โรงเตี๊ยมเงียบสนิท

ดวงตาของผู้ฝึกตนและทหารยามเบิกกว้างขณะที่พวกเขาดูฉากนี้ด้วยความตกตะลึง

จีชิงหยุนตกตายลงแบบนี้?

นั่นคือหัวหน้าศิษย์ของนิกายเต๋าหยิน

แต่เขากลับถูกสังหารในการเผชิญหน้าเพียงครั้งเดียว?

มันไม่สมเหตุสมผลเกินไป!

หลี่หรานขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทันทีที่กู่เซี่ยแทงเข้าไป

เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ มันไม่เหมือนแทงเข้าไปในเนื้อหนังแต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังแทงต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา

และกู่เซี่ยยังไม่สามารถดูดซับพลังงานใดๆได้

เขามองไปที่‘จีชิงหยุน’บนพื้น ข้อมือของเขาสั่นและเสื้อผ้าของเขาก็ระเบิดออก

เผยให้เห็นร่างที่แท้จริง

มันไม่ใช่จีชิงหยุนเลย

แต่เป็นศพที่เหี่ยวเฉาซึ่งมีรูปลักษณ์ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

หลี่หรานยกมุมปากขึ้น

“ศพหยิน? สหายคนนี้ปฏิกิริยาค่อนข้างเร็ว”

จีชิงหยุนเป็นหัวหน้าศิษย์ของนิกาย

ดังนั้นเขาจะถูกฆ่าได้ง่ายขนาดนี้ได้ยังไง?

“เจ้าอยากเล่นไล่จับ?”

จิตใจของหลี่หรานจมลงสู่ร่างเล็กๆในตันเถียน

ประสาทสัมผัสของเขาขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าในทันที และเมื่อรวมกับจิตวิญญาณที่ทรงพลังของเขา

เขาได้ห่อหุ้มเมืองหลวงทั้งหมดไว้ในทันที

นอกจากพระราชวังแล้วยังมีพื้นที่ต้องห้ามอีกสองสามแห่งที่เขาไม่สามารถเข้าถึงได้

ไม่มีสัญญาณของจีชิงหยุนในที่ใดๆเลย

เขาขยายสัมผัสวิญญาณออกไปนอกเมือง

และในที่สุดเขาก็พบร่างที่ห่างจากทางตอนใต้ของเมืองไปราวๆห้าร้อยลี้

“เร็วมาก!

แต่คิดว่าข้าจะจับเจ้าไม่ได้หรือไง?”

เมฆในตันเถียนของหลี่หรานพร่ามัว

และพลังวิญญาณในตันเถียนก็ถูกดึงออกมาใช้ เติมเต็มทะแลแห่งจิตของเขาอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันดาบศักดิ์สิทธิ์ที่มองไม่เห็นก็ค่อยๆควบแน่นขึ้นเหนือศีรษะของเขา

—

ห้าร้อยลี้ทางตอนใต้ของเมืองหลวง

จีชิงหยุนเต็มไปด้วยเลือดขณะที่เดินโซเซไปข้างหน้า

เมื่อรวมเทคนิคการหลบหนีเข้ากับการเผาแก่นโลหิต

เขาก็สามารถหลบการโจมตีร้ายแรงและเคลื่อนตัวออกมาหลายร้อยลี้ในทันที

ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่กล้าที่จะหยุด

หลี่หรานแข็งแกร่งเกินไป

เขาแข็งแกร่งกว่าข่าวลือเป็นร้อยเท่าและอัจฉริยะคนอื่นๆไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับเขาเลย

คนที่สามารถเป็นผู้สืบทอดของนิกายระดับสูงสุดได้ย่อมเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก

แต่ใครจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะแปรผันได้ตั้งแต่อายุยี่สิบปี?

ใครจะสามารถฆ่าขอบเขตเทวะแปรผันขั้นสูงสุดได้ในขณะที่ยังคงอยู่ในขั้นต้น?

หลี่หรานเกินคำจำกัดความของคำว่าอัจฉริยะไปไกล

จีชิงหยุนรู้สึกหดหู่ใจอย่างมาก

ไม่เพียงแต่ผู้ดูแลทั้งหมดเท่านั้นที่เสียชีวิต

แม้แต่ตัวเขาเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

เทคนิคลับนี้ใช้พลังอย่างมาก

ควบคู่ไปกับความจริงที่ว่าเขาหลบหนีอย่างสุดกำลัง เขาได้ทำให้รากฐานของตัวเองได้รับบาดเจ็บแล้ว

“ข้าไม่ได้ยั่วยุเขาด้วยซ้ำ

ทำไมจู่ๆเขาถึงต้องการฆ่าข้า?”

ไม่ว่าจะคิดถึงเรื่องนี้มากเพียงใดเขาก็ไม่เข้าใจ

เขาคงไม่มีวันคาดคิดว่าเยว่เจียนหลี่จะเป็นผู้หญิงของหลี่หราน...

ดวงตาของจีชิงหยุนเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“เจ้าคิดว่าเหลิงอู่เหยียนสามารถช่วยเจ้าได้จริงๆหรือไง? คราวนี้ข้าต้องให้ท่านลุงทวงความยุติธรรมให้ข้า!”

เขาโคจรพลังวิญญาณและบินไปข้างหน้าเป็นระยะทางหลายลี้ก่อนที่จะมาถึงฐานของนิกายเต๋าหยินในที่สุด

หลังจากที่ได้เห็นจีชิงหยุน

คนเฝ้าประตูก็ตกตะลึง

ทำไมขอทานคนนี้ถึงดูเหมือนหัวหน้าศิษย์จี?

“หัว...

หัวหน้าศิษย์จี?”

“เป็นหัวหน้าศิษย์จีจริงๆ!

เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?”

จีชิงหยุนหอบหายใจ

“หยุดตะโกนได้แล้ว รีบพาข้าเข้าไป...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค

แสงศักดิ์สิทธิ์จากฟากฟ้าก็ฟาดลงมาที่หลังของเขาพร้อมกับสายฟ้าสีม่วงอ่อน

พรวดด!

จีชิงหยุนกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นซีดขาวและล้มลงกับพื้น

ไม่มีใครรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว

คนเฝ้าประตูตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะอุทาน

“หัวหน้าศิษย์จี!”

—

ภายในโรงเตี๊ยม

หลี่หรานส่ายหัวและถอนหายใจ

“ระยะทางนั้นไกลเกินไปและพลังก็อ่อนลงอย่างมาก ข้าสงสัยจริงๆว่ามันเพียงที่จะเอาชีวิตเขาไหม”

“แต่แม้ว่าเขาจะไม่ตาย มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะได้รับบาดเจ็บสาหัส”

“กล้ายั่วยุสตรีของข้า? เจ้าคงจะเบื่อกับการมีชีวิตแล้วจริงๆ” เขาพึมพำขณะที่ลืมตาขึ้นและพบว่าทุกคนกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างว่างเปล่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ฝึกตนบนชั้นสอง

ใบหน้าของพวกเขายังคงตกตะลึงและดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้าง

หัวหน้าทหารยามกลืนน้ำลายและพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า

“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ ทะ...ท่านกำลังทำอะไรอยู่?”

“โอ้”

“ข้ามาที่นี่เพื่อทานอาหารเย็นแต่จู่ๆคนของนิกายเต๋าหยินก็เข้ามาหาเรื่อง

ข้าเลยป้องกันตัว และจีชิงหยุนเองก็หนีไปเพราะเขารู้สึกผิด”

“……”

มุมปากของพวกเขากระตุก

เข้ามาหาเรื่อง?

ป้องกันตัว?

เห็นได้ชัดว่าเจ้าทุบตีเขาอย่างไร้เหตุผล!

ถ้าจีชิงหยุนไม่ได้หนีไปอย่างรวดเร็วเขาคงตายไปแล้ว!

อย่างไรก็ตาม

หัวหน้าทหารยามยังมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงใจ “มันเป็นเช่นนั้นเอง! ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม

บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่?”

หลี่หรานส่ายหัว

“ข้าโชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

หัวหน้าทหารยามถอนหายใจอย่างโล่งอก

“แต่ครั้งหน้าข้าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้ก็ได้”

หลี่หรานตบไหล่อีกฝ่าย

“การรักษาความปลอดภัยสาธารณะของเมืองหลวงยังคงต้องได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม

พลเมืองดีอย่างข้าเพียงแค่มากินข้าว ถ้าไม่ใช่เพราะโชคของข้าในวันนี้

ข้าคงเกือบตายที่นี่แล้ว”

“……”

ปากของหัวหน้าทหารยามกระตุก

ถ้าเจ้าเป็นพลเมืองดี

คงไม่มีอันธพาลในดินแดนอันกว้างใหญ่

เกือบตายที่นี่...

เจ้ากำลังพูดถึงจีชิงหยุนหรือเปล่า?

คิดว่าพวกข้าตาบอดหรือไง!

อย่างไรก็ตาม

เขาไม่กล้าโต้แย้งและพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขอบคุณสำหรับบทเรียนของบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่

เราจะทำงานหนักขึ้นเพื่อปกป้องความปลอดภัยของเมืองหลวงอย่างแน่นอน”

“ถูกต้อง

เจ้าฉลาดมาก” หลี่หรานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หัวหน้าทหารยามยิ้มเหยเก

เขาจะกล้าไม่เข้าใจได้ยังไง?

คนผู้นี้กล้าที่จะฆ่าจีชิงหยุน

หัวหน้าทหารยามตัวเล็กๆอย่างเขามีค่าอะไร?

หลังจากนั้น

ทหารยามก็เข้าไปในโรงเตี๊ยมและลากศพออกมา

โรงเตี๊ยมกลับสู่ความสงบในที่สุด

เมื่อมองดูความยุ่งเหยิงตรงหน้า

ทุกคนก็ยังหลงทางอยู่เล็กน้อย

“นี่คือปีศาจสวรรค์?”

“ตามคาด

มันเป็นเหมือนกับข่าวลือ เขาทรงพลังและหยิ่งยโส!”

“ทำไมเขาถึงฆ่าจีชิงหยุน?”

“ข้าไม่รู้และข้าก็ไม่กล้าถามด้วย!”

“ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าหลี่หรานกำลังปกป้องเยว่เจียนหลี่...”

“ข้าก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน!”

—

พวกเขาล้วนสับสน

เยว่เจียนหลี่ยอมรับอย่างชัดเจนว่าอวี้เย่ถูกนางฆ่า

แต่หลี่หรานกลับออกมารับแทนและแม้แต่ฆ่าผู้ดูแลของนิกายเต๋าหยิน

พวกเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ดวงตาของเยว่เจียนหลี่สอดส่ายไปมาขณะที่นางตะโกนว่า

“หลี่หราน นี่เป็นความแค้นระหว่างศาลาหมื่นดาบกับนิกายเต๋าหยิน

ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามายุ่ง!”

หลี่หรานเข้าใจทันทีและเล่นตามบท

“ข้าจะฆ่าใครก็ตามที่ข้าต้องการ ข้าต้องได้รับอนุญาตจากสาวน้อยบางคนหรือไม่?”

เยว่เจียนหลี่ขมวดคิ้ว

“เจ้ากำลังพูดถึงใคร?”

หลี่หรานกำหมัดแน่นและทำเสียงกรอบแกรบ

“เจ้าไม่เข้าใจจริงๆ?”

“คิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือไง!”

“อย่ามัวแต่พูด

พิสูจน์มันด้วยดาบของเจ้า!”

ยิ่งโต้เถียงกันก็ยิ่งรุนแรง

และในที่สุดพวกเขาก็เริ่มต่อสู้กันจริงๆ

ปราณดาบและเทคนิคเต๋าปกคลุมทั้งโรงเตี๊ยม

การเคลื่อนไหวทั้งหมดล้วนมุ่งเป้าไปที่จุดสำคัญของคู่ต่อสู้

ตลอดทางจากห้องโถงใหญ่ไปยังห้องส่วนตัวชั้นบน

มีเสียงโครมครามและประตูก็ปิดลง จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังออกมาเป็นชุดๆ

สีหน้าเหล่าศิษย์ของศาลาหมื่นดาบเปลี่ยนไป

ขณะที่พวกเขากำลังจะบุกเข้าไป พวกเขาก็ได้ยินเยว่เจียนหลี่ตะโกนออกมาว่า

“นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างข้ากับเขา พวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามายุ่ง!”

“ทราบแล้ว...”

พวกเขาทำได้เพียงยืนอยู่ที่นั่นอย่างกระวนกระวาย

อาฉินมาประตูห้องด้วยความกังวลและต้องการตรวจสอบอาการของหลี่หราน

เป็นผลให้ประตูเปิดออกและมีมือใหญ่ดึงนางเข้าไป

ผู้ฝึกตนที่อยู่ข้างนอกต่างมองหน้ากัน

“พวกเขาสู้กันอีกแล้ว?”

“ข้าหวังว่าหัวหน้าศิษย์เยว่จะปลอดภัย...”

/////