นิกายเหอซวน ตั้งอยู่ในหุบเขาดอกท้อ

ที่นี่มีดอกท้อบานสะพรั่งตลอดทั้งปี และยากที่คนนอกจะเข้ามา

แต่ชายวัยกลางคนเข้าไปในหุบเขาผ่านทางม่านแสงสีชมพูขนาดใหญ่

ลึกเข้าไปข้างในหุบเขา อาคารบางหลังถูกสร้างขึ้น

และหนึ่งในห้องโถงสูงตระหง่าน หรูหราและดูฟุ่มเฟือย ซึ่งเป็นห้องโถงหลักของนิกายเหอซวน

"หัวเราะคิกคัก ท่านผุ้นำนิกายเข้ามาเลย"

"ฮ่าฮ่าฮ่า...."

"สาวน้อยอย่าหนี มาให้ข้ากอดสะดี"

ภายในห้องโถงนั้นสว่างไสว

ชายและหญิงกำลังวิ่งเล่นอยู่ในห้องโถง

"รายงาน..."

“ท่านผู้นำนิกาย มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น”

ในขณะนี้ มีใครบางคนอยู่ด้านนอกห้องโถงรีบเข้ามา ทำลายบรรยากาศดีของบุคคลนั้น

“ไอ้เหี้ย ใครให้มึงเข้ามาวะ”

ผู้นำนิกายของนิกายเหอซวน รู้สึกโกรธและมองไปที่ผู้บุกรุกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

คนคนนี้ก็คือชายวัยกลางคนที่รอดชีวิตและวิ่งกลับมาที่นิกายเหอซวนตลอดทาง

เขาคุกเข่าลงบนพื้น ก้มศีรษะลง และดูหวาดกลัว

“ท่านผู้นำนิกาย มีบางอย่างผิดปกติ”

ชายวัยกลางคนพูดด้วยความกลัว "นายน้อย นายน้อย

เขาตายแล้ว"

"อะไร?"

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแต่เดิมของผุ้นำนิกายเหอซวน ผงะไปและเขายืนขึ้นในทันใด

พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากร่างของเขา

และแท้จริงแล้วเขาเป็นถึงปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุด

ด้วยพละกำลังที่ไร้เทียมทานที่เขาปลดปล่อยมามาทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงอึดอัดเป้นอย่างมาก

“พูดสิ เกิดอะไรขึ้น” เขาจ้องไปที่ชายวัยกลางคนด้วยความโกรธ

ชายคนนั้นพูดออกมาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านผู้นำนิกาย นายน้อยได้พาพาเราออกไปพร้อมกับเขาเพื่อดักฉุดองค์หญิงสิบแห่งราชวงศ์เซี่ย

ที่พวกเราต้องการจับตัว แต่พวกเขาถูกสังหารทั้งหมด คนของราชวงศ์เซี่ยเป็นผู้ที่ลงมือสังหาร"

"สารเลว!"

ผู้นำนิกายเหอซวน รู้สึกโกรธมากอารมณ์ของเขาในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ

เขาคำรามออกมาเสียงดังด้วยความโมโห "ไอ้สารเลว ใครใช้ให้เจ้าสนับสนุนให้ลูกชายของข้า

ดักฉุดองค์หญิงสิบแห่งราชวงศ์เซี่ย ไอ้สารเลว"

ผู้นำนิกายเหอซวนโกรธมากจนเขาแทบจะระเบิดอารมณ์ของเขาออกมา

เขาโกรธมากที่ ลูกชายของเขากล้าที่จะดักฉุดองค์หญิงสิบแห่งราชวงศ์เซี่ยซึ่งเป็นลูกสาวที่มีค่าที่สุดของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน

จักรพรรดิเซี่ย ในปัจจุบันมีความแข็งแกร่งที่ทรงพลังเขาอยู่ขอบเขตนิพพาน

ถึงแม้ว่าทุกนิกายที่อยู่บริเวรแม่น้ำและทะเลสาบจะไม่เชื่อฟังอำนาจของราชวงศ์มานานแล้ว

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

ตอนนี้พวกเจ้ากลับวางแผนที่จะฉุดตัวของ องค์หญิงสิบ

แห่งราชวงศ์เซี่ยจริงๆ แล้วตอนนี้เจ้ากลับมาบอกว่าพวกเจ้าล้มเหลว

สิ่งนี้จะไม่ทำให้ผู้นำนิกายเหอซวน โกรธได้อย่างไร?

ด้วยใบหน้าเศร้าหมอง เขาตะคอก "ราชวงศ์เซี่ยดีมาก

ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะฆ่าคนของราชวงศ์เซี่ยและนำเหล่านางสนมทั้งหมดของจักรพรรดิเซี่ยเพื่อมาเป็นเตาหลอมในการฝึกฝนของข้า"

“หลังจากที่ข้าสามารถ ทะลวงขอบเขตจากขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่

และก้าวเข้าสู่ขอบเขตนิพพาน ข้าจะเข้าไปที่วังอย่างแน่นอน

และตัดศีรษะของจักรพรรดิเซี่ย ยามราตรี”

ผู้นำนิกายเหอซวน คำรามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

"ข้าเกรงว่าเจ้า คงจะไม่มีโอกาส"

ในขณะนี้ เสียงที่ไม่แยแสดังมาจากด้านนอกห้องโถงหลัก

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าของคนทั้งสามในห้องโถงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

และพวกเขาก็เงยหน้าขึ้นทันใด พวกเขาทั้งสามเห็นคนๆ หนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามาจากด้านนอกห้องโถง

"หืม..!"

"เจ้าเป็นใคร?"

เมื่อเห็นคนๆ นั้นค่อยๆเดินเข้ามา ผู้นำนิกายเหอซวนก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

เขาได้ปลดปล่อยพลังปราณในขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสุงสุดออกมา

และแรงกดดันได้แผ่ขยายออกไปปกคลุมห้องโถงหลักในทันที

โชคไม่ดีที่แรงกดดันนี้ไม่มีผลต่อ เซี่ยเฉิน เลยแม้แต่น้อยและเขาก็ไม่สนใจแรงกดดันที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมา

เขาเดินเข้าไปในห้องโถงทีละก้าวและมองไปที่ผู้นำนิกายเหอซวน และชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหน้าเขา

ทันทีที่เขาเห็น เซี่ยเฉิน ชายวัยกลางคนก็แสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ใช่ เขา เขานั้นเอง!”

ชายวัยกลางคนชี้ไปที่ เซี่ยเฉิน และตะโกนว่า "ท่านผู้นำนิกาย เขา เขาคือคนที่ลงมือฆ่า นานน้อย และคนอื่นๆ"

"เป็นเจ้านั้นเอง?" ผู้นำนิกายเหอซวน รู้สึกโกรธขึ้นมาในทันทีและลงมืโจมตีเพื่อที่จะสังหาร

เซี่ยเฉิน หลังจากได้ยินสิ่งที่ชายวัยกลางคนบอก

"ฮึ!"

เซี่ยเฉิน ตะคอกออกมาเบาๆ ดาบส่งเสียงร้องหวีดหวิว และด้วยการสบัดมือ

ปราณดาบก็แทงทะลุศีรษะของชายวัยกลางคน

แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและกระจัดกระจายไปในทันที

ต่อหน้า ผู้นำนิกายเหอซวน เขาสามารถลงมือฆ่าผู้เชี่ยวชาญขอบเขตปรมาจารย์โดยกำเนิดได้ในไม่กี่วินาที

“ปรมาจารย์?”

ใบหน้าของผู้นำนิกายเหอซวน เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เมื่อมองไปที่ เซี่ยเฉิน ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ไม่ดีมากนัก

เขาได้พบเจอกับศัตรูที่แข็งแกร่ง

เป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ

“แล้วยังไง

ต่อให้เป็นถึงปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ข้าก็จะถลกหนังเลาะกระดูกของเจ้าออกมา”

ผู้นำนิกายเหอซวน คำรามออกมาเสียงดัง และปราณในร่างกายของเขาก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา

"ฝ่ามือหยินหยาง"

เขาใช้พลังปราณทั้งหมดในร่างกายเพื่อที่จะแสดงทักษะที่ทรงพลัง

และตบฝ่ามือออกไป เป็นคลื่นฝ่ามือพุ่งออกไปข้างหน้าเพื่อโจมตี เซี่ยเฉิน

ในการเผชิญกับการเคลื่อนไหวนี้ เซี่ยเฉิน ยกมือขึ้นมาเพียงเล็กน้อย

บูม!

ห้องโถงสั่นสะเทือนและระเบิดออกในทันที

คลื่นอากาศอันทรงพลังกวาดไปทุกทิศทุกทาง และห้องโถงทั้งหมดก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยการปะทะกันของการโจมตีที่ทรงพลังของทั้งสองคน

หวือ!

ร่างทั้งสองพุ่งออกมาจากซากปรักหักพังและลอยขึ้นไปในอากาศ

เมื่อการปะทะสิ้นสุดลง ผู้นำนิกายเหอซวน

ก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดหลังจากที่ลุกออกมาจากซากปรักหักพัง

และลมหายใจของเขาปั่นป่วนเล็กน้อย

"เจ้า... เจ้าความแข็งแกร่งของเจ้า..." ผู้นำนิกายเหอซวน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยองและไม่เชื่อ

มีร่องรอยของความตื่นตระหนกในดวงตาของเขา "พวกเจ้าทั้งหมดเข้ามาเลย

ฆ่าเขา ฆ่าเขา"

ในเวลานี้ ในที่สุดผู้นำนิกายเหอซวนก็เรียกผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากที่อยู่ในนิกาย

ให้เข้ามา เพราะการเคลื่อนไหวที่นี่ทำให้ผู้เชี่ยวชาญทุกคนที่อยู่ในนิกายเหอซวน

ตื่นตระหนก

ปรมาจารย์ จำนวนมากได้ปรากฏตัวขึ้นและล้อมรอบ เซี่ยเฉิน เอาไว้อย่างน้อยก็มีหลายร้อยคน

ในหมู่พวกเขามีปรมาจารย์โดยกำเนิดมากกว่าหนึ่งโหล ยังมีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่อีกจำนวนหนึ่ง

และผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายเหอซวน เสื้อผ้าของเขาหลุดลุ่ย เขาออกมาก่อนที่จะแต่งตัวเสร็จ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนพวกนี้กำลังทำอะไรกันอยู่

แต่พวกเขาตกใจและวิ่งออกมาเพราะเสียงดังที่เกิดจากการปะทะกันเมื่อสักครู่

"ไอ้หนู เจ้ากล้าที่จะบุกเข้ามาข้างในห้องโถงหลักของนิกายเหอซวนของข้าใช่หรือไม่"

ผู้อาวุโสที่ถูกรบกวน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธและจ้องมองไปที่

เซี่ยเฉิน อย่างชั่วร้าย

“เอาเลย ฆ่ามันซะ”

ผู้นำนิกายเหอซวน รู้สึกหวาดกลัวและสั่งให้ทุกคนลงมือฆ่า คนที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา

"ฆ่า!"

สาวกหลายร้อยคนของนิกายเหอซวน รีบวิ่งไปข้างหน้า

แต่ละคนกระตือรือร้นที่จะฉีก เซี่ยเฉิน ออกเป็นชิ้น

โดยเฉพาะคนที่แข็งแกร่งที่สุดเขารวดเร็วที่สุดในกลุ่ม เขาลงมือตบไปที่ใบหน้าของ

เซี่ยเฉิน ด้วยฝ่ามือ

"หมัดตั๊กแตน"

ท่าทางของ เซี่ยเฉิน ยังคงเย็นชา เขายกมือขึ้นแล้วชี้ออกไป

ฟิ้ว...!

พลังปราณดาบเจาะเข้าไปที่แขนของผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายเหอซวนแขนของผู้อาวุโสใหญ่ระเบิดทันที

และพลังปราณดาบอันทรงพลังก็ไหลเข้าไปข้างในร่างกายของผู้อาวุโสใหญ่พลังของมันไม่ได้ลดลงไปเลย

ดวงตาของผู้อาวุโสใหญ่ปูดขึ้นและเขาอ้าปากด้วยความกลัวและต้องการที่จะตะโกนบางอย่าง

บูม!

แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันกรีดร้อง ร่างกายของเขาก็ถูกพลังของปราณดาบหันจนแตกกระจาย

และเขาตายลงไปอย่างอนาถในทันที

ผุ้คนที่เห็นฉากนั้นเต็มไปด้วยเสียงอุทาน พวกเขาเฝ้าดูฉากของเลือดและเนื้อของผู้อาวุโสใหญ่ที่กระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า

ทำให้สาวกและผู้อาวุโสหลายคนของนิกายเหอซวน รู้สึกหวาดกลัว

“มาร่วมมือกัน ฆ่ามันซะ”

ผู้นำนิกายเหอซวน เองก็รู้สึกหวาดกลัวและตะโกนและออกคำสั่ง

แต่เขาถอยหลังกลับออกไปอย่างเงียบๆ

เหล่าสาวกและผู้อาวุโสต่างก็รู้สึกหวาดกลัว แต่เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้นำนิกาย

พวกเขาทำได้แค่ต้องกัดฟันนำอาวุทประจำตัวของพวกเขาออกมาและโบกอาวุธในมือของพวกเขาเพื่อที่จะฆ่าเซี่ยเฉิน

หืม!

เซี่ยเฉิน กระทืบเท้าของเขา และใบไม้ที่อยู่รอบตัวเขาลอยขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้

บินวนรอบตัวเขาตลอดเวลา บินเหมือนใบมีดที่แหลมคม

จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาควบคุมใบไม้ที่แห้ง

เขาได้ปล่อยพลังปราณดาบให้ควบรวมกับใบไม้แห้งเหล่านี้ และสร้างใบมีดที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นมา

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

.....!

เมื่อเซี่ยเฉิน โบกนิ้วของเขาเบาๆ ใบไม้จำนวนนับไม่ถ้วนที่บินอยู่รอบๆ

ก็เหมือนกับดอกไม้ของเทพธิดาที่กระจัดกระจายสงเสียงหวีดวิวไปทุกทิศทาง

ชิ้นส่วนของใบไม้เป็นเหมือนคมมีด พุ่งผ่านร่างกายและศีรษะสาวกของนิกายเหอซวน

และทุกคนก็ตัวแข็งทื่อไปในทันที

วินาทีต่อมา คนหลายร้อยคนกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน

ศีรษะและหัวใจของพวกเขามีรูเลือดปรากฏขึ้น ร่างของพวกเขาค่อยๆ ล้มลง

และไม่มีเสียงใดๆดังเล็ดลอกออกมาอีกในชั่วพริบตา

ผู้คนหลายร้อยคนถูกฆ่าตายในทันที วิธีการอันทรงพลังของ เซี่ยเฉิน

ทำให้ผู้นำนิกายเหอซวนตกตะลึง เขารู้สึกหวาดกลัวหันหลังกลับและเตรียมตัวที่จะวิ่งหนีไป

แต่ว่าน่าเสียดายที่การวิ่งหนีนั้นไร้ประโยชน์

แน่นอนว่า เซี่ยเฉิน ไม่มีทางที่จะปล่อยให้ผู้นำนิกายเหอซวนหลบหนีออกไปได้ นิ้วของเขารวบรวมพลังปราณดาบที่ขึ้นมาอีกครั้ง และปราณดาบได้พุ่งออกไปเจาะตามร่างกายของผู้นำนิกายเหอซวนในทันที อวัยวะภายในของหรือแม้แต่กระดูกของเขาก็ถูกบดขยี้ทั้งหมด

“ข้า..ข้า...ข้าไม่เต็มใจ...”

เขาเปิดปากของเขาเพื่อที่จะพูดอะไรบางอย่างและยังคงกระอักเลือดออกมา

ร่างกายของเขากระแหลกเป็นชิ้นๆ กระจัดกระจาย

ใบหน้าของ เซี่ยเฉิน ไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเขาล้อมรอบด้วยปราณที่มีรูปร่างเหมือนมังกร

และล้อมรอบด้วยใบไม้ที่แหลมคมเหมือนใบมีด

เขาเดินไปตามเส้นทางในนิกายเหอซวน ทีละแห่งและเมื่อเขาเห็นสาวกของนิกายเหอซวน

เขาก็ฆ่าคนหนึ่ง เลือดไหลนองนอกายเหอซวนกลายเป็นแม่น้ำโลหิตในชั่วพริบตา

เขารีบฆ่าสาวกทั้งหมดของนิกายเหอซวน

มีซากศพอยู่ทั่วทั้งหุบเขาดอกท้อ เลือดไหลเป็นทางยาวราวกับแม่น้ำ