ห้องรับรอง เขตพระราชวัง
ราชทูตของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ อาศัยอยู่ที่นี่
“องค์ชาย คราวนี้จักรพรรดิเซี่ย ตกลงที่จะจัดแต่งงานจริงๆ
ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสในตอนนั้น”
ภายในห้องพัก คนของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ได้มารวมตัวกันและหารือเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาได้ค้นพบระหว่างการเข้าเฝ้าจักรพรรดิเซี่ย
“จักรพรรดิเซี่ย ได้สถาปนาองค์รัชทายาทขึ้นมาเพื่อรับตำแหน่งจักรพรรดิองค์ต่อไปของจักรวรรดิเซี่ย
เขาคงรู้สึกว่าเวลาของเขาเหลือน้อยแล้ว”
ชายร่างใหญ่จากเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
ด้วยรอยแผลเป็นบนใบหน้า ทำให้เขาดูดุร้ายและทรงพลัง
และเขาเป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ ความแข็งแกร่งของเขาก็น่ากลัวเป็นอย่างมาก
“มหาปุโรหิตกล่าวว่าจักรพรรดิเซี่ย ได้รับบาดเจ็บสาหัสและถ้าหากว่ายังไม่สามารถหายามารักษาเขาได้
เขาก็จะตายภายในสิบปี ตอนนี้ก็สิบปีผ่านไปแล้ว แม้ว่าเขาจะยังไม่ตาย แต่ก็คงจะไม่แข็งแกร่งเท่าเมื่อก่อนอีกแล้ว”
ผู้ที่พูดออกมาคือ องค์ชายหนึ่งอาโมซา
เขามีดวงตาที่เหมือนหมาป่า และฐานการบ่มเพาะก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้
เขามีสัญญาณจางๆ ของการทะลวงผ่านขอบเขตนิพพาน ถ้าหากว่าไม่มีอุบัติเหตุใดๆเกิดขึ้นกับเขา
เขาจะกลายเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้อย่างแน่นอน
“ถ้าหากว่าเป็นไปตามแผนการของพวกเรา หลังจากที่แต่งงานกับองค์หญิงสิบ
แห่งราชวงศ์เซี่ยแล้ว หลังจากนั้นสองหรือสามปี พวกเราจะลงไปทางใต้และเข้าสู่ภาคกลางของราชวงศ์เซี่ย”
อาโมซา ท่าทางของเขาดูเย่อหยิ่งและมั่นใจเป็นอย่างมาก
สำหรับข้อตกลงที่ทำกับราชวงศ์เซี่ย พวกเขาไม่เคยใส่ใจเลยเพราะว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการที่จะสงบศึกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
เพราะว่าพวกเขาต้องการที่จะผนวกดินแดนของราชวงศ์เซี่ย หรือแม้แต่ทำลายมันด้วยซ้ำ
ส่วนเรื่องของการแต่งงานตอนนี้ มันเป็นเพียงวิธีเพื่อที่จะทำให้จักรพรรดิเซี่ยลดการป้องกันลงเพียงเท่านั้น
และทำให้เหล่าขุนนางของราชวงศ์เซี่ยเกิดความสับสน
จุดประสงค์คือเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับทำแผนการครั้งใหญ่ของพวกเขาในครั้งต่อไป
จักรพรรดิเซี่ยคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน และองค์รัชทายาทมีอายุเพียงแค่
18 ปี
“องค์รัชทายาทคนปัจจุบันเป็นเพียงเด็กหนุ่ม
พวกเราสามารถที่จะจัดการกับเขาได้อย่างง่าย”
เมื่อ อาโมซา พูดออกมา เขาก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“สำหรับองค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์เซี่ย ที่กล้าท้าทายคำสั่งของจักรพรรดิเซี่ย
และดูเหมือนว่าเขาต้องการฝ่าฝืนคำสั่งของจักรพรรดิเซี่ยจริงๆ”
“อย่ากังวลไป ไม่มีอะไรต้องกลัว
ตอนนี้เขาต้องถูกจักรพรรดิเซี่ยคุมขัง และจุดจบขององค์ชายเก้าจะต้องเศร้าอย่างแน่นอน”
จากนั้นเขาก็หัวเราะและพูดว่า "เมื่อข้าแต่งงานกับองค์หญิงสิบแห่งราชวงศ์เซี่ย
ข้าจะพาเธอกลับไปที่เผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ และทำให้เธอกลายเป็นตัวหมากบนกระดาน
เพื่อทำลายราชวงศ์เซี่ย"
“ข้าต้องการให้เธอเห็นการทำลายล้างและการล่มสลายของราชวงศ์เซี่ยด้วยตาของเธอเอง”
“ขอแสดงความยินดีด้วยฝ่าบาท”
เหล่าขุนนางของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ ทั้งหมดโค้งคำนับพร้อมกันด้วยสีหน้าตื่นเต้น
"เป็นความคิดที่ดี แต่น่าเสียดายเจ้าคงไม่มีโอกาส"
ทันใดนั้นก็มีเสียงที่ไม่แยแสดังเข้ามา หลังจากนั้นกลุ่มคนของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้
ต่างก็พากันลุกขึ้นและมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
“เจ้าเป็นใคร ออกมา”
กลุ่มราชทูตของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ ตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล
พวกเขาทั้งหมดต่างก็ปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาออกมา
พร้อมกับจิตสังหารที่รุนแรง
ใบหน้าขององค์ชายหนึ่งอาโมซา มืดมนมากยิ่งขึ้น และเขาก็ฮึมฮัม
"เจ้าจะทำตัวลับๆล่อๆ ทำไมออกมาเดี่ยวนี้ แล้วองค์ชายคนนี้จะไว้ชีวิตเจ้า"
องค์ชายหนึ่งอาโมซา รู้สึกโกรธมากเมื่อรู้ว่า มีคนนอกซ่อนตัวอยู่ภายในห้องของพวกเขา
หากการสนทนาของพวกเขา เมื่อสักครู่ได้แพร่กระจายออกไป
มันจะส่งผลกระทบต่อแผนการต่อไปของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ ดังนั้นเขาจึงต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยและไม่สามารถปล่อยให้คนคนนี้หนีรอดไปได้โดยเด็ดขาด
“อย่างที่ข้าเคยพูดเอาไว้ ใครก็ตามที่พูดถึงเรื่องการแต่งงานกับองค์หญิงสิบ
มันผู้นั้นจะไม่สามารถมีชีวิตรอดไปจนถึงเช้าของวันพรุ่งนี้”
ทันทีที่เสียงพูดจบ พวกเขาก็เห็นคนๆ หนึ่งเดินเข้ามาทางประตูอย่างช้าๆ
และสบตากับพวกเขา
ทันทีที่กลุ่มคนของราชทูตของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ เขาเห็นบุคคลนั้นมาเดินเขามา
รูม่านตาขององค์ชายหนึ่งอาโมซา ก็หดตัวลงและรู้สึกประหลาดใจ
"เป็นเจ้านั้นเอง?" ใบหน้าขององค์ชายหนึ่งอาโมซา เปลี่ยนไปเล็กน้อย
คนที่เดินเข้ามา ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เซี่ยเฉิน
องค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์เซี่ย!
“องค์ชายเก้า เซี่ยเฉิน?”
องค์ชายหนึ่งอาโมซา เอ่ยชื่อของอีกฝ่ายออกมาที่ละคำ
และหัวใจของเขาก็สั่นไหว
องค์ชายเก้า เขามาได้อย่างไร?
“องค์ชายเก้า?”
ทุกคนที่อยู่ในห้อง ต่างก็พากันตกใจและมองไปที่เซี่ยเฉิน ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย
นี่คือองค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์เซี่ย ที่พวกเขาเพิ่งพูดถึง
เขามาได้อย่างไร
“เจ้ามาได้ยังไง?”
องค์ชายหนึ่งอาโมซา รู้สึกตื่นตัวทำไมองค์ชายเก้าถึงมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าเขาควรถูกจักรพรรดิเซี่ย
ขังเอาไว้หรือ?
เซี่ยเฉินแสดงสีหน้าเยาะเย้ยและพูดออกมาด้วยท่าทางรังเกียจ "ข้ามาได้ยังไง
แน่นอนว่าข้าเดินเข้ามา"
“ไม่ นี่มันผิดปกติ”
หลังจากที่องค์ชายหนึ่งอาโมซากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
ได้มีพลังที่แข็งแกร่งปปกคลุมไปทั่วทั้งห้องรับรอง ซึ่งทำให้ใบหน้าของทุกคนที่อยู่ในห้องเปลี่ยนไปอย่างมาก
พวกเขารู้สึกว่าร่างกายของพวกเขาหนักขึ้นและการหายใจของพวกเขาก็ติดขัด
"มีใครอยู่ข้างนอกไหม
รีบเข้ามาช่วยพวกข้าเร็วเข้า!"
องค์ชายหนึ่งอาโมซา ตะโกนออกไปสองครั้ง
แต่น่าเสียดายที่ข้างนอกนั้นไม่มีการตอบสนองใดๆเกิดขึ้นมาเลย เพราะว่าที่ด้านนอกของห้องรับรองทหารองครักษ์ของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ทั้งหมดได้ถูกเซี่ยเฉินสังหารไปหมดแล้วโดยไม่มีข้อยกเว้น
เซี่ยเฉิน ได้ลงมือสังหารทหารองครักษ์ของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้
ทั้งหมดที่ยืนอยู่ข้างนอกห้องพักอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่เหลือใครรอดชีวิตเลยสักคนเดี่ยว
และในตอนนี้เหลือเพียงองค์ชายหนึ่งอาโมซา และผู้ติดตามของเขากลุ่มหนึ่งเท่านั้น
พวกเขาทั้งหมดมองไปที่ เซี่ยเฉิน ด้วยท่าทางที่เคร่งขรึม องค์ชายเก้ากล้าลงมือสังหารพวกเขาจริงๆอย่างนั้นเหรอ?
“เจ้ากำลัง มองหาความตายด้วยตัวเอง” องค์ชายหนึ่งอาโมซา
ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเลห์
อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉิน เอ่ยออกมาด้วยความดูถูกว่า “พวกเจ้าเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้เป็นเพียงพวกชั้นต่ำ
พวกเจ้ากล้าที่จะคิดแต่งงานกับน้องสาวคนเล็กของข้า”
“ในวันนี้ จะไม่มีใครรอดชีวิตกลับไป
ในเมื่อพวกเจ้ามาเข้ามายังดินแดนของจักรวรรดิเซี่ยแล้วก็จงอยู่ที่นี่ตลอดไป”
คำพูดเหล่านี้ทำให้องค์ชายหนึ่งอาโมซา และผู้ติดตามคนอื่นๆ โกรธเป็นอย่างมาก
"อวดดี!"
"ฆ่าเขา"
องค์ชายหนึ่งอาโมซา รู้สึกโกรธมากและออกคำสั่งให้ผู้ติดตามของเขาลงมือสังหาร
องค์ชายเก้าเซี่ยเฉินทันที
แม้ว่าเขาจะเป็นองค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์เซี่ย แต่ว่าองค์ชายหนึ่งอาโมซาก็ต้องตัดสิ้นใจที่จะต้องลงมือสังหารเขา
เพราะว่าอีกฝ่ายคงได้ยินสิ่งที่พวกเขาสนทนากันหมดแล้ว
ถึงแม้ว่าจะเป็นถึงองค์ชายเก้าก็ต้องสังหาร
บูม!
ทันทีที่องค์ชายหนึ่งอาโมซาพูดจบ ปรมาจารย์ของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ ก็ระเบิดพลังออกมาด้วย
และรีบวิ่งเข้าไปหาเซี่ยเฉิน
พวกเขาลงมืออย่างเต็มกำลัง ไม่มีความเมตตาเลย
เมื่อเผชิญหน้ากับการปิดล้อมของปรมาจารย์ของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ การแสดงออกของ
เซี่ยเฉิน ก็ยังคงเหมือนเดิม หลังจากนั้นไม่นานพลังปราณที่แข็งแกร่งก็ถูกปลดปล่อยออกมาและควบแน่นเป็นมังกร
บินวนอยู่รอบตัวของเซี่ยเฉิน
“ฝ่ามือผนึกจักรพรรดิอัคคีแดง!”
เซี่ยเฉิน ยกมือของเขาขึ้นและตบมันออกไป พลังปราณได้ควบแน่นเป็นฝ่ามือที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงอันทรงพลังและกวาดผ่านไป
ทำให้เกิดเสียงดังก้องไปทั่ว ทำลายการโจมตีของปรมาจารย์ทั้งหมด
หลังจากทักษะของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน ก็ได้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่
และทำให้ห้องรับรองถูกระเบิดกลายเป็นซากปรักหักพัง
“แค่ก... แค่ก…”
"บ้าเอ๊ย"
ท่ามกลางฝุ่นควัน ได้มีกลุ่มคนวิ่งออกมาด้วยความอับอาย ผู้นำคือองค์ชายหนึ่งอาโมซา
เพียงหนึ่งฝ่ามือ ภายใตการโจมตีของเซี่ยเฉิน
ก็สามารถจัดการกับกลุ่มคนของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ลงได้ในไม่กี่วินาที แต่ว่าพวกเขานับว่าโชคดีที่สามารถโต้ตอบและหลีกเลี่ยงการโจมตีของเซี่ยเฉินได้ทันเวลา
แต่ว่าห้องรับรองของพวกเขาได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว
และถึงกับกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ ซึ่งยังคงมีรอยไหม้เกรียมและควันลอบออกมา
ปรมาจารย์ของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ มากกว่าสิบคนเสียชีวิตทันที เหลือเพียงไม่กี่คนที่มีความแข็งแกร่งมากจำนวนแปดคน
รวมถึงองค์ชายหนึ่งอาโมซาด้วยอีกคน
ปรมาจารย์ของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ทั้งแปดที่ยังรอดชีวิตอยู่ต่างก็พากันตกใจ
และจ้องมองไปที่ องค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน ด้วยความตกตะลึง
โดยมีร่องรอยของความตื่นตระหนกในดวงตาของพวกเขา
“เจ้า เจ้าไม่ใช่ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่…” องค์ชายหนึ่งอาโมซา
จ้องมองไปที่ องค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน ด้วยความหวาดกลัว
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งของ เซี่ยเฉิน
นั้นไม่ได้อยู่ในขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่อาจอยู่ในระดับที่ทรงพลังกว่า ซึ่งทำให้เขาตกตะลึง
“ขอบเขตนิพพาน เจ้า เจ้าอยู่ในขอบเขตนิพพานอย่างนั้นเหรอ?”
ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ อีกคนของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ
ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมาก
ขอบเขตนิพพาน คนที่อยู่ในขอบเขตระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่จะสามารถจัดการได้อีกต่อไป
มีเพียงแค่ผู้ที่อยู่ในขอบเขตนิพพานเพียงเท่านั้นถึงจะสามารถจัดการกับผู้ฝึกตนขอบเขตนิพพานได้
และในตอนนี้ องค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน เองก็อาจจะอยู่ในขอบเขตนิพพาน
แล้วจะไม่ให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวและตกตะลังได้อย่างไร
"ลาก่อน" เซี่ยเฉิน
ขี้เกียจเกินกว่าจะพูดคุยกับคนเหล่านี้ เขายกมือขึ้นมาทันทีที่และชี้นิ้วออกไป
เจตจำนงดาบควบแน่นขึ้นมาและลอยอยู่กลางอากาศ เผยให้เห็นพลังที่น่าสะพรึงกลัว
เมื่อเห็นเช่นนี้ องค์ชายหนึ่งอาโมซาดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง
หลังจากนั้นเขาก็คำรามออกมา "เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก ข้าคือองค์ชายหนึ่งแห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้..."
“ปกป้ององค์ชาย”
ปรมาจารย์ของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้ต่างก็เริ่มรู้สึกตัว
และพุ่งเขาไปยืนอยู่รอบกายขององค์ชายหนึ่งอาโมซา เพื่อปกป้ององค์ชายของพวกเขา
พวกเขาไม่กลัวความตาย และระเบิดพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาออกมาและโจมตีออกไปเพื่อป้องกันการโจมตีขององค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน
บูม!
เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น
หลังจากที่ทักษะของทั้งสองฝ่ายปะทะกันอีกครั้ง ได้มีเศษชิ้นเนื้อและเลือดพุ่งออกมาจากใจกลางของการระเบิด
ทำให้บริเวณโดยรอบกลายเป็นสีแดง
หลังจากที่ควันและฝุ่นฟรุ้งกระจายหายไปเผยให้เห็น ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว
คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นคือ องค์ชายหนึ่งอาโมซาแห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้นั้นเอง
ใบหน้าของเขาซีด เขามองดูชิ้นเศษเนื้อที่กระจัดกระจายอยู่รอบตัวเขาด้วยความหวาดกลัว
เพียงแค่การโจมตีเพียงครั้งเดียว ผู้ติดตามของเขาทั้งหมดต่างก็ถูกสังหารและเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ
และพวกเขาก็ถูกตัดเป็นชิ้นๆ ด้วยเจตจำนงดาบที่แข็งแกร่ง
“เจ้า เจ้าอย่าเข้ามา...” องค์ชายหนึ่งอาโมซา รู้สึกหวาดกลัวและถอยหลังหนีต่อไป
เซี่ยเฉิน มองดูองค์ชายหนึ่งอาโมซาอย่างว่างเปล่าแล้วพูดว่า "ตายไปซ่ะ
ในอนาคต ข้าจะส่งคนของราชวงศ์หมาป่าเป๋ยตี้ของเจ้า ให้ไปพบกับเจ้าอีกครั้ง"
“ไม่...” องค์ชายหนึ่งอาโมซาตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว
หันหลังกลับและวิ่งหนีไป
น่าเสียดายที่ปราณดาบ พุ่งทะลุผ่านร่างกายของเขาทำให้การเคลื่อนไหวของเขาหยุดลงในทันที
ดวงตาขององค์ชายหนึ่งอาโมซาเริ่มขุ่นมั่ว ภายในร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังปราณดาบที่กำลังไหลเวียนไปยังอวัยวะภายในของเขาและทำการบดขยี้อวัยวะของเขาโดยตรง
“ข้าขอโทษ ข้าเสียใจ…” เขาพยายามที่จะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง
ปัง
ก่อนที่เขาจะพูดจบ ร่างกายของเขาก็แตกสลายทันที
กลายเป็นชิ้นเนื้อกระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า
องค์ชายหนึ่งอาโมซาแห่งเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้
ซึ่งอยู่ในขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสมบูรณ์
และในอนาคตเขามีโอกาสที่จะสามารถทะลวงผ่านไปยังขอบเขตนิพพาน ได้เสียชีวิตอย่างอนาถ
รุกรานใครไม่รุกราน ดันมาหาเรื่องกับเพชฌฆาตอย่างเซี่ยเฉิน
สมควรแล้วที่ต้องตายอย่างน่าอนาถ
“มันเป็นความผิดของเจ้าเอง ในเมื่อเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ก็จงตายไปซ่ะ”
เซี่ยเฉิน กล่าวออกมาด้วยท่าทางที่เย็นชา เขาหันหลังกลับและหายตัวไปจากที่แห่งนี้ในทันที
หลังจากนั้นไม่นาน การต่อสู้ที่เกิดขึ้นที่เรือนรับรองก็ได้ดึงดูดความสนใจของทหารองครักษ์
แต่ว่าหลังจากที่พวกเขาเดินทางมาถึงพวกเขาก็เห็นเหตุการณ์ที่น่าสังเวชภายในซากปรักหักพังของเรือนรับรอง
ทุกคนต่างก็ตกตะลึง
ราชทูตของเผ่าหมาป่าเป๋ยตี้
ได้ถูกสังหารทั้งหมดไม่มีใครรอดชีวิตเลยสักคนเดี่ยว
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved