อวี้ชิงหลันรู้สึกไม่เป็นธรรม

เมื่อวานเขาบอกว่านางน่ารักแต่วันนี้กลับกลายเป็นเย็นชา?

แม้ว่านางจะไม่ได้ทำตัวใกล้ชิดกับหลี่หราน

แต่นางก็ทำหลายอย่างให้เขาทั้งในที่สาธารณะและในที่ส่วนตัว

นางไม่ลังเลที่จะเผชิญหน้ากับเซิงเย่และเฉินหยุนเต๋า

บุคลิกของนางไม่แยแส

แต่นั่นเป็นเพราะธรรมชาติและการบ่มเพาะของนาง มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่นางจะให้ความรู้สึกห่างเหิน

แต่มันไม่ควรถูกอธิบายว่า

‘เย็นชา’ ใช่ไหม?

“เป็นเพราะนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ไม่ได้ให้ของขวัญแก่เจ้า? ช่างเถอะ

นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ไม่สนใจ” อวี้ชิงหลันหันหน้าหนีจากเขา

ใบหน้าของนางไม่แสดงออก

แต่หัวใจของนางรู้สึกขมขื่นมาก

‘ไอ้คนไร้หัวใจ!’

หลี่หรานไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง

เขาส่ายหัวและพูดว่า “ของขวัญไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือความตั้งใจ”

อวี้ชิงหลันชำเลืองมองเขาและพ่นลม

“นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ไม่สนใจ!”

หลี่หรานกล่าวว่า

“นั่นคือเหตุผลที่ข้าบอกว่านักพรตอวี้เย็นชา ข้าทนไม่ได้ที่จะแยกจากท่าน แต่ท่านกลับต้องการส่งข้าออกไป”

“เจ้าทนไม่ได้ที่จะแยกจากข้า?”

หัวใจของอวี้ชิงหลันเต้นไม่เป็นจังหวะขณะที่นางพูดตะกุกตะกัก “ยะ...อย่าพูดเรื่องไร้สาระ

นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้เห็นว่าเจ้าลังเลที่จะแยกจากกับเหล่าผู้ดูแลตัวน้อยอย่างชัดเจน!”

หลี่หรานพูดอย่างจริงจัง

“ข้าไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระ ข้ายังเตรียมของขวัญให้ท่านด้วยซ้ำ!”

“ของขวัญ? สำหรับข้า?”

รอยยิ้มแห่งความสุขวาบผ่านผ่านดวงตาของอวี้ชิงหลันขณะที่มุมปากของนางโค้งขึ้น

“นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ไม่ต้องการของขวัญจากเจ้า”

นางพูดอย่างใจเย็น

“ข้าเตรียมสิ่งนี้ด้วยตัวเองอย่างพิถีพิถัน

ท่านแน่ใจหรือว่าไม่ต้องการมัน?”

“อะแฮ่ม...

ในเมื่อเจ้าเตรียมมาแล้ว นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้จะทนรับไว้ก็แล้วกัน”

รอยยิ้มของหลี่หรานลึกลับยิ่งขึ้นเมื่อเขามองไปที่นาง

เขาก้าวไปข้างหน้าและอ้าแขนออก

อวี้ชิงหลันตกตะลึง

“เจ้าหมายความว่ายังไง?”

หลี่หรานพูดอย่างจริงจัง

“นี่คือของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ อ้อมกอดอันอบอุ่น”

“???” คิ้วของอวี้ชิงหลันกระตุก

สิ่งนี้ถูกเตรียมอย่างพิถีพิถัน?

นางรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไว้ใจไม่ได้!

“ลืมมันซะ

นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ไม่ต้องการ...” ก่อนที่นางจะพูดจบ สีหน้าของนางก็แข็งค้าง

หลี่หรานยกแขนขึ้นมาและลูบข้อมือของเขา

แรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของจิตวิญญาณทำให้นางสูญเสียประสาทสัมผัสไปชั่วขณะ

ใช้ประโยชน์จากช่องว่างนี้

หลี่หรานก้าวไปข้างหน้าและกอดนาง

ร่างกายของอวี้ชิงหลันเกร็งขึ้นในขณะที่หัวใจของนางเต้นแรง

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

นางพูดอย่างขุ่นเคือง

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

ขณะที่นางกำลังจะผลักเขาออกไป

หลี่หรานก็กระซิบว่า “นักพรตอวี้ ข้าจะคิดถึงท่าน”

อวี้ชิงหลันตกตะลึง

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองปรากฏขึ้นในจิตใจของนาง

และทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่านางไม่สามารถใช้ความแข็งแกร่งได้เลย

นางหันศีรษะหนี

“นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้จะไม่คิดถึงเจ้า”

แม้ว่านางจะพูดเช่นนั้น

แต่นางก็ไม่ได้ดิ้นรนและปล่อยให้เขากอดนาง

หลังจากนั้นไม่นาน

หลี่หรานก็ปล่อยมือ

อวี้ชิงหลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

‘โชคดีที่เขาไม่ได้ทำอะไรเกินเลย มิฉะนั้นนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้คงจะ...’

หลี่หรานพูดด้วยรอยยิ้ม

“รสชาติจากร่างกายของนักพรตอวี้นั้นดีมาก มันทำให้ผู้คนอยากจะลิ้มลอง”

ใบหน้าของอวี้ชิงหลันเปลี่ยนเป็นสีแดงขณะที่นางกัดฟัน

“เจ้าคนไร้ยางอาย!”

ด้วยคลื่นจากแขนเสื้อของนาง

สายลมรุนแรงพัดหลี่หรานออกไป

ร่างของเขาลอยไปไกลท่ามกลางเสียงกรีดร้อง

หลังจากที่เขาหายตัวไปอย่างสมบูรณ์

อวี้ชิงหลันก็ทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรงที่ลำต้นของต้นไม้

ดวงตาที่สดใสคู่นั้นของนางเป็นประกาย

และใบหน้าที่แดงก่ำของนางก็ไม่สามารถแม้แต่จะปกปิดได้

นางก้มหัวลงอย่างเศร้าสร้อยและพึมพำ

“ข้า... ควรทำอย่างไรดี”

ตั้งแต่ยังเด็ก

นางบ่มเพาะและละทิ้งอารมณ์ของนาง ไม่ต้องพูดถึงการสัมผัสกับบุรุษ

นางไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ

แต่สุดท้ายนางก็ถูกหลี่หรานกอด

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของนางเต็มไปด้วยความสับสน

หลังจากนั่งอยู่คนเดียวบนยอดเขาเป็นเวลานาน

อวี้ชิงหลันก็สงบลงได้

ร่างกายของนางสว่างวาบและกลับไปยังที่พักของตัวเองทันที

เมื่อเห็นเตียงขนาดใหญ่ตรงหน้า

นางก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

ตอนที่หลี่หรานจากไป

เขาไม่ได้นำมันกลับไปและถึงกับวางไว้ที่มุมห้องด้วยซ้ำ

“ใครมันจะพกเตียงไปไหนมาไหนด้วย? ผู้ชายคนนี้โลภมากจริงๆ”

อวี้ชิงหลันต้องการที่จะโยนมันออกไป แต่ทันใดนั้นนางก็คิดอะไรบางอย่างและลังเล

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆเดินไปข้างเตียง

“สิ่งนี้มันสบายยังไง?

ไม่น่าจะต่างอะไรกับการนอนบนพื้นใช่ไหม?”

“เอ่อ...

นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้เพียงต้องการยืนยัน...”

นางมองไปรอบๆด้วยความรู้สึกผิดและนอนลงอย่างระมัดระวัง

ต้องบอกว่าหลี่หรานรู้วิธีที่จะเพลิดเพลินกับชีวิตจริงๆ

เตียงนอนนี้เป็นผลิตภัณฑ์คุณภาพสูง

มีความแข็งและนุ่มอย่างพอดิบพอดี

ลมหายใจของหลี่หรานยังคงอยู่บนหมอน

ทำให้นางหน้าแดงและหัวใจเต้นแรง

“ดูเหมือน...

จะค่อนข้างสบาย?”

แสงแดดส่องอันอบอุ่นส่องกระทบร่างกายของนาง

และเมื่อนึกถึงรอยยิ้มที่สดใสนั้น อวี้ชิงหลันก็เอามือปิดแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง

หัวใจของนางสั่นไหวอีกครั้ง

อวี้ชิงหลันถอนหายใจเบาๆ

“นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ถอนตัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ...”

—

ทางตอนใต้ของทวีปกลาง

ในป่าทึบ

ร่างหนึ่งกำลังบินผ่านป่า ร่างนั้นถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวจางๆและระงับกลิ่นอายให้อยู่ในระดับต่ำสุด

บางครั้งนางก็มองไปข้างหลังด้วยสีหน้าตื่นกลัว

ราวกับว่ามีคนกำลังไล่ตามนาง

หลังจากวิ่งมาเกือบห้าร้อยลี้ในอึดใจเดียว

พลังวิญญาณของนางก็ค่อนข้างขาดห้วง ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงหยุดพักชั่วคราวเท่านั้น

ผ้าคลุมสีดำค่อยๆเลื่อนลงมา

เผยให้เห็นใบหน้าที่บอบบางและมีเสน่ห์

มันคือฉินหรูเหยียน

ในเวลานี้ใบหน้าของนางซีดขาว

นางหยิบเม็ดยาใส่ปากและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณ

ในเวลาเดียวกัน

นางมองไปรอบๆอย่างระแวดระวัง

ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นบางอย่างและขมวดคิ้ว

“ไม่

ป่านี้เงียบเกินไป!”

ไม่มีแม้แต่เสียงนกหรือแมลงร้องเจื้อยแจ้วในบริเวณโดยรอบ

บรรยากาศค่อนข้างน่าอึดอัด แม้แต่แสงแดดบนร่างกายของนางก็ยังรู้สึกเย็น

“แย่แล้ว!”

ฉินหรูเหยียนยืนขึ้นทันที

ฟึบ!

เสียงหวีดหวิวดังขึ้นในอากาศและลำแสงเย็นเยียบหลายสายก็วาบผ่าน

มันเฉี่ยวปลายจมูกของนางและฝังเข้าไปในต้นไม้

บูม!

ต้นไม้เก่าแก่ขนาดใหญ่หักโค่นทันที

ร่องรอยของเหงื่อเย็นปรากฏบนหน้าผากของฉินหรูเหยียนขณะที่นางหันกลับไป

สตรีคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นไม้

นางยิ้มและปรบมือ “การบ่มเพาะของศิษย์พี่ฉินนั้นลึกล้ำมาก

หลังจากวิ่งมาหลายวันพลังวิญญาณของท่านก็ยังไม่หมดไป”

แม้จะด้อยกว่าฉินหรูเหยียน

แต่รูปลักษณ์ของสตรีนางนั้นก็ถือว่ามีเสน่ห์ อย่างไรก็ตาม มีร่องรอยของความเจ้าชู้ในดวงตาของนางและท่าทางของนางก็ดูหยาบคายเล็กน้อย

ขณะที่นางพูด

บุรุษวัยกลางคนก็ลอยออกมาขวางทางหลบหนีของฉินหรูเหยียน

รอยยิ้มของคนๆนั้นน่ากลัวมาก

“สตรีศักดิ์สิทธิ์ฉินหนีเก่งเสียจริง!”

ร่องรอยของความสิ้นหวังฉายผ่านดวงตาของฉินหรูเหยียน

ถ้าเป็นสตรีนางนั้นเพียงคนเดียวก็คงไม่เป็นไร

แต่ชายที่มาใหม่คนนี้อยู่ที่ขั้นปลายของขอบเขตเทวะแปรผัน

นางอยู่เพียงขั้นปลายของขอบเขตแก่นทองคำเท่านั้น

มันต่างกันกว่าสองขอบเขตใหญ่และไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย

/////