทีละคน ในมือของพวกเขาถือหอกเอาไว้แล้วพุ่งเข้าไปหาเซี่ยเฉิน

ไม่เว้นแม้แต่เหล่าปรมาจารย์ที่พวกเขาต่างก็พากันพุ่งออกไปโจมตีเซี่ยเฉิน

เมื่อเผชิญหน้ากับทหารองครักษ์หลายร้อยคน

สีหน้าของ เซี่ยเฉิน ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และเขาก็เดินเข้าไปข้างในตำหนักห่าวเย่วด้วยท่าทางที่สงบทีละก้าว

พรึบ.....!

พัฟ พัฟ...

ทหารองครักษ์ เลือดไหลออกมาอาบทั่วร่างกาย หัวของพวกเขามีรูที่เกิดจากใบไม้พุ่งแทง

หลังจากนั้นไม่นานทหารองครักษ์หลายร้อยคนต่างก็พากันล้มลงไปนอนกับพื้นที่ล่ะคน

ใบไม้ยังคงบินวนไปทั่วบริเวร พุ่งไปที่คอของทหารองครักษ์ทีละคนเหมือนใบมีดที่แหลมคม เลือดสาดก็กระเซ็นไปทั่ว

ทหารองครักษ์ บางคนถูกใบไม้แทงทะลุศีรษะ แทงทะลุหัวใจ พวกเขาต่างก็ถูกฆ่าตายทันทีโดยไม่มีโอกาศที่จะได้ตอบโต้เลย

ใบไม้แห้งได้สังหารทหารองครักษ์ทีละคนอย่างต่อเนื่อง

และยังคงเก็บเกี่ยวชีวิตของทหารองครักษ์ต่อไป

"ไม่ ไมนะ......"

เสียงกรีดร้องยังคงดำเนินต่อไป และในไม่ช้า ทหารองครักษ์หลายร้อยคนก็ล้มลงทีละคน และทุกคนก็ตายจนไม่สามารถที่จะตายได้อีก

ศพหลายร้อยศพนอนอยู่บนพื้น เซี่ยเฉินเดินเข้าไปต่อและเดินเข้าไปหากลุ่มของปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้หลายสิบคนที่อยู่ข้างหน้า

ทำให้พวกเขารู้สึกกลัวจนก้าวถอยกลับไป

"เจ้า.... เจ้าเป็นใคร"

หัวหน้าของกลุ่มปรมาจารย์ รู้สึกหวาดกลัวและก้าวถอยหนีต่อไป

เขากลัวและความกล้าหาญของเขาก็กำลังจะพังทลายลง

เขาไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่โหดร้ายเช่นนี้มาก่อน ทหารองครักษ์หลายร้อยคนถูกใบไม้สังหารทันทีในพริบตา

ฉากการสังหารเช่นนี้น่าหวาดกลัวเกินไปจริงๆ

“พวกเจ้ายังมั่วทำอะไรอยู่ รีบไปฆ่าเขาซะ”

ผู้บัญชาการทหารองครักษ์ ตะโกนด้วยความโกรธและออกคำสั่งกับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้นับสิบคนที่อยู่ที่นี้

เหล่าปรมาจารย์หลายสิบคน ตื่นขึ้นจากความตกตะลึงยกดาบขึ้นและพากันโจมตีออกไปทีละคน

ระเบิดพลังปราณและทักษะที่ทรงพลังที่สุดของพวกเขาออกไป เพื่อโจมตี เซี่ยเฉิน

พัฟ!

แต่ช่างน่าเสียดายที่เป็นจริงช่างโหดร้าย ใบไม้หลายสิบใบได้พุ่งเข้าไปหากลุ่มปรมาจารย์ที่หลาย

แทงทะลุร่างของกลุ่มปรมาจารย์หลายสิบคนในทันที พวกเขาถูกฆ่าทันทีไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้ป้องกันเลย

กลุ่มปรมาจารย์มากกว่าหนึ่งโหล ถูกสังหารในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

ในขณะนี้ ผู้บัญชาการทหารองครักษ์รู้สึกหวาดกลัว

“ศัตรูบุกโจมตี…” เขาเปิดปากแล้วคำราม

พัฟ!

ครู่ต่อมา ใบไม้แห้งใบหนึ่งก็พุ่งทะลุปากของเขา และพุ่งไปปักอยู่บนก้อนหินที่อยู่ด้านหลัง

ใบไม้แห้งได้ถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือดของผู้บัญชาการทหารองครักษ์

ดวงตาของผู้บัญชาการทหารองครักษ์เบิกกว้าง

ปากของเขายังคงกระอักเลือดออกมาอย่างต่อเนื่อง และในที่สุดเขาก็ล้มลงไปนอนกับพื้นอย่างช้าๆ

โดยที่ไม่มีเสียงใดๆออกมาจากปากของเขาอีกต่อไป

เซี่ยเฉิน ยังคงเดินต่อไป เดินเข้าไปยังห้องโถงด้านหน้าทีละก้าว

ในเวลานี้ ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงต่างก็พากันได้ยินความเคลื่อนไหว

ที่เกิดขึ้นข้างนอก

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมเสียงเสียงดัง”

"เกิดอะไรขึ้น?"

“ข้างนอกทำไมเสียงดังจัง”

ภายในห้องโถง องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหรินที่กำลังพูดคุยเรื่องสำคัญต่าง

ตวาดถามออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ทุกคนที่อยู่ข้างในห้องโถง ก็รู้สึกงงเช่นกัน นี่เป็นตำหนักที่พักขององค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน

และได้รับการดูแลอย่างเข้มงวด

"ออกไป พวกเราออกไปดูหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น"

องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติจึงลุกขึ้นเดินออกไปทันที

ทุกคนก็เดินตามออกไป

"อึก....!"

"นี้..."

ทันทีที่พวกเขาเดินออกมา ก็เห็นฉากสังหารที่โหดร้ายอยู่ตรงหน้า ศพหลายร้อยศพนอนอยู่บนพื้น

และกลิ่นคาวเลือดก็ลอยฟรุ้งไปทั่ว ทำให้ผู้ที่พบเห็นต่างก็พากันตกตะลึง

“องค์ชายเก้า?”

รูม่านตาของ องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน หดตัวลงหลังจากที่สังเกตเห็น เห็นชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าที่คุ้นเคยยืนอยู่ตรงหน้าเขา

คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก องค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน

ในขณะนี้ หัวใจขององค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน หยุดเต้นกะทันหัน

ม่านตาของเขาหดตัว แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา

ทำไมองค์ชายเก้าถึงมาอยู่ที่นี่ และศพทั้งหมดที่นอนอยู่บนพื้นถูกเขาฆ่า?

“องค์รัชทายาท?”

กลุ่มคนที่ติดตามองค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน

ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก พวกเขาจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าของพวกเขาด้วยความประหลาดใจ

นี้คือองค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน อย่างนั้นเหรอ

ทุกคนต่างก็พากันตกใจมากและมองไปที่ เซี่ยเฉิน ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

องค์ชายเก้า มาที่นี้จริงๆ และเขายังสังหารทหารองครักษ์ที่มีอยู่หลายร้อยคนและกลุ่มปรมาจารย์อีกหลายสิบคน

“เจ้าเก้า เจ้าต้องการที่จะทำอะไร”

องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน หรี่ตาลงและตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ

มีบางอย่างผิดปกติกับองค์ชายเก้าที่อยู่ตรงหน้าเขา

ไหนใครบอกว่าเขาไม่สามารถฝึกฝนและบ่มเพาะได้ แล้วนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับทหารองครักษ์หลายร้อยคนที่นอนเป็นศพอยู่ตรงหน้าเขา?

“เจ้าไม่รู้เลยอย่างนั้นเหรอ ว่าตัวเองทำอะไรลงไป?”

เซี่ยเฉิน มองไปที่องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน ที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่แยแสกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่เย้ยหยัน

ข้าไม่รู้ว่า เจ้ากำลังหมายถึงอะไร?

องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน ดวงตาของเขาหดแคบลงและพูดออกมา "เจ้าเก้า

มีทางไปสวรรค์เจ้ากลับไม่ไป แต่กลับเดินเข้าสู่ประตูสู่นรก ในเมื่อเจ้ากล้าที่จะบุกเข้ามาที่นี่

ในวันนี้ เจ้าก็จงทิ้งชีวิตของเจ้าไว้ที่นี่ตลอดไปเถอะ"

“เห่อ... ทำไมพวกเจ้าถึงรีบร้อนกันนักนะ...”

เซี่ยเฉิน ถอนหายใจออกมาอย่างกะทันหัน

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหรินและผู้ติดตามคนอื่นๆ

ต่างก็พากันเงียบเสียงไป

ใครก็ตามที่มีสายตาเฉียบแหลมสามารถบอกได้ว่า พี่น้องสองคนกำลังจะฆ่ากัน

พวกเขาเป็นพี่น้องกัน ฆ่ากันทำไม?

“อย่าพูดไร้สาระเลย เสด็จพ่อโปรดปรานแค่เจ้าเท่านั้น

และข้าก็จะไม่ยอมให้คุณได้ตามที่เจ้าปรารถนา”

ใบหน้าขององค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน เปลี่ยนไปแววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ตอนนี้เขาไม่มีอะไรจะพูดอีกต่อไป

สิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนี้คือ ฆ่า!

“เอาล่ะ พวกเจ้าไปฆ่าเขาซะ”

องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา แทนที่เขาจะลงมือฆ่าองค์ชายเก้าด้วยตัวเอง

เขากลับปล่อยให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเป้นคนลงมือฆ่าองค์ชายเก้าเซี่ยเฉินแทน

ไม่ว่าองค์ชายเก้าจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน อย่าคิดว่าจะออกไปจากตำหนักแห่งนี้ได้อย่างมีชีวิต

ในเมื่อเขากล้าบุกเข้ามาในวันนี้ ก็จงทิ้งชิวิตเอาไว้ที่นี่ตลอดไป

ด้านหลังขององค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน ปรากฏชายร่างผอมสองคนที่มองหน้ากัน

พวกเขาทั้งสองบินออกไปพร้อมกัน พุ่งเข้าไปหาองค์ชายเก้าเซี่ยเฉินจากทางด้านซ้ายและขวา

สองคนนี้อยู่ในขอบเขตปรมาจารย์โดยกำเนิด และพวกเขาทั้งสองนั้นรวดเร็วมาก

“ฝ่าบาท ข้าขอโทษ...”

พวกเขาทั้งสองยิ้มออกมา แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

พวกเขากำลังจะฆ่า องค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

พัฟ!

ทันใดนั้น ได้มีอะไรบางอย่างพุ่งทะลุผ่านร่างของปรมาจารย์ทั้งสอง

เลือดสาดกระเซ็น และร่างของปรมาจารย์ทั้งสองก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศ

หลังจากนั้นร่างของปรมาจารย์โดยกำเนิดทั้งสองก็ร่วงลงสู่พื้น ควันและฝุ่นฟรุ้งกระเด็น

ดวงตาของพวกเขาทั้งสองเบิกกว้าง พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเขาจะถูกฆ่าภายในไม่กี่วินาที

เมื่อมองสังเกตุอย่างใกล้ชิด จะเห็นว่าพวกเขาทั้งสองคนถูกใบไม้สองใบแทงทะลุระตรงหว่างคิ้วของพวกเขา

เลือดก็ไหลออกมาย้อมพื้นเป็นสีแดง

"อะไร?"

เมื่อองค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน และคนอื่นๆ เห็นเหตุการณ์นี้

ดวงตาของพวกเขาก็เปลี่ยนไปความหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา

โดยเฉพาะองค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน ในฐานะที่เข้าเป็นถึงปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสมบูรณ์

เขาสามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นได้ชัดว่าใบไม้สองใบได้สังหารปรมาจารย์โดยกำเนิดสองคนภายในหนึ่งวินาที

“องค์ชายเก้า เจ้าซ่อนความแข็งแกร่งของเจ้าเอาไว้จริงหรือ?”

เมื่อองค์ชายหนึ่งเซี่ยเหรินเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขาก็รู้สึกว่าเขากลายเป็นคนโง่ง่มขึ้นมาจริงๆ

องค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน นั้นมีความแข็งแกร่งมาก แต่เขากลับซ่อนมันเอาไว้ตลอดเวลา

ในตอนนี้มันปะทุขึ้น ต่างก็ทำให้ทุกคนที่พบเห็นต้องประหลาดใจ

“ไม่ ข้าจะปล่อยให้เขามีชีวิตรอดอยู่อีกต่อไปไม่ได้

พวกเจ้าไปฆ่าเขาซ่ะ”

องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน แสดงสีหน้าโหดเหี้ยมและออกคำสั่ง

ปรมาจารย์โดยกำเนิดมากกว่าหนึ่งโหลที่อยู่ข้างหลังองค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน

หรือแม้แต่ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่หลายคนต่างก็พากันกระโดดออกไปและโจมตีด้วยทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขา

หมายที่จะสังหารองค์ชายเก้าเซี่ยเฉินในการโจมตีเพียงครั้งเดี่ยวให้จงได้

คู่ต่อสู้ของพวกเขานั้นแข็งแกร่งมาก

พวกเขาต้องโจมตีอย่างระมัดระวัง และจะต้องโจมตีด้วยพละกำลังทั้งหมดเพียงครั้งเดี่ยว

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามและปรมาจารย์โดยกำเนิดมากกว่าหนึ่งโหล

ที่โจมตีออกมาพร้อมกันใบหน้าของ เซี่ยเฉิน ก็ยังคงสงบและสงบนิ่งมากจนหน้าหวาดกลัว

ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจกลุ่มคนเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

“ดัชนีชิงตี้เซินมู่!”

ทันใดนั้น เซี่ยเฉิน ก็ยกมือขึ้นและชี้นิ้วออกไป

ปัง

ปรมาจารย์โดยกำเนิดมากกว่าหนึ่งโหล และ ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนก็หยุดการเคลื่อนไหวพร้อมกัน

สีหน้าของพวกเขาแข็งทื่อ ดวงตาของพวกเขาหม่นหมอง ปรากฏเส้นเลือดสีน้ำเงินบนหน้าผากของพวกเขา

"อะไร..."

หลังจากนั้นไม่นาน ก็ได้มีเสียงกรีดร้องดังออกมาอย่างกะทันหันทำลายคงามเงียบสงบ

ปรมาจารย์โดยกำเนิดคนหนึ่งร่างกายของเขาเริ่มเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว

"ไม่ ช่วยข้าด้วย..."

ปรมาจารย์คนอื่นๆ ต่างก็พากันกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว พวกเขารู้สึกว่าพลังชีวิตของพวกเขากำลังจะเหือดแห้งลงไป

และในพริบตา ร่างกายของพวกเขาก็กลายเป็นร่างที่เหี่ยวเฉา

พลังชีวิตทั้งหมดของพวกเขาถูกตัดขาด และพวกเขาก็ตายอย่างอนาถในทันที

ยกเว้นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม ที่กำลังดิ้นรนต่อสู้กับพลังลึกลับที่อยู่ภายในร่างกายของพวกเขา

แก่นแท้ชีวิตภายในร่างกายของพวกเขากำลังพังทลายลงอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของพวกเขาก็ค่อยๆแก่ลงและเริ่มที่จะเหี่ยวเฉา

และในที่สุดก็เสียชีวิตอย่างน่าอนาถต่อหน้าทุกคน

นี้มันเกิดอะไรขึ้น ช่างเป้นการลงมือที่น่ากลัวจริงๆ

"เป็นไปไม่ได้!"

เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด

พวกเขาต่างก็พากันตกใจและรู้สึกพูดไม่ออก โดยเฉพาะองค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน