โรงเตี๊ยมเงียบลง

ทุกคนมองไปที่ประตู

บุรุษและสตรีคู่หนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ร่างของชายคนนั้นสูงและตรง

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาแสดงออกอย่างเกียจคร้าน ในขณะที่สตรีท่าทางเย้ายวนเดินตามหลังเขามา

หลังจากที่ได้เห็นรูปลักษณ์ของชายคนนั้นอย่างชัดเจน

ทุกคนก็สูดอากาศเย็นเยียบเข้าไป และคลื่นเสียงจากฝูงชนก็ดังขึ้น

“มันคือหลี่หราน!”

“บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายปีศาจคนนี้ก็มาด้วย?”

“ปีนี้คนจากวิหารโหยวหลัวคือเขาจริงๆ?!”

“ปีศาจตนนี้ชอบทุบตีหญิงสาว

เขาเคยทุบหลินหลางเยว่ลงบนพื้น!”

“ถูกต้อง

เขาใช้นามแฝงว่าจีเอ้อบังหยิง ว่ากันว่าเขาเป็นญาติห่างๆของจีชิงหยุน!”

“หัวหน้าศิษย์เยว่กำลังจะต้องทุกข์ทรมาน!”

หัวใจของผู้บ่มเพาะวิถีธรรมรัดแน่นขึ้น

แม้ว่าหลี่หรานจะไม่ได้มีชื่อเสียงในทางลบ

แต่การกระทำของเขานั้นไร้เหตุผลอย่างยิ่งและเขาไม่เคยปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ใด

ที่สำคัญที่สุดคือเขาขึ้นชื่อเรื่องเกลียดคนจากวิถีธรรม!

จีชิงหยุนนั้นยากพอที่จะรับมืออยู่แล้ว

และตอนนี้ก็มีสุดยอดปีศาจ...

ครั้งนี้เยว่เจียนหลี่โชคร้ายจริงๆ

“พนักงานอยู่ที่ไหน

ทำไมไม่ออกมารับแขก?” หลี่หรานตะโกนอย่างหมดความอดทนแต่ไม่มีใครตอบสนอง

อาฉินดึงแขนเสื้อของเขาและกระซิบว่า

“นายท่าน ดูเหมือนจะมีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นั่น...”

“เอ๋?” หลี่หรานเงยหน้าขึ้นและเห็นคนสองคนยืนเผชิญหน้ากัน

หนึ่งในนั้นคือสตรีในชุดสีเขียว เยว่เจียนหลี่!

“หลี่หราน!”

เยว่เจียนหลี่จ้องมองเขาด้วยความงุนงง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสุขและความอ่อนโยน

เท้าของนางขยับเล็กน้อยและอยากจะกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

อย่างไรก็ตาม นางตระหนักได้ว่ามีหลายคนกำลังเฝ้าดูอยู่และรั้งตัวเองไว้

ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาสองคนแตกต่างกัน

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรักษาระยะห่างต่อหน้าคนภายนอก

มุมปากของหลี่หรานยกขึ้นเล็กน้อยขณะที่เขากระพริบตาให้นาง

เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบนางที่นี่

เมื่อสังเกตเห็นจิตสังหารของอวี้รุ่ย

เขาก็หรี่ตาและเดินไปพร้อมกับอาฉิน

“ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครออกมารับแขก

ดูเหมือนว่าจะมีชีวิตชีวาทีเดียว?”

จีชิงหยุนยืนขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“นี่ควรจะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ใช่ไหม? ข้าได้ยินชื่อเจ้ามานานแล้ว

ข้าชื่อจีชิงหยุนจากนิกายเต๋าหยิน”

ชายตรงหน้าเขาคนนี้เป็นคนมีชื่อเสียง

ไม่เพียงแต่เขาจะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งของวิถีมารเท่านั้น

เขายังเป็นคนอายุน้อยที่สุดในดินแดนอันกว้างใหญ่ที่อยู่ในขอบเขตเทวะแปรผัน!

ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าทำให้ฝ่ายตรงข้ามขุ่นเคือง

แต่เขาไม่สามารถทำได้!

หลี่หรานพยักหน้า

“เป็นหัวหน้าศิษย์จีนี่เอง ข้าได้ยินมามากมายเกี่ยวกับเจ้า”

เมื่อจีชิงหยุนเห็นว่าทัศนคติของหลี่หรานค่อนข้างดี

ในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจ

มีข่าวลือว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่คนนี้เป็นคนนอกรีต

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อมองดูเขาตอนนี้เหมือนเขาจะค่อนข้างคุยด้วยง่าย

หลี่หรานชำเลืองมองอวี้รุ่ยแล้วถามว่า

“หัวหน้าศิษย์จีกำลังทำอะไร?”

จีชิงหยุนยิ้มและพูดว่า

“ไม่มีอะไร เป็นเพียงเยว่เจียนหลี่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของผู้ดูแลในนิกาย

ข้าแค่มาขอคำอธิบาย”

“โอ้? หัวหน้าศิษย์จีต้องการคำอธิบายยังไง?”

จีชิงหยุนชำเลืองมองเยว่เจียนหลี่และเย้ยหยัน

“ถ้าเจ้าเป็นหนี้ก็ต้องจ่ายด้วยเงิน ถ้าเจ้าฆ่าใครก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต

ตราบใดที่หัวหน้าศิษย์เยว่มอบตัวฆาตกรออกมา นางก็สามารถจากไปได้โดยธรรมชาติ

แต่ถ้านางไม่สามารถทำได้... ฮึ่ม!”

อวี้เย่เป็นเพียงผู้ดูแล

แม้ว่าเขาจะตายจีชิงหยุนก็ไม่มีความสนใจในการเรียกร้องความยุติธรรม

นี่เป็นเพียงข้อแก้ตัวของเขา

เทคนิคของนิกายเต๋าหยินนั้นน่ากลัวและหุ่นเชิดศพจะกัดกร่อนร่างกายของผู้ใช้

เป็นผลให้มีศิษย์น้อยมากที่ได้รับคัดเลือกในแต่ละปี

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเลือกโอกาสนี้ในการสร้างปัญหา

เขาต้องการเหยียบย่ำเยว่เจียนหลี่และโอ้อวดใบหน้าของเขาในงานชุมนุมสวรรค์อมตะ!

“เป็นเช่นนั้นเอง”

หลี่หรานพยักหน้าแต่ดวงตาของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

“เยว่เจียนหลี่

ใครฆ่าอวี้เย่น้องชายของข้า? ส่งมันมาแล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”

“อวี้เย่?” หลี่หรานประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะยิ้มอย่างสดใส

“ข้ารู้จักคนๆนั้น”

จีชิงหยุนถามอย่างสงสัย

“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่รู้จักผู้ดูแลในนิกายของข้าด้วยหรือ?”

“แน่นอน”

หลี่หรานยิ้มและพูดว่า “เพราะข้าเป็นคนฆ่ามันเอง”

โรงเตี๊ยมเงียบลงทันที

อวี้รุ่ยค่อยๆหันกลับมาและจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า

จีชิงหยุนขมวดคิ้วและส่ายหัว

“อย่าล้อข้าเล่นเลยบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่...”

“ล้อเล่น?” หลี่หรานยกมือขึ้นและหมอกสีดำก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือ

มันกรีดร้องและม้วนตัวอยู่ในมือ

ดวงตาของอวี้รุ่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

นี่คือหมอกดำกลืนวิญญาณที่เป็นของน้องชายเขา

เขาจะไม่รู้จักมันได้ยังไง?

“หลี่หราน

น้องชายของข้าถูกเจ้าฆ่าจริงๆ!”

อวี้รุ่ยก็ก้าวมาข้างหน้า

เสื้อคลุมสีดำของเขากระพือและปราณซากศพก็กระจายออกมา

ควบแน่นเป็นหุ่นเชิดสีเทาอย่างรวดเร็ว

ลักษณะที่ดุร้ายนั้นน่ากลัวมาก

รูม่านตาของจีชิงหยุนตีบตัน

“อวี้รุ่ย หยุด!”

นั่นคือหลี่หราน

เขาไม่สามารถเป็นศัตรูกับคนๆนี้ได้!

แต่อวี้รุ่ยไม่ฟังอีกต่อไป

เขาไม่สนใจว่าจะเป็นปีศาจหรือบุตรศักดิ์สิทธิ์คนไหน

เขาเพียงต้องการล้างแค้นให้กับน้องชาย

“มอบชีวิตของเจ้ามา!”

เขากระโจนเข้าหาหลี่หราน

เสื้อคลุมสีดำของเขาปลิวไสวไปตามสายลม

ในเวลาเดียวกันหุ่นเชิดศพก็เคลื่อนไหวตอบสนอง พัดพาปราณซากศพมาปิดทางหนีของเขา

อย่างไรก็ตาม

หลี่หรานนั่งอยู่ที่เดิมอย่างเฉยเมย ดวงตาของเขากะพริบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

หัวใจของอวี้รุ่ยเต้นไม่เป็นจังหวะขณะที่เขารู้สึกถึงความผิดปกติและต้องการที่จะถอยกลับ

แต่มันก็สายเกินไป

“สังสารวัฏต้องห้าม”

โซ่วิญญาณปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและผูกมัดเขาอย่างแน่นหนาทันที

ไม่เพียงแต่ร่างกายของเขาเท่านั้น แม้แต่วิญญาณของเขาก็ไปไหนไม่ได้

พลังวิญญาณจำนวนมหาศาลแผ่ออกมาและควบแน่นเป็นดาบเหนือหัวของหลี่หราน

เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์จางๆ

ฉึบ!

ดาบจากสวรรค์ฟันลงมาที่เขา

อวี้รุ่ยเป็นเหมือนรูปปั้น

ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง ดวงตาของเขาค่อยๆหรี่ลง

วิญญาณของเขาอยู่ในมือของหลี่หรานแล้ว

“เป็นไปได้ยังไง!”

ใบหน้าโปร่งแสงของอวี้รุ่ยตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามอยู่เพียงแค่ขั้นต้นของขอบเขตเทวะแปรผัน

เขาจะใช้จิตวิญญาณในการโจมตีและมีพลังวิญญาณที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ได้ยังไง!

รอยยิ้มของหลี่หรานเย็นเยียบ

“มันเป็นสีหน้าเดียวกันกับตอนที่น้องชายของเจ้าเสียชีวิต”

“เดี๋ยว...”

ก่อนที่อวี้รุ่ยจะพูดจบประโยค วิญญาณของเขาก็ถูกหมอกดำดูดกลืนเข้าไป

และเขาก็หายไปในอากาศท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนที่เสียดหู

ในขณะเดียวกันร่างกายของเขาก็เริ่มทรุดลงอย่างรวดเร็ว

ภายใต้การจ้องมองของทุกคน มันสลายกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างสมบูรณ์

โรงเตี๊ยมเงียบสนิทอีกครั้ง

ทุกคนจ้องมองฉากนี้อย่างว่างเปล่า

ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจและไม่เชื่อ

เพียงชั่วพริบตาอวี้รุ่ยก็ตกตายลงเช่นนี้?

นั่นคือจุดสูงสุดของขอบเขตเทวะแปรผัน!

เขาไม่ได้ใช้แม้แต่กระบวนท่าเดียว?

นี่มันเกินจริงเกินไป!

เยว่เจียนหลี่มองไปที่หลี่หราน

จมูกของนางย่นเล็กน้อย ดวงตาของนางสดใสและเป็นประกาย

‘เจ้าคนเลวนี่แข็งแกร่งกว่าเดิมอีกแล้ว... อืมม แถมเขายังดูหล่อขึ้นอีก!’

ลำคอของจีชิงหยุนรัดแน่นและเขาไม่สามารถฟื้นตัวได้เป็นเวลานาน

เมื่อกี้พวกเขาสองคนยังพูดคุยและหัวเราะกัน

ทำไมจู่ๆคนหนึ่งก็ตาย?

ยิ่งไปกว่านั้นอวี้รุ่ยซึ่งอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตเทวะแปรผันถูกหลี่หรานฆ่าตายจริงๆ

ศีรษะของเขารู้สึกวิงเวียน

“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่

นี่...”

หลี่หรานยิ้มและพูดว่า

“หัวหน้าศิษย์จีอยากได้คำอธิบายงั้นเหรอ?”

“ไม่

ไม่จำเป็นเลย!”

ช่างเป็นเรื่องตลก

ผู้หนุนหลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาตายไปแล้ว เขาจะกล้าพูดอะไรอีก?

หลี่หรานส่ายหัว

“ถ้าเจ้าฆ่าใครสักคนเจ้าก็ต้องชดใช้ หัวหน้าศิษย์จีต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้ลูกน้องของตัวเองด้วยสิ”

จีชิงหยุนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

“พี่ชาย

มันไม่เป็นไรจริงๆ!”

/////