ตั้งแต่ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์สิ้นอายุขัย

ดินแดนบรรพบุรุษทั้งหมดกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า เหลือเพียงแค่ เซี่ยเฉิน

เพียงผู้เดียว

แต่ว่าเซี่ยเฉิน กลับไม่ได้สนใจ แต่กลับรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ที่นี่เงียบสงบและทำให้รู้สึกสบายใจที่ไม่มีใครมารบกวนเขา

ซึ่งสอดคล้องกับหัวใจเต๋าของเขามากกว่า

กวาดพื้น ตักน้ำ ปลูกผัก กินข้าว ลงชื่อเช็คอินและฝึกฝนในทุกวัน

สรุปคือในหนึ่งวันเขาทำงานและฝึกฝน

เขาได้ลงชื่อเช็คอินในทุกวัน และฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง

ความแข็งแกร่งของเซี่ยเฉิน ก็พัฒนาดีขึ้นทีละขั้น

เวลาผ่านไปอีกสามปี

ในวันนี้ เซี่ยเฉิน ตื่นขึ้นมาและไปลงชื่อเช็คอินตามปกติ

"ระบบ ลงชื่อเช็คอินที่ลานปรุงยาทางทิศตะวันออก"

เขาตื่นแต่เช้าและมาที่ลานปรุงยาทางทิศตะวันออก

เพื่อลงชื่อเช็คอินของวันนี้

ติ๊ง!

"เช็คอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ด้วย

ท่านได้รับ : โอสถนิพพาน" (ต่อไปนี้ผมขอแทน

เม็ดยา เป็น โอสถ นะครับ)

"คำเตือน : เต๋าสะสมของที่นี่กำลังจะหมดลง เมื่อเต๋าสะสมหมด โฮสต์จะไม่สามารถเช็คอินที่นี่ได้อีกต่อไป"

เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันเยือกเย็นของระบบแจ้งเตือน

เซี่ยเฉิน มองไปที่ขวดยาที่อยู่ในมือของเขาคือ โอสถนิพพาน และเงียบอยู่สักพัก

เมื่อมองไปที่โอสถนิพพานที่อยู่ในมือของเขา เขารู้สึกมีอารมณ์ที่ซับซ้อนเล็กน้อย

เขาสะสมโอสถนิพพานเอาไว้เป็นจำนวนมาก

โอสถชนิดนี้เหมาะสำหรับการบ่มเพาะขอบเขตนิพพาน และยังมีผลที่ดีมาก

“สามปีผ่านไป นี้ก็ยี่สิบปีแล้วที่ข้าข้ามมายังโลกใบนี้”

เมื่อมองดูเกล็ดหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า นี้ก็เป็นอีกปีหนึ่งของฤดูหนาว

และอีกสองเดือนก็จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิก็จะมาถึง

เขารู้ว่าเขาอยู่ในโลกนี้มายี่สิบปีแล้วและ ได้ลงชื่อเช็คอินในดินแดนบรรพบุรุษมาเป็นเวลายี่สิบปี

ยี่สิบปีผ่านไปโดยไม่มีการหยุดพัก เขาได้สะสมสมบัติเอาไว้มากมายและฝึกฝนอย่างเงียบๆ

ความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรก้าวกระโดด และในตอนนี้ได้มีสัญญาณของการทะลวงขั้นที่สองของขอบเขตนิพพาน

ในอีกสองหรือสามวันเขาก็จะสามารถทะลวงขั้นและเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตนิพพานขั้นที่สองได้

“อย่างไรก็ตาม เต๋าสะสมของที่นี่กำลังจะหมดลงโดยที่เขาไม่คาดคิด”

เซี่ยเฉิน ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อนึกถึงการแจ้งเตือนพิเศษจากระบบ

หัวใจของเขาจมดิ่งลง และเขารู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

นี่ก็หมายความว่าเต๋าสะสมของที่นี่กำลังจะหมด

และจะไม่สามารถลงชื่อเช็คอินที่นี่ได้อีกต่อไปใช่ไหม?

“การตัดสินใจครั้งก่อนของข้า รีบร้อนเกินไปหรือเปล่า”

เขาพึมพำบางอย่างในใจอย่างช่วยไม่ได้ เขารีบเกินไปที่ตอบปฏิเสธที่จะกลับยังพระราชวังก่อนหน้านี้

เขาไม่รู้ว่าจริงๆว่า เต๋าสะสมของที่นี่กำลังจะหายไป มันกะทันหันไปหน่อย เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีวันที่เต๋าสะสมหมดและเขาก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

ถ้าเป็นอย่างนี้ข้าคงจะอยู่ที่นี่เพื่อลงชื่อเช็คอินไม่ได้อีกต่อไป

ดูเหมือนว่าหลังจากที่เต๋าสะสมของที่แห่งนี้หมดลง

เขาต้องหาทางออกไปและหาสถานที่แห่งใหม่เพื่อลงชื่อเช็คอินและฝึกฝนต่อไป

“ลืมมันไปก่อน เมื่อเต๋าสะสมของที่นี่หมด ถ้าได้กลับไปที่พระราชวัง ซึ่งเป็นที่ตั้งของราชวงศ์เซี่ย

จะต้องมีเต๋าสะสมอยู่มากแน่ๆ”

เซี่ยเฉิน คิดอะไรบางอย่างเงียบๆ อยู่ในใจของเขา

จากนั้นเขาก็ต้องเตรียมตัว

มิฉะนั้น ทันทีที่เต๋าสะสมหมด เขาก็จะไม่มีที่ให้ลงชื่อเช็คอิน

ซึ่งเท่ากับเสียโอกาสในการเช็คอินวันละครั้งของเขาไป

“ในอีกสองวันหลังจากที่เขาทะลวงไปยังขอบเขตนิพพานขั้นที่สองได้สำเร็จ

ความแข็งแกร่งของเขาน่าจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอย่างแน่นอน”

ขณะที่เขาพูดนั้น เขาก็หันหลังและจากไป หลังจากฝึกฝนอยู่ที่นี่มาเป็นระยะเวลายี่สิบปี

ความแข็งแกร่งของ เซี่ยเฉิน ก็ได้มาถึงขีดจำกัด ของขอบเขตนิพพานขั้นที่หนึ่งแล้ว

และเขากำลังจะทะลวงไปสู่ขอบเขตนิพพานขันที่สอง

ความแข็งแกร่งของเขาไม่มีใครเทียบได้ และร่างกายของเขาก็แข็งแกร่ง

แม้ว่าเขาจะรับการโจมตีของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่หลายร้อยคน เป็นเวลาสามวันสามคืน

เขาก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

แม้ว่าเขาจะไม่มีความแข็งแกร่งของร่างกาย เขาก็สามารถเอาชนะผู้ฝึกตนขอบเขตนิพพานในระดับเดียวกันได้

ดังนั้นในตอนนี้พลังของเซี่ยเฉิน นั้นอยู่เหนือจินตนาการไปไกลมาก

ยิ่งไปกว่านั้น

หลังจากบ่มเพาะและการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายปี เขาก็สามารถใช้จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาเพื่อบังคับดาบให้บินได้แล้ว

แต่ก็ยังบินได้ไม่นานมากนัก

ในตอนนี้เขาสามารถเหยียบดาบบินได้แล้ว สามารถบินได้ประมาณยี่สิบลี้

ถ้าใช้สังหารศัตรูเขาสามารถบังคับดาบให้ตัดหัวของศัตรูได้ถึงสองร้อยลี้

นี่คือความแข็งแกร่งของจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขา

เขาสามารถสังหารศัตรูแม้ว่าจะอยู่ห่างออกไปถึงสองร้อยลี้ด้วยดาบ ซึ่งยังห่างไกลจากความคาดหวังของเขาอีกไกล

เขาขาดหวังว่าเขาจะสามารถสังหารศัตรูได้จากระยะหนึ่งพันลี้

วันนี้เซี่ยเฉิน เพิ่งตื่นนอนและกำลังจะทำความสะอาดหิมะ

แต่ทันทีที่เขาออกไป เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป

"อืม?"

เมื่อเขาแผ่จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาออกไป

เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีลมหายใจหลายสายพุ่งเข้ามาทางดินแดนบรรพบุรุษ

เซี่ยเฉิน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและพูดว่า สามปีผ่านไป ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนมาที่นี่ในวันนี้?

........

ในเวลานี้ ด้านนอกดินแดนบรรพบุรุษ มีคนแก่และเด็กหนึ่งคนกำลังวิ่งหนี

ชายชราได้รับบาดเจ็บสาหัสและเด็กน้อยตัวเล็กๆ

อายุประมาณแปดขวบเขาวิ่งหนีอย่างสิ้นหวัง

ด้านหลังของทั้งสองมีชายชุดดำมากกว่าหนึ่งโหลกำลังไล่ตามพวกเขา

เซี่ยเฉิน มองดูเหตุการณ์จากระยะไกล

ชายชราหนึ่งคนและเด็กน้อยหนึ่งคนข้างหน้าถูกไล่ล่าและสังหาร

และชายชุดดำหลายสิบคนที่ไล่ตามมาเบื้องหลังเป็นผู้ไล่ล่า

เมื่อเขาเห็นเช่นนี้เขาก็เลิกสนใจ

"นี้คือดินแดนบรรพบุรุษของราชวงศ์เซี่ย พวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา"

แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจ แต่เขาจะปล่อยให้ใครเข้ามาทำให้แผ่นดินบรรพบุรุษของเขาสกปรกไม่ได้

เพราะในที่สุดก็ต้องเป็นตัวเขาเองที่ต้องทำความสะอาด

ในขณะที่ เซี่ยเฉิน กำลังถือไม้กวาดและกวาดพื้น

และเปิดปากของเขาเพื่อสกัดกั้นคนแก่และเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหน้า

เขาไม่อนุญาตให้คนเหล่านี้เข้ามา และปล่อยให้พวกเขาเข้าไปยังดินแดนบรรพบุรุษ

ไม่ว่าพวกเขาจะถูกฆ่าตายหรือไม่ก็ตาม มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

“คุณชาย หนีไปซะ”

เห็น เซี่ยเฉิน ซึ่งกำลังกวาดพื้นอยู่ข้างหน้าเขา ชายชราก็ตะโกนเตือนออกไปอย่างสุดกำลัง

เขาพูดด้วยท่าทางที่กระวนกระวาย "เบื้องหลังของข้าเป็นนักฆ่าของเผ่าหมาป่าทางเหนือ

พวกเขาทั้งหมดเป็นฆาตกรและโหดเหี้ยม เจ้ารีบหนีไป"

หลังจากที่ชายชราพูดจบ เขาก็ไม่ได้วิ่งเข้าไปยังดินแดนบรรพบุรุษ แต่กลับหันหลังกลับและวิ่งไปอีกด้านหนึ่งกับเด็กน้อย

ราวกับกลัวว่าเขาจะดึงให้ เซี่ยเฉิน เข้ามาข้องเกี่ยวข้องกับพวกเขา

เมื่อเห็นชายชราและเด็กหนุ่มที่หันหลังกลับและวิ่งไปทางอื่น

เซี่ยเฉิน ก็ครุ่นคิดบางอย่าง

“เผ่าหมาป่าทางเหนือ?”

เขาพึมพำกับตัวเอง สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มชายชุดดำ

และแน่นอนว่าเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแบบเดียวกับเผ่าหมาป่าทางตอนเหนือ

เผ่าหมาป่านี้เคยส่งคนเขามาขโมยของในสุสานของจักรพรรดิไทซู่ มาก่อน

และเมื่อพวกเขาถูกเขาฆ่า พวกเขาก็จะถูกลืม

ข้าไม่ได้คาดหวังเลยว่าผ่านไปไม่กี่ปี ข้าจะได้พบกับเผ่าหมาป่าทางตอนเหนืออีกครั้ง

“ชายคนนั้น เห็นพวกเราแล้ว”

ชายชุดดำที่กำลังวิ่งไล่ตามชายชรากับเด็กน้อยพวกมันก็สังเกตเห็น เซี่ยเฉิน

ที่ยืนอยู่ในดินแดนบรรพบุรุษของราชวงศ์เซี่ย

ชายชุดดำอ้าปากพูดเสียงแหบพร่า "พวกเจ้า ไปจัดการกับชายคนนั่น

กำจัดเขาและสังหารทุกคนที่ยังอยู่ข้างในให้หมด"

"ขอรับ!"

ทันใดนั้นชายชุดดำห้าคนก็วิ่งไปทาง เซี่ยเฉิน แต่พวกไม่รู้เลยว่ากำลังวิ่งเข้าไปหาความตาย

เซี่ยเฉิน ไม่ได้สนใจคนเหล่านี้เลย พวกมันทรุดตัวลง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เขาอยู่ความสงบเป็นเวลาหลายปีแล้วจน

ทำให้เขาเคยชินกับมันแล้ว

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าคนกลุ่มนี้จะไม่รู้จักดีชั่วและบุกเข้ามาหาเขา

แต่ว่าเขาก็ไม่อยากสนใจพวกมัน เขาจึงตั้งใจที่จะส่งพวกมันไปที่ประตูเพื่อพบกับความตาย

ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา พวกเจ้าจะไล่ล่าและฆ่าชายชราและหรือเด็กหนุ่ม

แต่พวกเจ้าไม่ควรเข้ามายุ่งกับข้า ดังนั้นเขาจึงไม่มีอะไรจะพูด

"ฆ่า!"

ชายชุดดำทั้งห้ารีบวิ่งเข้าไปหา เซี่ยเฉินโดยพร้อมเพรียงกัน พวกมันต้องการบุกเข้าไปยังดินแดนบรรพบุรุษและเริ่มสังหารผู้คนที่อาศัยอยู่ข้างใน

"หาที่ตาย!"

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เซี่ยเฉิน ก็รู้สึกโกรธ

ด้วยการกวาดไม้กวาดในมือของเขาทำให้ ใบไม้สองสามใบม้วนขึ้นมาจากพื้นและพุ่งออกไปยังเผ่าหมาป่าชุดดำทั้งห้าเหมือนสายฟ้าแล่บ

ฟิ้ว ฟิ้ว!

เมื่อได้ยินเสียง ชายชุดดำทั้งห้าก็ตัวแข็ง

รักษาท่าทางวิ่งไปข้างหน้า และล้มลงทีละคนนอนบนพื้นหิมะ

หลังจากนั้นไม่นาน หิมะก็กลายเป็นสีแดงฉานพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ไหลออกมา

ชายชุดดำทั้งห้าไม่สามารถแม้แต่จะเข้าใกล้ตัวของเซี่ยเฉิน ได้เลย พวกเขาถูกฆ่าตายอย่างน่าอนาจในจุดนั้นด้วยใบไม้สองสามใบ

“มันช่างลำบากจริงๆ เนื่องพวกมันต้องการที่จะสังหารเขา

ดังนั้นพวกมันทั้งหมดจะต้องถูกสังหาร”

เซี่ยเฉิน มองไปที่กลุ่มคนชุดดำที่กำลังไล่ตามชายชราและเด็กน้อย

ในเวลานี้ชายชราและเด็กน้อยตัวเล็กๆ ได้ถูกชายชุดดำล้อมรอบพวกเขาและกำลังจะถูกตัดหัว

"ไปฆ่าชายชราแล้วพาเด็กน้อยกลับมา"

ผู้นำของชายชุดดำออกคำสั่ง ชายชุดดำสองคนกระโดดออกไปทันที และใช้มีดพร้าที่อยู่ในมือฟันไปที่ชายชราที่กำลังบาดเจ็บ

ในขณะนี้ ชายชรารู้สึกสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

ตูม....!

ในช่วงเวลาที่สำคัญ มีเสียงอากาศแตกกระจายในระยะไกล

ลำแสงสองสายแวบผ่าน ทะลุผ่านศีรษะของชายชุดดำทั้งสองคน ทำให้เลือดสาดกระจายเต็มพื้น

และลำแสงนั้นก็เจาะเข้าไปยังก้อนหินที่อยู่ไม่ไกลและสลายหายไป

"เกิดอะไรขึ้น?"

กลุ่มชายชุดดำที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ รู้สึกตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าพวกเขา

เมื่อเห็นว่าคนของพวกมันตาย โดยที่ไม่สามารถหาสาเหตุได้ พวกมันต่างก็รู้สึกหวาดกลัวและโกรธเป็นอย่างมาก

และชายชุดดำสีหน้าของพวกมันก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และดวงตาของเขาก็เฉียบคมมากยิ่งขึ้น

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ชายชุดดำมองไปรอบๆ อย่างประหม่า

และผู้นำของชายชุดดำ กวาดสายตาของเขาและมองไปยังด้านหน้าซึ่งเป้นดินแดนบรรพบุรุษราชวงศ์เซี่ย

ซึ่งได้มีศพของชายชุดดำทั้งห้าคนร่วงหล่นและนอนอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ

รูม่านตาของเขาก็หดลงอย่างรวดเร็ว

"นั่นคือเขา?"

รูม่านตาของหัวหน้ากลุ่มชายชุดดำหดตัวลง และเมื่อเขาเห็น เซี่ยเฉิน

ซึ่งกำลังกวาดพื้นอยู่ แท้จริงแล้วเขาไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนเลย

แต่กลับเป็นชายชุดดำทั้งห้าที่เขาส่งไป ที่นอนตายอยู่ตรงนั้น

เมื่อพวกเขาทั้งหมดสังเกตเห็นเหตุการณ์ ก็เกิดความเงียบไปชั่วขณะ

ไม่ส่าจะเป็นชายในชุดดำ ชายชราและเด็กน้อย พวกเขาต่างก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น