ราชสำนัก เผ่าหมาป่าเป่ยตี้

ภายในพระราชวัง จักรพรรดิหมาป่าแห่งเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ กำลังนั่งประทับอยู่บนบัลลังก์

มีหมาป่าตัวใหญ่นั่งอยู่ข้างๆเขา ขนของมันเป็นสีทอง มีดวงตาที่เปร่งประกายเย็นชาและกระหายเลือด

“ในคราวนี้ ข้าได้ส่งกองกำลังทหารไปหลายล้านนาย

อาณาจักรเซี่ยจะต้องได้รับความสูญเสียเป็นอย่างมาก”

จักรพรรดิหมาป่า กล่าวออกมาอย่างมั่นใจ ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความครอบงำ

เขามั่นใจมากว่าการส่งกองทหารออกไปในครั้งนี้จะสามารถเอาชนะเมืองทั้งสามสิบหกเมืองที่ตั้งอยู่ในเขตชายแดนทางตอนเหนือของอาณาจักรเซี่ย

ได้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่าที่เขามีความมั่นใจนั้น เป็นเพราะว่ากองทัพนักรบหมาป่าหลายล้านคน

รวมถึงนายพลที่อยู่ในขอบเขตนิพพานขั้นที่หนึ่ง และยังมีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่อีกหลายสิบคนที่เป็นผู้นำกองทัพออกไปทำสงครามในครั้งนี้

“มหาปุโรหิต ทำนายว่าโลกกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลง

พลังปราณจิตวิญญาณกำลังจะฟื้นตัว เผ่าหมาป่าเป่ยตี้จะมีปรมาจารย์นับไม่ถ้วน

และจะได้ปกครองโลกใบนี้ในอนาคต”

หลังจากที่สังเกตการเปลี่ยนแปลงของโลกในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา การฟื้นตัวของพลังปราณจิตวิญญาณฟื้นคืนอย่างต่อเนื่อง

เหล่าผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนในโลก ได้รับการพัฒนาและปรับปรุงครั้งใหญ่

แม้แต่จักรพรรดิหมาป่าเองก็ยังสามารถทะลวงขอบเขตนิพพานได้สำเร็จ แน่นอนว่านี้คือสิ่งที่ทำให้เขามีความมั่นใจว่าเขาสามารถชนะสงครามการรุกรานในครั้งนี้

“มาเถิด พวกเรามาเฉลิมฉลองชัยชนะในครั้งนี้กัน”

จักรพรรดิหมาป่ายกแก้วขึ้น หัวเราะและดื่มกินอย่างมีความสุข

ภายในห้องโถงนั้นเต็มไปด้วยปรมาจารย์ของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ทุกคนต่างก็พากันยกแก้วขึ้นดื่ม

ในตอนนี้พวกเขาอารมณ์ดีเป็นอย่างมากและคิดว่าสงครามครั้งนี้พวกเขาชนะอย่างแน่นอน

บูม!

ขณะที่พวกเขากำลังกินดื่มอย่างมีความสุข

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังขึ้น และทั้งราชสำนักก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"เกิดอะไรขึ้น?"

ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นภายในห้องโถงใหญ่ ใบหน้าของจักรพรรดิหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่และปรมาจารย์ทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

พร้อมกับแสดงความโกรธออกมา

"รายงาน..."

“รายงาน องค์จักรพรรดิหมาป่า มีคนได้บุกรุกเข้ามายังราชสำนัก”

ทหารองครักษ์ รีบเข้ามารายงานเรื่องที่เกิดขึ้น

เมื่อได้ยินสิ่งที่ ทหารองครักษ์รายงาน ทุกคนที่อยู่ภายในห้องโถงก็ตกตะลึง

“มีคนบุกเข้ามายังราชสำนัก?”

จักรพรรดิหมาป่า รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

เมื่อรู้ว่ามีคนกล้าที่จะบุกเข้ามายังราชสำนักของเขา

เขาต้องการเห็นหน้าคนผู้นี้จริงๆ

"ออกไป ออกไปดูหน่อยสิว่าใครกันที่กล้าบุกเข้ามา"

จักรพรรดิหมาป่า พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ลุกขึ้นและเดินออกไปร่างกายของจักรพรรดิหมาป่าในตอนนี้ปกคลุมไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง

ข้างๆเขามีหมาป่าสีทองซึ่งตัวของมันใหญ่มาก

มันได้ปลดปล่อยกลิ่นอายของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสมบูรณ์แบบออกมา

และแรงกดดันที่มันปล่อยออกมาในตอนนี้นั้นทำให้ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆรู้สึกถูกกดขี่

จักรพรรดิหมาป่า ได้นำปรมาจารย์จำนวนมากเดินออกมาจากห้องโถง ขุนนางของราชสำนักและผู้นำของชนเผ่า

เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง...

ทันทีที่จักพรรดิหมาป่าเดินออกมาถึงด้านนอก เขาก็เห็นเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ตรงหน้าเขา

เปลวไฟได้เผาทำลายอาคารบ้านเรือนไปเป็นจำนวนมาก

ทหารองครักษ์ จำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็พากันส่งเสียงร้องคร่ำครวญออกมา

หลังจากนั้นไม่นานก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ใบหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นอย่างมาก

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธ

ดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวรทำให้บริเวรโดยรอบสั่นสะเทือน

ในตอนนี้จักรพรรดิหมาป่า นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ เมื่อมองเห็นว่าเมืองหลวงของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

ทั้งหมดเปลวไปกำลังเผาไหม้

ประชาชนของเขา จำนวนนับไม่ถ้วนเสียชีวิตอย่างอนาถและส่งเสียงกรีดร้องอยู่ในทะเลเพลิง

บนท้องฟ้า มีชายลึกลับผู้หนึ่งยืนอยู่ ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยเปลวไฟ

ปลดปล่อยแรงกดดันที่ทรงพลังและแข็งแกร่งออกมา

"เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงกล้าบุกเข้ามายังราชสำนักของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้?"

ปรมาจารย์บางคนตะโกนถามออกไป และจ้องมองไปที่ชายลึกลับที่ถูกปกคลุมด้วยเปลวไฟที่ทรงพลัง

ชายลึกลับผู้นี้แข้งแกร่งเกินไป

เขาเป็นเหมือนเทพเจ้าที่จุติลงมายังโลกมนุษย์ สร้างความกดดันให้กับคนในราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้เป็นอย่างมาก

และทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกหายใจไม่ออก

เปลวไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ในตอนนี้นั้น แข็งแกร่งเป็นอย่างมากทำให้ผู้คนที่อยู่ในทะเลเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนถูกเผาไหม้และกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็ว

“เจ้าคือ จักรพรรดิหมาป่า แห่งเผ่าหมาป่าเป่ยตี้?”

บนท้องฟ้า เซี่ยเฉิน กำลังมองลงไปที่ จักรพรรดิหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

และสังเกตเห็นความแข็งแกร่งและตัวตนของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว

“ใช่แล้ว ข้าคือจักรพรรดิหมาป่า”

จักรพรรดิหมาป่า ตอบคำถามของอีกฝ่าย และจ้องมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางที่จริงจัง

หลังจากนั้น จักรพรรดิหมาป่าก็เอ่ยถามออกไปว่า "เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงกล้าบุกเข้ามายังราชสำนักเพื่อทำการสังหารคนของข้าเช่นนี้

วันนี้ข้าจักรพรรดิหมาป่า จะสังหารเจ้าและปล่อยให้เจ้าตายโดยไม่มีที่กลบฝัง"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดี"

เซี่ยเฉิน พยักหน้าเล็กน้อย มือของเขาประสานกัน

และทันใดนั้นเขาก็ตบฝ่ามือของเขาออกมา

เมื่อเขาได้รับการยืนยันว่า

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือจักรพรรดิหมาป่า เขาก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ

และเริ่มลงมือทำการสังหารคนท่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในทันที

เขาเดินทางมาที่แห่งนี้ก็เพื่อที่จะสังหารจักรพรรดิหมาป่า

ดังนั้นเมื่อเขาได้รับการยืนยันแล้วว่าชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือจักรพรรดิหมาป่า

ก็ไม่จำเป็นต้องลังเลอีกต่อไป

"อวดดี!"

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของชายลึกลับ

จักรพรรดิหมาป่าก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

ด้านหลังของจักรพรรดิหมาป่า มีปรมาจารยืที่แข็งแกร่งยืนอยู่เป็นจำนวนมาก

เมื่อพวกเขาเห็นว่าชายลึกลับได้โจมตีออกมาพวกเขาก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อที่จะป้องกันการโจมตีของอีกฝ่าย

แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่สามารถต้านทานได้เลยและถูกเปลวไฟกลืนกินและกลายเป็นเถ้าถ่านสลายหายไปอย่างรวดเร็ว

"อ๊ากกกกกกกกกก..."

เสียงกรีดร้องดังขึ้น และภายใต้เปลวไฟที่กำลังร่วงหล่นลงมา ทุกคนที่พุ่งตัวออกไปในตอนแรกนั้นถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

ม่านตาของจักรพรรดิหมาป่าหดตัวลง เขาก็เอ่ยเตือนทุกคน "เปลวไฟนี้ไม่ใช่เปลวไฟธรรมดา

พวกเจ้าทุกคนระวังตัวกันด้วย..."

บูม!

เสียงระเบิดดังขึ้น ฝ่ามือเปลวเพลิงขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า

ตกลงมายังใจกลางของราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ และทำให้ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่รอบๆ

ถูกเปลวไฟเผาไหม้เสียชีวิตทันทีกลายเป็นเถ้าถ่านและสลายหายไปอย่างรวดเร็ว

ราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ทั้งหมดตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เปลวไฟเริ่มกลืนกินปรมาจารย์ของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ไปทีละคน

"แฮร่..."

ได้มีเสียงหมาป่าขู่ดังขึ้นมา เงาหมาป่าสีทองก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้า บนหลังของมันมีจักรพรรดิหมาป่านั่งอยู่

หมาป่าสีทองมันได้พาจักรพรรดิหมาป่าหลบหนีออกมาจากเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้

แต่ว่าช่างน่าเสียดาย เมื่อตกเป็นเป้าการโจมตีของเซี่ยเฉิน

แล้วนั้น จักรพรรดิหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ไม่สามารถหลบหนีได้เลย

"ทำลาย!"

เสียงที่เย็นชาดังขึ้นมาอีกครั้ง ปรากฏฝ่ามือเปลวไฟขนาดใหญ่ฟาดไปที่

ตำแหน่งของจักรพรรดิหมาป่าและหมาป่าสีทองสัตว์พาหนะของเขา อีกครั้ง

“ไม่... ไม่นะ” จักรพรรดิหมาป่า ตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว

เพราะว่าเขารุ้แล้วว่าเขาไม่สามารถต้านทานการโจมตีของอีกฝ่ายได้เลย

สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้คือ การยืนมองฝ่ามือเปลวไฟที่กำลังร่วงลงมาใส่เขา

หลังจากที่ฝ่ามือเปลวไฟกระทบร่างกายของเขามันก็ระเบิดในทันที

บูม บูม บูม...

ราชสำนักทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ห้องโถงใหญ่ก็พังทลายลงกลายเป็นซากปรักหักพัง

ผู้คนที่ยังคงรอดชีวิตอยู่ ที่นี่ในตอนนี้กำลังถูกเปลวไฟเผาและกลายเป็นเถ้าถ่าน

เซี่ยเฉิน เพียงคนเดียวได้บุกเข้ามายังราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

ลงมือสังหารปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่และเหล่าขุนนางของราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ไปเป็นจำนวนมาก

และยังลงมือสังหารจักรพรรดิหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ด้วยฝ่ามือเปลวไฟเพียงครั้งเดี่ยว

แม้แต่ร่างกาย

ก็ยังไม่หลือถูกเปลวไฟเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านปลิวสลายหายไปกับสายลม

จักรพรรดิหมาป่าผู้น่าสงสารได้ถูก เซี่ยเฉิน สังหารโดยที่ตนเองไม่มีโอกาสได้ลงมือเลยด้วยซ้ำ

แม้แต่หมาป่าสีทองที่เขาขี่ ก็ยังกลายเป็นขี้เถ้าปลิวสลายหายไปกับสายลมพร้อมกับเจ้านายของมัน

ราชสำนักของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ทั้งหมดตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็พากันร้องเรียกหาพ่อและแม่ของพวกเขา และหลบหนีออกจากเปลวไฟด้วยความกลัว

เซี่ยเฉิน ในตอนนี้ราวกับเทพเจ้าแห่งไฟ เขาได้สังหารผู้คนระดับสูงทั้งหมดของราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้เกือบทั้งหมด

ภายใต้การตรวจสอบที่ทรงพลังของจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขา

เขสามารถรับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าในตอนนี้เหล่าขุนนางของราชสำนักเผ่าหมาป่าตั้งแต่ระดับล่างไปจนถึงระดับบนถูกเผาจนตายไปเกิอบหมด

รวมถึงจักรพรรดิหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่ด้วย

“คราวนี้ เผ่าหมาป่าเป่ยตี้คงจะไม่มาสร้างความวุ่นวายให้กับอาณาจักรเซี่ย

สักสิบหรือยี่สิบปี”

เซี่ยเฉิน ที่กำลังยืนอยู่ในความว่างเปล่า มองลงไปที่ราชสำนักที่กำลังถูกเปลวไฟเผาไหม้จนเหลือเพียงแค่ซากปรักหักพัง

หัวหน้าชนเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ทั้งหมดที่มารวมตัวกันที่นี่ถูกสังหารก่อนที่พวกเขาจะได้กรีดร้องออกมาด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่สมาชิกของราชวงศ์เป่ยตี้ก็ถูกสังหารทั้งหมด

และไม่เหลือสักคนเดียว

กล่าวโดยสรุป หลังจากการโจมตีของเซี่ยเฉินในครั้งนี้ เผ่าหมาป่าเป่ยตี้ทั้งหมดก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

และไม่มีทางที่จะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว คงต้องใช้ระยะเวลาอย่างน้อยก็ยี่สิบปี

เพราะว่าจักรพรรดิหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่และเหล่าสมาชิกของราชวงศ์ต่างก็ถูกสังหารทั้งหมดไม่มีใครรอดชีวิตเลย

จึงทำให้ไม่มีใครสามารถรวบรวมชนเผ่าทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดี่ยวกันได้

ดังนั้นเขตชายแดนทางตอนเหนือของอาณาจักรเซี่ย

ก็สามรถใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

“ข้าไม่รู้ว่าดินแดนของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

จะสามารถลงชื่อเช้คอินได้หรือไม่?”

“ระบบ ลงชื่อเช็คอินที่นี่”

เซี่ยเฉินออกคำสั่งกับระบบอย่างเงียบๆ ภายในใจของเขา

ติ๊ง!

"เช็คอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ด้วย

ท่านได้รับ : เคล็ดวิชาลับสังเวยเทพเจ้าโบราณ"

เมื่อได้รับการแจ้งเตือนจากระบบ ก็ทำให้ เซี่ยเฉิน

รู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก และดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาได้รับในครั้งนี้เป็นสิ่งที่ดี

"กลับไปที่พระราชวังก่อน" เขาไม่รีบตรวจสอบ

ฟิ้ววววว!

หลังจากที่เสร็จภารกิจแล้ว เซี่ยเฉิน ก็บินหายไปในทันที

หลงเหลือเอาไว้เพียงซากปรักหักพังของราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ทียังคงมีเปลวไฟลุกลามอย่างต่อเนื่อง

ซึ่งทำให้ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนพากันวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัว

เมืองหลวงของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ทั้งหมดกลายเป็นทะเลเพลิง

พรึบ!

หลังจากที่เซี่ยเฉิน จากไปได้ไม่นานจู่ๆ ก็มีบุคคลที่ทรงพลังปรากฏตัวขึ้นมา

ยังตำแหน่งของราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

ชายผู้นี้สวมชุดสีดำ เขาเงียบไปครู่หนึ่งและมองไปยังซากปรักหักพังของราชสำนักเผ่าหมาป่าเป่ยตี้

“อาณาจักรเซี่ย จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์”

ชายชุดดำส่งเสียงคำรามที่แหบแห้งออกมา ด้วยความโกรธอันไร้ขอบเขต

เขาโบกมือเบาๆ พลังปราณสีดำก็ปกคลุมไปทั่วทั้งท้องฟ้า ดับเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ในราชสำนัก

และทำให้สถานการณ์ในตอนนี้มีเสถียรภาพมากขึ้น

น่าเสียดายที่ขุนนาง สมาชิกราชวงศ์ และจักรพรรดิหมาป่า

ทั้งหมดได้ถูกสังหารตายหมดแล้ว

นักรบหมาป่าหลายล้านคน ของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ ประสบความล้มเหลวในการบุกรุกดินแดนของอาณาจักรเซี่ย

และล้มตายไปมากกว่าหนึ่งแสนนาย รวมทั้งนายพลหมาป่าดำและนายพลทั้งหมดพวกเขาต่างก็ถูกสังหาร

ทันทีที่ข่าวแพร่กระจายออกไป ดินแดนของเผ่าหมาป่าเป่ยตี้ก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

ชนเผ่าต่างๆทำสงครามกันเอง ทำให้เกิดความขัดแย้งไปทั่วทุกพื้นที่ และเริ่มกลายเป็นสงครามกลางเมืองอันยาวนาน