หวือ!

นางกำนัลหลายคนรีบวิ่งเข้าไปพร้อมถือกริชไว้ในมือ กริชของพวกเธอทั้งหมดถูกเคลือบเอาไว้ด้วยยาพิษและเปล่งประกายแสงสีเขียวออกมา

ความแข็งแกร่งของนางกำนัลในวังเหล่านี้นั้นดีมาก และพวกเธอล้วนเป็นนักรบระดับหนึ่ง

ลอบสังหาร!

คนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มนักฆ่าที่ต้องการลอบสังหาร องค์ชายเก้าเซี่ยเฉิน

ใครก็ตามที่กล้าลอบสังหารองค์ชาย ในวังก็เท่ากับเตรียมพร้อมที่จะต้องตาย

ในความเป็นจริงแล้ว เซี่ยเฉิน ได้สังเกตุเห็นความผิดปกติตั้งแต่แรกแล้ว

แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาไม่คาดคิดเลยว่ากลุ่มคนพวกนี้จะลงมือกันอย่างรวดเร็ว

"น่ารำคาญ"

เซี่ยเฉิน ส่ายหัวเล็กน้อยและถอนหายใจออกมา เขาสะบัดนิ้วมือของเขาออกไป

ปรากฏปราณดาบที่แหลมคมกวาดผ่านร่างกายของนางกำนัลในวังหลายคนที่พุ่งเข้ามาหาเขา

เลือดสาดกระเด็นไปทั่วบริเวร และนางกำนัลในวังหลายคนก็ล้มลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

ทุกคนต่างก็ไม่มีลมหายใจอีกต่อไป หัวใจและคิ้วของพวกเธอมีรูเล็กๆอยู่

ขันทีทั้งสอง พวกเขาไม่สามารถมองเห็นได้ว่าพวกเธอตายได้อย่างไร และพวกเขาก็ไม่เห็น เซี่ยเฉิน เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อยว่า

พวกเขาสังเกตุเห็นเพียงแค่อยู่ดีๆก็มีปราณดาบปรากฏขึ้นมาและสังหารนางกำนัลทั้งหมดในทันที

"เป็นไปได้ยังไง"

เมื่อมองไปที่นางกำนัลที่นอนตายอยู่บนพื้น ขันทีทั้งสองก็พากันตกใจ

พวกเขาทั้งสองก้าวถอยหลังและมองไปที่ เซี่ยเฉิน

ด้วยความสยดสยองราวกับว่าพวกเขาเห็นผี พวกเขาสังเกตไม่เห็นเลยว่า เซี่ยเฉิน

ลงมืออย่างไร

ในตอนนั้นพวกเขาเห็นเพียงแค่เขาสะบัดนิ้วออกไป จากนั้นนางกำนัลในวังที่เป้นถึงนักรบระดับหนึ่ง ทั้งหมดก็เสียชีวิตในทันที

“บอกมา ว่าใครเป็นคนสั่ง”

เซี่ยเฉิน รินชาอีกหนึ่งถ้วยและมองดูขันทีสองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา

ขันทีทั้งสองมองหน้ากันและกัน แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

“ฮึ่ม เจ้าดื่มชาพิษลงไปแล้ว เตรียมตัวตายซ่ะ”

ขันทีทั้งสอง กล่าวออกมาด้วยท่าทางที่เย้ยหยัน

แม้ว่าความแข็งแกร่งของ เซี่ยเฉิน จะน่ากลัว แต่เขาเพิ่งดื่มชาพิษลงไปและกำลังจะตายในไม่ช้า

“ชาพิษที่ เจ้าพูดถึงเหล่านี้ไม่มีประโยชน์ มันทำอะไรข้าไม่ได้”

เซี่ยเฉิน ส่ายหัวเล็กน้อยและดื่มชาพิษลงไปอีกถ้วย

สิ่งนี่ทำให้ขันทีทั้งสองคนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า องค์ชายเก้าเขาดื่มชาผสมยาพิษลงไปแล้วสองถ้วยติดต่อกัน

แต่กลับไม่เป็นไรเลย

"เป็นไปได้อย่างไร"

ขันทีทั้งสองคน ต่างก็พากันอุทานออกมาและมองไปที่ เซี่ยเฉิน

ด้วยความประหลาดใจ หลังจากดื่มชาผสมยาพิษแล้วแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นี่เป็นพิษที่รุนแรงอย่างยิ่ง แม้แต่ขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ก็จะตายในทันทีถ้าเขาดื่มมัน

พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า เซี่ยเฉิน จะสบายดีหลังจากดื่มชาผสมยาพิษเข้าไปแล้วถึงสองแก้ว

“ข้าลืมบอกพวกเจ้าไป ข้ามีภูมิต้านทานพิษมานานแล้ว”

หลังจากที่ เซี่ยเฉิน พูดจบ เขาก็จ้องมองไปที่ขันทีทั้งสองด้วยสายตาที่เย็นชา

คนกลุ่มนี้มาเพื่อลอบสังหารเขา นี้เป็นเพราะว่าจักรพรรดิเซี่ย ได้ผลักเขาให้สู่เกมการแย่งชิงบัลลังก์

และการลอบสังหารในครั้งนี้คงจะเป็นฝีมือขององค์ชายคนใดคนหนึ่งในแปดคน

“พวกเจ้าจะบอก ได้หรือยังว่าใครเป็นคนสั่งพวกเจ้าให้ลงมือ” เซี่ยเฉิน ถามย่ำอีกครั้ง

ขันทีทั้งสองต่างก็มองหน้ากัน พวกเขาแสดงถึงหนักแน่นของพวกเขาออกมา

"ท่านจะไม่มี ทางได้รับเบาะแสจากพวกเราทั้งสองได้"

หลังจากที่ขันทีสองคนพูดจบ ขันทีทั้งสองก็กัดฟันของพวกเขาทันที มียาพิษซ่อนอยู่ในฟันของพวกเขาซึ่งสามารถฆ่าคนได้ในทันที

เมื่อเห็นการกระทำของขันทีทั้งสองคน เซี่ยเฉินก็พูดออกไปอย่างเย็นชา

"พวกเจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้อะไรเลย หลังจากที่พวกเจ้าตายไปแล้ว?"

หืม!

วินาทีต่อมา จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังก็พุ่งเข้าไปยังข้างในหัวของขันทีทั้งสอง

กลั่นกรองเอาข้อมูลความทรงจำของขันทีทั้งสองคน

เขาได้รับข้อมูลที่สำคัญมาทั้งหมดในทันที และทราบตัวผู้บงการอยู่เบื้องหลังแล้ว

“องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน?”

แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจเลยที่องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน เป็นคนออกคำสั่งลอบสังหารเซี่ยเฉิน

องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน นั้นลงมือได้รวดเร็วมาก เขาส่งคนมาลอบสังหารทันทีที่หลังจากที่เขาเดินทางกลับจากพระราชวังไท่หวง

เห็นได้ชัดว่านางกำนัลและขันทีในวังเหล่านี้ถูกซื้อโดยองค์ชายหนึ่งเซี่ยเหรินเมื่อนานมาแล้ว

“องค์ชายหนึ่งเซี่ยเหริน ข้าไม่ได้ทำอะไรให้เจ้า แต่เจ้ากลับต้องการที่จะสังหารข้าก่อน”

ใบหน้าของ เซี่ยเฉิน แสดงความเย็นชา

เพราะว่าอีกฝ่ายได้ลงมือลอบสังหารเขาแล้ว เขาก้ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอีกต่อไป

เซี่ยเฉิน ตอบโตแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน ในเมื่อเจ้าต้องการที่จะสังหารข้า

เจ้าก็ต้องเตรียมพร้อมที่จะถูกสังหารเช่นกัน

“พี่เก้า!”

ในขณะนี้ เสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ดังขึ้น จากนั้นประตูของพระราชวังตะวันตกก็ได้เปิดออก

และร่างที่สง่างามก็พุ่งเข้ามา

คนที่พุ่งเข้ามาคือ องค์หญิงสิบเซี่ยซี นั้นเอง

เธอรีบวิ่งมาอย่างกระวนกระวาย แต่เมื่อเห็นศพนอนอยู่ทั่วพื้น

หัวใจของเธอจมดิ่งลงไป แต่เธอกลับรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่า เซี่ยเฉิน ยังคงปลอดภัยไม่บุบสลาย

“พี่เก้า พี่เป็นอะไรหรือเปล่า”

เธอตรวจสอบสถานการณ์ของ เซี่ยเฉิน ด้วยท่าทางที่ประหม่า เมื่อพบว่าไม่มีอันตรายใดๆ

เธอก็รู้สึกโล่งใจ

เซี่ยเฉิน ยิ้มและพูดว่า "ข้าสบายดี ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่"

องค์หญิงสิบ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นพูดว่า

"ข้าเพิ่งสังเกตว่ามีออร่าที่แข็งแกร่งอยู่ที่นี่ ข้ากังวลว่าจะมาทันทีหากมีอะไรเกิดขึ้นกับท่าน"

“แต่ข้าไม่ได้คาดคิดเลยว่า มันจะเกิดขึ้นจริงๆ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของเธอก็เย็นชา เธอมองไปที่ศพของนางกำนัลและขันทีที่นอนตายจมกองเลือดอยุ่ที่พื้น

แววตาของเธอเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง

เห็นได้ชัดว่ามีคนต้องการลอบสังหาร เซี่ยเฉิน ซึ่งทำให้องค์หญิงสิบรู้สึกโกรธมาก

“ให้ตายเถอะ เพียงแค่ก้าวเท้าออกจากวังเพียงไม่นาน ก็ส่งคนมาลอบสังหารพี่เก้าของข้า

เจ้าเก่งมาก”

องค์หญิงสิบ ไม่ได้โง่ดังนั้นเธอมองแวบเดียวก้รู้แล้วว่า องค์ชายองค์อื่นต้องเป็นคนทำอย่างแน่นอน

พวกเขาต้องการฆ่าพี่เก้าของเธอ เพราะพวกเขารู้สึกว่าพี่เก้าของเธอ เป็นภัยคุกคามสำหรับตำแหน่งของพวกเขา

“ว่าแต่ พวกเขาตายได้อย่างไร”

องค์หญิงสิบ รู้สึกตัวขึ้นมาในทันที่และมองดุศพของเหล่านางกำนัลและขันที

ที่นอนตายอยู่ที่พื้น นางกำนัลในวังหลายคนถูกฆ่าตายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

และขันทีทั้งสองคน มีเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ดของพวกเขา และเลือดที่ไหลออกมาก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพิษที่รุนแรง

ดูเหมือนว่าเขาจะฆ่าตัวตายด้วยการกินยาพิษ

"พวกเจ้าเข้ามา"

องค์หญิงสิบมีใบหน้าที่เย็นชา หลังจากนั้นนางกำนัลสองคนก็มาคุกเข่าต่อหน้านาง

“คาราวะ องค์ชายและองค์หญิง”

นางกำนัลทั้งสองเป็นสาวใช้ส่วนตัวขององค์หญิงสิบ พวกเธอทั้งสองคนอยู่ในขอบเขตปรมาจารย์โดยกำเนิด

“พวกเจ้าทั้งสองจงฟัง นับจากนี้ไปพวกเจ้าจะต้องคอยปกป้องพี่เก้า

เป็นการส่วนตัว ถ้าพี่เก้าของข้าเป็นอะไรไป

ข้าจะเป็นคนจัดการกับพวกเจ้าด้วยมือของข้าเอง”

องค์หญิงสิบ ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“เพค่ะ องค์หญิง!”

นางกำนัลทั้งสองคน ตอบรับคำสั่งพร้อมกันและลุกขึ้นมายืนทางซ้ายและทางขวาของ

เซี่ยเฉิน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เซี่ยเฉิน รู้สึกขบขันเล็กน้อย ปรมาจารย์โดยกำเนิดสองคนจะไปทำอะไรได้

นับประสาอะไรกับการปกป้องเขา

แต่ว่านี้เป็นความหวังดีของน้องสาวของเขา เขาไม่สามารถปฏิเสธได้

“พี่เก้า พวกเธอจะคอยอยู่ปกป้องท่านตลอดเวลา ท่านพี่ระวังตัวเองด้วย”

องค์หญิงสิบ เตือนด้วยความเป็นห่วง

เซี่ยเฉิน ยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดว่า "ไม่เป็นไร เพียงแค่กลุ่มมดปลวกไม่มีอะไรต้องกลัว

เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับข้ามากจนเกินไป"

องค์หญิงสิบพยักหน้าและพูดออกมาว่า "พี่เก้า ท่านไม่ต้องกังวล

ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่สามารถทำร้ายท่านได้ แม้กระทั่งเสด็จพ่อก็ตาม"

“พี่เก้า ข้าขอตัวไปทำธุระบางอย่างก่อน แล้วข้าจะส่งคนมาจัดการศพพวกนี้ทีหลัง”

หลังจากนั้นเธอก็พร้อมที่จะจากไป

“เจ้าไปจัดการธุระของเจ้าเถอะ

เดี่ยวข้าจะจัดการกับศพเหล่านี้เอง”

เซี่ยเฉิน พูดคุยกับองค์หญิงสิบอีกเล็กน้อย หลังจากนั้นเธอก็ตอบรับ

และรีบเดินทางออกจากพระราชวังตะวันตก ด้วยใบหน้าเย็นชา

เมื่อเห็นองค์หญิงสิบจากไป เซี่ยเฉิน ก็เหลือบมองไปที่ศพของนางกำนัลและขันทีที่นอนอยู่ที่พื้น

พรึบ!

เขาสะบัดนิ้วออกไป จู่ๆก็ปรากฏเปลวไฟลุกโซนบนศพของนางกำนัลและขันที

ทำให้ใบหน้าของนางกำนัลส่วนตัวขององค์หญิงสิบทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างมาก พวกเธอรู้สึกประหม่าและเกือบที่จะอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

"ซีซี่........."

ศพของนางกำนัลและขันทีกำลังมอดไหม้ทีละศพ และเปลวไฟอันร้อนแรงก็เผาไหม้ศพเหล่านี้อย่างรวดเร็วหลังจากนั้นไม่นานศพของนางกำนัลและขันทีก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

เซี่ยเฉิน โบกมือของเขาเบาๆ พัดขี้เถ้าออกไป เปลวไฟหายไป

และห้องโถงก็สะอาดและเป็นระเบียบเหมือนเดิม ไม่มีเลือดหลงเหลืออยู่เลยสักหยด

สิ่งนี้ทำให้นางกำนัลทั้งสอง ที่ดูเหตุการณ์อย่างใกล้ชิดพากันเบิกตากว้าง

และดวงตาของพวกเธอก็เปลี่ยนไป เมื่อพวกเธอมองไปที่ เซี่ยเฉิน

พวกเธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าองค์ชายเก้า ผู้ที่ถูกร่ำลือกันว่าไม่สามารถฝึกฝนและบ่มเพาะได้

จะมีความแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวได้มากขนาดนี้

"พวกเจ้าทั้งสองคนจำไว้ ว่าทุกสิ่งที่พวกเจ้าเห็นห้ามเอาไปบอกใครเด็ดขาด"

เซี่ยเฉิน จ้องมองไปที่นางกำนัลของน้องสาวของเขทั้งสองคน

และเอ่ยเตือนออกมาอย่างแผ่วเบา

พวกเธอทั้งสองเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จนรีบคุกเข่าลง

“น้อมรับคำสั่ง องค์ชาย”

นางกำนัลทั้งสองต่างก็ให้คำมั่นออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน หัวใจของพวกเธอสั่นสะท้านและรู้สึกตกใจอย่างมาก

องค์ชายเก้า ซ่อนความแข็งแกร่งของเขาเอาไว้ได้ลึกจริงๆ

“ถ้าเมื่อไหร่ที่พวกเจ้าเอ่ยเรื่องนี้ออกไป

ก็อย่ามาหาว่าข้าไร้ความปราณี”

หลังจากนั้น เซี่ยเฉินก็ลุกขึ้นและทุบกาน้ำชาที่อยู่บนโต๊ะแตก น้ำชากระจายอยู่บนพื้น

ทำให้เกิดควันสีขาวลอยขึ้นมา เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้นางกำนัลทั้งสอง

ใบหน้าของพวกนางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เมื่อเห็นว่าในกาน้ำชามียาพิษผสมอยู่ และยังเป็นยาพิษชนิดที่ร้ายแรงอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเซี่ยเฉิน นั้นมีภูมต้านทานต่อพิษต่างๆ

มานานแล้ว และเขาก็ไม่เกรงกลัวพิษเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

“ไปกันเถอะ ตามข้าออกไปนอกวัง”

หลังจากพูดจบ เซี่ยเฉินก็เดินนำออกไปก่อน

สาวใช้ทั้งสองมองหน้ากันแล้วเดินตามหลังไปทีละก้าวทันทีโดยไม่รีรออีกต่อไป