ราชาหมาป่าสวรรค์แห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้

ขอบเขตนิพพานเทียม

แม้ว่าจะเขาจะอยู่ในขอบเขตนิพพานก็จริง แต่ว่าเป็นการฝืนก้าวข้ามขอบเขต

สถานการณ์ในตอนนี้ กำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า

“เจ้าหนู เจ้ามีคุณสมบัติอะไรถึงจะมาหยิ่งต่อหน้าข้า?”

ราชาหมาป่าสวรรค์แห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้รู้สึกโกรธมาก เขาถูกเซี่ยเฉินเพิกเฉย

แม้มองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

“หมาป่าสวรรค์ หอนพระจันทร์”

ช่วงเวลาต่อมา ราชาหมาป่าสวรรค์ ก็คำรามออกมาเสียงดัง พลังปราณหลั่งไหลออกมาจากร่างของเขา

ควบแน่นเป็นหมาป่าที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นที่ด้านหลังของราชาหมาป่าสวรรค์แห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้

และคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้า

“นี่คือทักษะลับเฉพาะของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้”

“ระวังตัวด้วย ฝ่าบาท!”

มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง เสียงนี้คือเสียงของ ขันทีตัน ซึ่งเดิมทีแล้วเขาเป็นคนของจักรพรรดิเซี่ย

แต่ว่าในตอนนี้ขันทีตัน ได้บินออกมาด้นหน้าของงเซี่ยเฉินเพื่อปกป้องเซี่ยเฉิน เอาไว้

ผู้บัญชาการทหารองครักษ์ เองก็ก้าวออกไปข้างหน้าและกำลังจะลงมือสกัดกั้นการโจมตีของราชาหมาป่าสวรรค์แห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้

“อ๊าคคคค...” ราชาหมาป่าสวรรค์แห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้

ส่งเสียงร้องโหยหวนออกไปทุกทิศทุกทาง

ทำให้ใบหน้าของทุกคนที่อยู่ที่นี่เปลี่ยนไปอย่างมาก หูของพวกเขาได้รับบาดเจ็บ

พวกเขาเห็นเงาของหมาป่าสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัว รีบวิ่งเข้าไปหา เซี่ยเฉิน ที่กำลังยืนอยู่ด้านบนของประตูราชวัง

“แปดดาบรกร้าง”

เซี่ยเฉิน สูดลมหายใจเข้าออกอย่างเย็นชา เขาไม่ได้ขยับแต่อย่างใด

ใบหน้าของเขาก็ยังคงสงบเช่นเคย

คลืนนนนนน!

ทันใดนั้นก็มีเสียงสั่นสะท้านดังขึ้นมาจากรอบตัว

ดาบในมือของทหารองครักษ์จำนวนนับไม่ถ้วนก็สั่นสะท้าน จนหลุดออกจากมือของทหารองครักษ์

กริ๊ง กริ๊ง...

ดาบบินอยู่บนท้องฟ้า หมุนวนและเต้นรำอยู่ในอากาศเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกตกตะลึงอีกครั้ง

"เกิดอะไรขึ้น?"

ทุกคนอุทานและมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว ทำไมจู่ๆดาบจำนวนมากขนาดนี้ถึงลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าได้กัน?

ที่ด้านนอกประตูพระราชวัง ใบหน้าขององค์ชายทั้งหมดเปลี่ยนไป พวกเขาเองก็รู้สึกตกใจ

เมื่อเห็นดาบนับหมื่นเล่มบินวนอยู่ตรงหน้าของพวกเขา

ราชาหมาป่าสวรรค์แห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ มีสีหน้าจริงจังและรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามต่อชีวิตขิงเขา

“ใครกล้าเข้ามายุ่ง เรื่องของข้าใส่หัวออกมา”

ราชาหมาป่าสวรรค์ คำรามอย่างเกรี้ยวกราด เขายกแขนขึ้นมาแล้วพลักฝ่ามือออกไป

พลังปราณที่แข็งแกร่งและทรงพลังที่ทรงพลังก็พุ่งออกไปด้านหน้า โจมตีไปที่เซี่ยเฉิน

เสียงดังกึกก้อง!

ในขณะนี้ดาบบินจำนวนหนึ่ง ได้พุ่งไปทางราชาหมาป่าสวรรค์ในทันทีภายใต้การควบคุมของพลังที่มองไม่เห็น

หลังจากนั้นไม่นานได้เกิดเสียง "บูม" ร่างของราชาหมาป่าสวรรค์ก็ระเบิดออก

ดาบบินได้พุ่งผ่านร่างของราชาหมาป่าสวรรค์ไป

พัฟ!

ราชาหมาป่าสวรรค์ อาเจียนออกมาเป็นเลือด ดวงตาของเขาเริ่มขุนมั่วแววตาของเขาปรากฏร่องรอยของความไม่เชื่อและความประหลาดใจออกมา

ราวกับว่าเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาถูกฆ่าภายในไม่กี่วินาที

ปัง

เวลาต่อมา ร่างของราชาหมาป่าสวรรค์ก็ล้มลงกับพื้น ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว

ราชาหมาป่าสวรรค์แห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ ถูกสังหารได้อย่าง่ายดาย!

เมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าสถานที่แห่งนี้ก็เกิดความเงียบงัน

ไม่มีใครพูดอะไร และลมหายใจของพวกเขาแทบจะหยุดลง

ผู้คนทั้งหมดต่างก็จ้องมองไปที่ร่างของราชาหมาป่าสวรรค์ซึ่งอยู่ในขอบเขตนิพพานเทียมอย่างว่างเปล่า

เมื่อพวกเขาเห็นว่าราชาหมาป่าสวรรค์นั้นถูกสังหารในทันทีหลังจากที่ปรากฏตัวออกมา

"ฟู่ววว....!"

หลังจากนั้นไม่นานก็ได้มีเสียงถอนหายใจออกมา จากทั่วบริเวณ

พวกเขาต่างก็เงยหน้าขึ้นมองไปยัง ดาบที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้า

ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ด้วยเหตุการณ์ที่ดาบนับพันเล่มได้บินมารวมกันทำให้ทุกคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ใครคือผู้ควบคุมดาบเหล่านี้กัน?

ไม่มีใครรู้ว่าเป็น ฝีมือของใคร

แต่ว่าพวกเขาทุกคนรู้ดีว่ามีมหาอำนาจซ่อนตัวอยู่ภายในพระราชวัง ซึ่งสามารถควบคุมดาบนับพันนับหมื่นเล่ม

ให้บินไปมาและสังหารศัตรูได้อย่างง่ายดาย

ที่จริงแล้วทั้งหมดนี้เป้นฝีมือของ เซี่ยเฉิน ภายใต้การควบคุมของจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์และเจตจำนงดาบที่แข็งแกร่งของเขา

ในตอนนี้เขาสามารถควบคุมดาบให้บินได้นับพันนับหมื่นเล่มและยังสามารถบังคับให้บินไปสังหารศัตรูของเขาได้ในเวลาไม่กี่นาที

สิ่งที่เขาทำในตอนนี้คือการยืนอยู่เชยๆ โดยที่ไม่ต้องขยับไปไหน แต่ก็ยังสามารถสังหารศัตรูของเขาได้

นี้แสดงให้เห็นว่าจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาในตอนนี้แข็งแกร่งแค่ไหน

“องค์ชายสี่ สมรู้ร่วมคิดกับเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ ลอบสังหารจักรพรรดิเซี่ยและยังลอบสังหารองค์รัชทายาท

มีโทษสูงสุด”

“ประหารชีวิต!”

ทันทีที่ เซี่ยเฉิน พูดจบ ดาบที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้าจำนวนหนึ่งก็สั่นไหว

ส่งเสียงหวีดวิวที่น่าหวาดกลัวออกมา เจตนาฆ่าทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

ทำให้ทุกคนตื่นตกใจ

ได้มีเสียงตะโกนดังขึ้น!

"หนีไป!"

เมื่อเห็นว่าดาบที่บินอยู่บนท้องฟ้ากำลังสั่งไหวและพร้อมที่จะดจมตีพวกเขาอีกครั้ง

ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ก็ตกใจ หันหลังกลับและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

แม้แต่ราชาหมาป่าสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุด ในหมู่พวกเขาก็ยังถูกสังหารในการโจมตีเพียงครั้งเดี่ยวไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้ต่อสู้

แล้วพวกเขาที่อ่อนแอ่กว่าราชาหมาป่าสวรรค์จะสามารถรับการโจมตีนี้ได้ไหม? ไม่มีทาง

สิ่งที่พวกเขาทำได้ในตอนนี้คือการหลบหนี

ฟิ้ว.....

แต่ว่าช่างน่าเสียดายที่การพยายามหลบหนี ภายใต้คมดาบนับพันนับหมื่นเล่มนี้ไปได้นั้น

เป็นเพียงความฝัน

แน่นอนว่า ในขณะที่ชายคนนั้นกำลังหันหลังกลับและเตรียมพร้อมที่จะวิ่งหนี

ปรมาจารย์คนอื่นๆของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ก็เริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน

แต่ว่าพวกเขาช้าเกินไป ปรมาจารย์ของเผ่าหมาปาเป๋ยตี้ได้ถูกดาบพุ่งเข้าแทงร่างของพวกเขาทีละคนและถูกสังหารในทันที

ไม่ว่าจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอเพียงใด พวกเขาต่างก็ถูกดาบแทงทะลุร่างกายของพวกเขาด้วยดาบและตายอย่างอนาถในจุดนั้น

องค์ชายสี่ ในตอนนี้รู้สึกสั่นสะท้าน มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าของเขาด้วยความหวาดกลัว

ในขณะที่คนของเขาได้ถูดสังหารลงไปทีละคนท้ายที่สุด เขาเป็นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

และถูกล้อมรอบด้วยดาบนับพันเล่ม

“ไม่ องค์ชายเก้าย น้องเก้า อภัยให้ข้าด้วย…”

องค์ชายสี่ ใบหน้าของเขาในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาเอ่ยขอความเมตตา

จากเซี่ยเฉิน

ปัง

น่าเสียดายที่ก่อนที่คำพูดขององค์ชายสี่จะพูดออกมาได้ทั้งหมด ร่างขององค์ชายสี่

ก็ระเบิดออกในทันที กลายเป็นเศษชิ้นเนื้อจำนวนนับไม่ถ้วนกระเด็นออกไปทั่วบริเวร

เมื่อเห็นว่า องค์ชายสี่ ได้ถูกสังหาร องค์ชายคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ถอยหนีเลย

“ให้ตายเถอะ รีบบุกเข้าไปในพระราชวังเร็วเข้า”

ในขณะนี้ องค์ชายสามผู้หวาดกลัวก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ได้ออกคำสั่งให้ผู้ติดตามของเขาบุกเข้าไปข้างในเขตพระราชวัง

จู่ๆ กลุ่มคนของเผ่าคนเถื่อน ก็รีบวิ่งออกมาจากด้านหลังขององค์ชายสาม

"พวกเขาพากันส่งเสียงคำราม!"

“ฆ่า ฆ่า ฆ่า พวกมันให้หมด!”

เสียงคำรามทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ตกใจ คนเถื่อนสิบแปดคนได้กระดจนออกมา

ร่างกายของพวกเขาเปลือยเปล่าปลดปล่อยพลังของพวกเขาออกมา

และพุ่งเข้าไปโจมตีประตูของพระราชวัง

กริ๊ง กริ๊ง...

เมื่อคนเถื่อนปะทะเข้ากับดาบบิน ก็ได้เกิดประกายไฟออกมา กลุ่มของคนเถื่อนไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย

แต่กลับเป็นดาบบินที่กระเด็นออกไปแทน

เมื่อเห็นฉากนี้ก็ทำให้ องค์ชายสามรู้สึกมีความสุขมาก

“ฆ่า เร็วเข้า ฆ่าพวกมันให้หมด”

"ไป พวกเราลงมือพร้อมกันเลย!"

ในเวลานี้ องค์ชายคนอื่นๆ ต่างก็มีกำลังใจดีขึ้นมามาก เมื่อเห็นว่าดาบบินไม่สามารถทำอะไรคนเถื่อนกลุ่มนั้นได้

พวกเขาจึงคิดได้ว่าดาบบินเหล่านี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก

แต่ว่าในความเป็นจริงแล้ว พวกลืมนึกถึงเรื่องหนึ่งไป

แม้แต่ราชาหมาป่าสวรรค์ที่อยู่ในขอบเขตนิพพานเทียม

ยังตกตายภายใต้การโจมตีของดาบบินในไม่กี่วินาที พวกเขาไม่รู้สึกแปลกใจเลยอย่างนั้นเหรอ

ที่กลุ่มคนเถื่อนเหล่านี้สามารถป้องกันการโจมตีของดาบบินได้

นี่เป็นเพียงเพราะว่า เซี่ยเฉิน นั้นไม่ได้เร่งรีบที่จะสังหาร

กลุ่มคนเถื่อนทั้งสิบแปดคน ที่พุ่งเข้ามาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"ฆ่า!"

“องค์ชายเก้า สังหารจักรพรรดิและองค์รัชทายาท”

“สังหารพวกกบฏให้หมด!”

องค์ชายสาม องค์ชายเจ็ด และองค์ชายแปด ต่างก็ได้รับคำสั่งให้โจมตีเพื่อเปิดประตูพระราชวัง

เหล่าปรมาจารย์ที่พวกเขาพามา ต่างก็ระเบิดพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาออกมา

ทำให้เกิดคลื่นพลังงานพัดผ่านไปทั่ว

“พี่เก้า…” องค์หญิงสิบ ที่ยืนอยู่ข้างๆเธอพูดออกมาอย่างกังวลใจ

เซี่ยเฉิน ยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อยและปลอบโยนเธอ "อย่าตกใจไป

เพียงแค่กลุ่มสุนัขกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ไม่สามารภทำอะไรได้"

"เจ้าจงมองดูให้ดีๆ"

หลังจากที่เซี่ยเฉินพูดจบ ดาบที่กระจัดกระจายบินไปรอบๆ จู่ๆ

ก็หันกลับมา และพุ่งเข้าหาปรมาจารย์จำนวนมากที่อยู่บริเวรด้านหน้าของประตูพระราชวังและสังหารพวกเขาทั้งหมด

พัฟ!

มีเสียงอู้อี้ดังขึ้น เลือดสาดกระเซ็นฉากนี้นั้นเต็มไปด้วยเลือด

และในเวลาเดี่ยวกัน กลุ่งของคนเถื่อนทั้งสิบแปด

คนที่พุ่งเข้ามาที่บริเวรประตูพระราชวังทั้งหมด

ต่างก็กลายเป็นเศษชิ้นเนื้อนับไม่ถ้วนกระจายอยู่ทั่วบริเวร

คนเถื่อนที่เป็นที่รู้จักในเรื่องความแข็งแกร่งของร่างกาย เนื้อหนังของพวกเขาอยู่ยงคงกระพันต่อคมหอกคมดาบ

ได้ถูกสังหารอย่างง่ายดายที่ด้านหน้าประตูราชวัง

"ไม่ดีแล้ว!"

ปรมาจารย์คนอื่นๆ เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ แต่ว่ามันก็สายเกินไปสำหรับพวกเขาแล้วที่จะหลบหนี้ออกมาจากด้านหน้า

"อะไร..."

ช่วงเวลาต่อมา ดาบจำนวนมากที่บินอยู่บนท้องฟ้าก็ส่งเสียงคำราม

หลังจากนั้นไม่นานดาบบินจำนวนมากก็พุ่งเข้าไปหาปรมาจารย์ที่ยังรอดชีวิตอยู่และพุ่งทะลุร่างของพวกเขาออกไป

สังหารปรามาจารย์ทั้งหมดในพริบตา

เลือดซาดกระเซ็นไปทั่วท้องฟ้า และชิ้นส่วนต่างๆของร่างกายก็กระจัดกระจายไปทั่วพื้นดิน

ทำให้ด้านนอกของประตูพระราชวังกลายเป็นสีแดงฉานเพราะว่ามันถูกย้อมด้วยเลือดจำนวนมาก

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทำให้องค์ชายทั้งหลายหวาดกลัว

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยกลับไป

"หนี!"

เมื่อเห็นว่าผู้ติดตามของพวกเขาทั้งหมด ได้ถูกสังหารลงไปหมดแล้ว

องค์ชายสามและองค์ชายคนอื่นๆ ต่างก็พากันหวาดกลัวและต้องการที่จะหลบหนี

พัฟ!

น่าเสียดายที่ เซี่ยเฉิน นั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยให้พวกเขาหนีไปเลย ภายใต้การควบคุมของจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์

ดาบบินนับพันก็ส่งเสียงหวีดวิว

เมื่อได้ยินเสียงหวีดวิวของดาบ ที่พุ่งผ่านอากาศเข้ามาหาพวกเขา

องค์ชายสาม องค์ชายเจ็ด องค์ชายแปด และคนอื่นๆ ได้ถูกดาบบินตัวหัวและตายอย่างน่าสังเวช

บนหอคอยประตูพระราชวัง ใบหน้าของขุนนาง เจ้าหน้าที่พลเรือนและนายพล

ต่างก็ซีดเซียว พวกเขามองดูองค์ชายทั้งหมด ที่กำลังถูกสังหารทีละคนโดยไม่มีข้อยกเว้น

พวกเขาต่างก็ตกใจกลัว และบางคนถึงกับล้มลงกับพื้น

พวกเขาหวาดกลัว หวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อึก อึก....!”

ที่ด้านนอกประตูพระราชวัง เซี่ยเฉินได้หยุดการสังหารลงแล้ว และในตอนนี้เหลือเพียงองค์ชายสองเท่านั้นที่ยังคงรอดชีวิตอยู่

“ช่างเป็นการโจมตีที่ น่ากลัวจริงๆ”

ในขณะนี้ ที่ด้านหลังขององค์ชายสอง ได้มีนักดาบกลุ่มหนึ่งที่ใบหน้าของพวกเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

พวกเขาคือนักดาบที่นิกายเทียนเจี้ยน

ส่งมาเพื่อช่วยสนับสนุนองคืชายสองให้ขึ้นครองบัลลังก์ และผู้นำของคนกลุ่มนี้คือ ผู้อาวุโสของนิกายเทียนเจี้ยนที่อยู่ในขอบเขตครึ่งก้าวนิพพาน

แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นดาบบินนับพันนับหมื่นเล่ม ที่กำลังบินไปมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งในใจ

“องค์ชายสอง ข้าควรทำอย่างไรดี?”

ปรมาจารย์ของนิกายเทียนเจี้ยน ที่อยู่ด้านหลังเอ่ยถามออกมา

"กลับไปกันเถอะ" ใบหน้าขององค์ชายสอง ในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความมืดมน

และมีร่องรอยของความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขาควรทำอย่างไร? แน่นอนว่าต้องรีบจากไป

จะให้อยู่รอความตายเหรอ?

“องค์ชายสองเซี่ยยี่ สมรู้ร่วมคิดกับนิกายเทียนเจี้ยน

ตั้งใจที่จะก่อกบฏ เป็นเรื่องที่ไม่อาจให้อภัยได้”

ขณะที่เขากำลังจะจากไป เขาก็ได้ยินเสียงที่ไม่แยแสของ เซี่ยเฉิน

ดังขึ้นมา ซึ่งทำให้ร่างขององค์ชายสอง สั่นสะท้าน

คลืดดดดดด!

กริ๊ง กริ๊ง...

ดาบนับพันเล่มบินออกไปพร้อมกัน ทันใดนั้นก็กลายเป็นพายุดาบขนาดใหญ่

และโจมตีไปที่กลุ่มขององค์ชายสองและปรมาจารย์ของนิกายเทียนเจี้ยน

"ฝ่าบาท หนีไป!"

แต่ว่าพวกเขายังช้าเกินไป

องค์ชายสองและปรมาจารย์คนอื่นๆ ได้ถูกพายุดาบกลืนกินและหายไปในทันที