ภายในห้องลับ
ใบหน้าชราของหมิงหยวนบิดเบี้ยวและมีรอยกำปั้นประทับอยู่บนนั้น
หลี่หรานถูกำปั้นของเขาและพูดอย่างเย็นชา
“เจ้าว่าไงนะ?”
“……”
หมิงหยวนอยากจะร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตาออกมา
“ภิกษุผู้อาภัพนี้ไม่มีทางเลือก!”
“งั้นตามที่เจ้าพูด
เราสองคนจะถูกขังอยู่ที่นี่ตลอดไปหรือเปล่า?”
หลินหลางเยว่ขมวดคิ้ว
หมิงหยวนส่ายหัว “ตราบใดที่ปราณปีศาจในสถานที่แห่งนี้สลายไปและพลังปราณปกติกลับมาควบแน่นอีกครั้ง
ภิกษุผู้อาภัพนี้จะสามารถใช้พลังพุทธะเพื่อยกเลิกข้อจำกัด”
“แล้วเมื่อไหร่ปราณปีศาจจะหายไป?”
หลินหลางเยว่ถาม
หมิงหยวนพูดอย่างเชื่องช้า “ข้าไม่รู้เวลาที่แน่นอน
แต่น่าจะอีกนานมาก...”
“นานมาก?” หลินหลางเยว่มีลางสังหรณ์ที่เลวร้าย
“อย่าบอกนะว่ามันมากกว่าสิบปี?”
หมิงหยวนพยักหน้า “สถานที่นี้คงอยู่มานานกว่าพันปีแล้ว
มันไม่ง่ายเลยที่จะสลายไปจนหมด”
ใบหน้าของหลินหลางเยว่ซีดลง
พวกเขาจะถูกขังอยู่ในห้องลับนี้เป็นเวลาหลายสิบปี?
ถ้านางสามารถบ่มเพาะได้ สองหรือสามทศวรรษคงไม่ใช่เรื่องใหญ่
อย่างไรก็ตาม พลังปราณที่เหือดแห้งในสถานที่นี้หมายความว่าพวกเขาไม่สามารถบ่มเพาะได้เลย!
แล้วพวกเขาจะทำอะไรอยู่ที่นี่?
หลี่หรานหยิบหอกของเขาออกมาอย่างเงียบๆ
เขาเตรียมตัดแบ่งภิกษุชราออกเป็นแปดชิ้น
ในขณะนั้นเอง หมิงหยวนยกมือซ้ายขึ้น
นิ้วของเขาค่อยๆกลายเป็นทรายละเอียดในสายลม
“ถึงเวลาแล้วสินะ”
มีร่องรอยของความโล่งใจในน้ำเสียงของหมิงหยวน
ใบหน้าของเขาสงบนิ่งประหนึ่งอาบแสงแห่งพุทธะ
“ภิกษุผู้อาภัพนี้ขอถวายตัวต่อหน้าท่าน
กำยานแห่งสรรพชีวิตนี้ทำให้ท่านแปดเปื้อน แต่ฝุ่นก็ยังคงบดบังดวงตา
ท้ายที่สุดก็ยากจะขจัดกิเลสทั้งสาม คือ โลภ โกรธ หลง”
“คิดดีทำดี คิดชั่วทำชั่ว สร้างกรรมก็ย่อมได้รับคืน”
เสียงของหมิงหยวนดูล่องลอยราวกับว่ามันมาจากที่ไกลออกไป
“อมิตาพุทธ กรรมนั้นไม่สามารถหลีกหนีได้”
“ภิกษุผู้อาภัพนี้เป็นหนี้บุญคุณชีวิตท่านและจะชดใช้มันในภายภาคหน้า”
ย้อนกลับไปในตอนนั้น ตอนที่เขาปรับแต่งตัวเองเป็นหุ่นเชิดศพ
เขาทำให้เกิดคลื่นสัตว์อสูรในเทือกเขาสือว่าน และทำให้ชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงถูกสังหาร
อาจกล่าวได้ว่าเขาก่ออาชญากรรมร้ายแรงทางอ้อม
ร่างกายของหมิงหยวนเปล่งแสงจางๆและกาสาวพัสตร์ที่เน่าเปื่อยก็ปลิวไสวโดยไร้สายลม
[TL: กาสาวพัสตร์ แปลว่า
ผ้าที่ย้อมด้วยน้ำฝาด เป็นคำเรียกผ้าที่พระสงฆ์ใช้นุ่งห่ม]
เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปยังพื้นที่ว่างตรงหน้า
ราวกับมีบางสิ่งอยู่ที่นั่น
มุมปากของเขาโค้งเป็นรอยยิ้มในขณะที่เขาถอนหายใจเบาๆ
“พระองค์”
อากาศแข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง
พร้อมกับเสียงที่นุ่มนวล ร่างของหมิงหยวนแตกออกตั้งแต่ช่องว่างระหว่างคิ้วและปกคลุมไปด้วยรอยแตกคล้ายใยแมงมุม
ท่ามกลางเสียงแผ่วเบาของบทสวด
มันกลายเป็นเถ้าถ่านและสลายไป
หลี่หรานขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากนี้
เขาหันศีรษะไปมองความว่างเปล่า
“พระองค์...?”
—
ห้องลับเงียบลง
หลังจากที่หมิงหยวนสลายไป
สถานที่นี้ก็ว่างเปล่า
มีเพียงหลี่หรานและหลินหลางเยว่เท่านั้นที่ยังคงมองหน้ากัน
“แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ? เป็นไปได้ไหมว่าเราต้องถูกขังอยู่ที่นี่ตลอดไป?”
หลี่หรานส่ายหัวและพูดว่า “ข้าก็คิดไม่ออกเหมือนกัน”
ข้อจำกัดถูกเปิดใช้งาน
และแม้แต่สัมผัสสวรรค์ก็ถูกปิดกั้น สถานที่นี้แทบจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
แม้ว่าเยว่เจียนหลี่และฉินหรูเหยียนจะกลับมาหาพวกเขา
ก็คงยากสำหรับพวกนางที่จะหาถ้ำหลังน้ำตกแห่งนี้
เมื่อนึกถึงการถูกขังอยู่ที่นี่
หัวของหลี่หรานก็แทบจะระเบิด
ในขณะนั้นเอง
การแจ้งเตือนภารกิจดังขึ้นในใจของเขา
【ภารกิจเสร็จสิ้น】
【ระดับความสำเร็จ:
สมบูรณ์แบบ】
【ได้รับ: หีบสมบัติระดับสุดยอด x1】
นี่เป็นภารกิจที่ออกโดยระบบก่อนที่เขาจะเข้ามาในถ้ำ
เป็นภารกิจที่ให้จัดการศพโบราณพันปีนี้
เขาทำให้มิงหยวนฟื้นคืนสติ
มันเป็นความสำเร็จที่สมบูรณ์แบบ
“เปิดหีบสมบัติ”
【ขอแสดงความยินดี
ท่านได้รับสมบัติวิญญาณ “โบราณวัตถุเจดีย์หยวนผกผัน”!】
“โบราณวัตถุ?”
แสงแวบวาบในมือของหลี่หรานและเจดีย์โปร่งใสขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้น
ฐานของเจดีย์กว้างและด้านบนแคบ มันแบ่งออกเป็นหกชั้น
ยอดเจดีย์เป็นยอดประดับมุกและตัวเจดีย์ก็สลักไว้ด้วยลวดลายที่ซับซ้อน
ไม่รู้ว่ามันทำมาจากวัสดุอะไร
แต่มันโปร่งแสงราวกับคริสตัล โดยมีแสงสีทองจางๆไหลอยู่ข้างใน
นี่เป็นสมบัติวิญญาณชั้นยอด
มันสามารถหล่อเลี้ยงภายในร่างกายของเขาและเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเขาได้
นอกเหนือจากความสามารถในการกวาดล้างความชั่วร้ายและปราบปรามปีศาจแล้ว
ยังมีความสามารถที่ทรงพลังอีกอย่างหนึ่งด้วย
กระดูกพุทธะ
เจดีย์สามารถดูดซับพลังงานและสร้างกระดูกพุทธะระดับเดียวกับเขาออกมาโดยอัตโนมัติ
หลี่หรานหยิบเจดีย์ขึ้นมาและตรวจสอบอย่างระมัดระวัง
แสงสีทองควบแน่นจากหอคอยโปร่งใส เติมเต็มฐานทีละน้อย
“ข้าสามารถกลั่นกระดูกพุทธะได้ที่นี่!”
จิตใจของหลี่หรานสั่นสะท้าน
เมื่อแสงสีทองเต็มเจดีย์ทั้งหกชั้นแล้ว เขาก็จะได้รับกระดูกพุทธะ
ตราบใดที่เขามีเจดีย์
เขาจะสามารถเติมเต็มพลังพุทธะของเขาและลบล้างข้อจำกัดต่างๆได้!
แม้ว่าความเร็วในการเติมจะไม่เร็ว แต่มันก็ยังเติมให้เต็มได้!
“โชคดีที่ข้าไม่ต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน”
หลี่หรานถอนหายใจด้วยความโล่งอก
—
หลินหลางเยว่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
นางก้มศีรษะลงและพูดด้วยสีหน้าสลดใจว่า “ถ้าเราต้องอยู่ที่นี่อีกสองหรือสามทศวรรษจริงๆ
ข้าเกรงว่าการบ่มเพาะของเราจะล้าหลังไปมาก”
หลี่หรานส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
แม้แต่ในเวลานี้นางก็ยังคงคิดถึงการบ่มเพาะ
ในขณะนี้ ใบหน้าของหลินหลางเยว่ซีดเซียว
และรูปร่างของนางก็บอบบางราวกับว่านางเป็นดอกไม้ต้นเล็กๆ
หลังจากสูญเสียการบ่มเพาะของนางไป นางก็ไม่ได้ดูห่างเหินกับโลกมนุษย์นับพันไมล์อีกต่อไป
นางกลับให้ความรู้สึกที่มีอยู่จริงมากกว่า
รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่หราน
เขาตัดสินใจที่จะไม่บอกข่าวนี้กับนางก่อน
เพื่อให้นางได้สัมผัสกับการเป็นมนุษย์ธรรมดา
หลี่หรานหาวและพูดว่า “เราค่อยพูดถึงการบ่มเพาะกันในภายหลัง
มีสิ่งหนึ่งที่เราต้องทำตอนนี้”
“มันคืออะไร?” หลินหลางเยว่ถามด้วยความสงสัย
ด้วยการโบกมือ เตียงไม้หอมวิญญาณแกะสลักขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
แม้แต่เครื่องนอนและหมอนก็ยังใหม่เอี่ยม พวกมันส่งกลิ่นหอมจางๆออกมา
หลี่หรานนอนลงบนนั้นและยืดตัวอย่างสบาย
“สิ่งที่เราต้องทำก็คือการพักผ่อนที่ดี
หลังจากต่อสู้มาทั้งวันข้าก็หมดแรงแล้ว”
“….” หลินหลางเยว่อดไม่ได้ที่จะถาม “เช่นนั้นเจ้าก็พูดถึงการนอน?”
ยิ่งกว่านั้น ทำไมถึงมีคนพกเตียงขนาดใหญ่ไปไหนมาไหนด้วยล่ะ!
ผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่?
หลี่หรานนอนบนเตียงและเชื้อเชิญ “เจ้าอยากนอนด้วยกันไหม?”
“……” หลินหลางเยว่หันกลับไปและพูดว่า “ไม่จำเป็น
เจ้านอนไปคนเดียวเถอะ”
“งั้นเหรอ” หลี่หรานพยักหน้าและหลับตา
หลังจากนั้นไม่นาน
ลมหายใจของเขาก็สม่ำเสมอและเขาก็ผล็อยหลับไป
หลินหลางเยว่นวดขมับของนางอย่างช่วยไม่ได้
ผู้ชายคนนี้นี่มัน...
นางมองไปทางซ้ายและขวา จากนั้นก็ไปที่มุมห้องแล้วย่อตัวลง
หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดมาทั้งวัน
จิตใจของนางก็อ่อนล้าไปหมด นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่านางสูญเสียพลังปราณไปแล้ว
ความรู้สึกเหนื่อยล้าอันรุนแรงก็ถาโถมเข้ามา
หลินหลางเยว่นั่งกอดเข่าและหลับไปในไม่ช้า
หลังจากนั้นไม่นาน
หลี่หรานก็ลืมตาขึ้นอย่างเงียบๆ
เมื่อเห็นท่าทางที่น่าเวทนาของนาง
เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“ช่างอาภัพเสียจริงแม่นางฟ้าอันดับหนึ่ง~”
เขาพลิกตัวและหลับต่ออย่างมีความสุข
/////
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved