วันนี้เขาประสบกับหลายสิ่งหลายอย่างมากเกินไป

และอุณหภูมิของน้ำในอ่างไม้ก็พอเหมาะพอเจาะเหลือเกิน มันทำให้หลี่หรานเผลอตัว

และผลลัพธ์คือเขาเผลอหลุดปากออกไปจริงๆ!

“ท่านบอกว่าท่านไปเดทกับผู้นำนิกาย?”

ใบหน้าของอาฉินเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอย่างไม่รู้จบ

ขณะที่นางสงสัยว่าตัวนางได้ยินผิดไป

“อา นี่...” ดวงตาของหลี่หรานล่อกแล่กไปมา

“ข้าหมายความว่าผู้นำนิกายเรียกข้าไปเข้าพบหรือเรียกสั้นๆว่าเดท มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”

เขาเช็ดเหงื่อเย็นที่ไหลออกมา

คำอธิบายนี้ห่างไกลจากความเป็นจริงมากและคงไม่มีใครเชื่อ

อย่างไรก็ตาม อาฉินกลับเชื่อเขาและจู่ๆนางก็พูดขึ้นว่า

“มันเป็นเช่นนั้นเอง! ท่านเซิงจื่อทำให้ข้ากลัวจริงๆ

ข้าคิดว่ามันเป็นการออกเดทระหว่างบุรุษและสตรีเสียอีก”

“......”

หลี่หรานตอบอย่างเก้ๆกังๆ “จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง...”

“ท่านผู้นำนิกายรักษาระยะห่างจากบุรุษมาหลายร้อยปีแล้ว

และห้ามไม่ให้ศิษย์ของนางมีความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวกัน นางจะไปเดทกับลูกศิษย์ได้อย่างไร?

อย่างที่คาดไว้ ข้าคิดมากไปเอง” อาฉินแตะศีรษะของนาง

นางไม่เพียงเชื่อเขา แต่นางยังช่วยเขาหาข้อแก้ตัวอีกด้วย

มุมปากของหลี่หรานกระตุก “ใช่แล้ว...

ฮ่าฮ่า...”

นอกจากอาฉินแล้ว คงไม่มีใครเชื่อเหตุผลไร้สาระเช่นนี้...

หลี่หรานรู้ว่าแม้เขาจะบอกนางเกี่ยวกับเรื่องนี้

นางก็จะไม่แพร่งพรายออกไป

แต่เขายังต้องเก็บไว้เป็นความลับ เพราะนี่เป็นข้อตกลงระหว่างเขากับเหลิงอู่เหยียน

“ข้าต้องระวังให้มากขึ้นในอนาคต

ถ้าคนอื่นได้ยินเข้ามันคงไม่ง่ายที่จะอธิบาย”

—

ยอดเขาปีศาจ

ผู้ดูแลหวางหายใจเข้าลึกๆเมื่อมาถึงหน้าห้องพักผ่อนของผู้นำนิกาย

“แปลกมาก ทำไมท่านผู้นำนิกายจึงเรียกข้ามากลางดึก?

ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดเมื่อเร็วๆนี้ใช่ไหม?”

นางเดินไปที่ประตูและเปิดออกด้วยความประหม่า

แอ๊ด...

ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นช่องว่าง

ผู้ดูแลหวางหายใจเข้าลึกๆแล้วผลักประตูเบาๆ

เหลิงอู่เหยียนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือขวาของนางประคองคางเอาไว้

ดวงตาของนางเหม่อลอยราวกับตกอยู่ในความงุนงง

เรือนผมที่ห้อยลงมาจากหูของนางปิดกั้นรูปร่างที่สวยงามและบอบบางของนางไว้

ผู้ดูแลหวางอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

‘ท่านผู้นำนิกายช่างงดงามจริงๆ!’

“น่าเสียดายที่ความงามอันไร้ที่เปรียบนี้ไม่สนใจบุรุษ...”

ผู้ดูแลหวางถอนหายใจอยู่ภายใน

“ข้าน้อยคนนี้มาหาท่านผู้นำนิกายแล้ว

ข้าขอถามเหตุผลที่ท่านผู้นำนิกายเรียกข้าตอนดึกได้หรือไม่เจ้าคะ?” นางพูดด้วยความเคารพ

เหลิงอู่เหยียนกลับมามีสติอีกครั้งและพูดว่า

“เมื่อเร็วๆนี้ข้าประสบกับปัญหาคอขวดในการบ่มเพาะ

ข้าคิดว่าเป็นเพราะข้าไม่เข้าใจเรื่องทางโลกมากพอ เพื่อที่จะปรับปรุงความเข้าใจในเต๋าของข้า

มีคำถามเล็กๆน้อยๆสองสามข้อที่ข้าอยากจะถามเจ้า ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถตอบพวกมันอย่างตรงไปตรงมาได้”

ผู้ดูแลหวางรีบพูดว่า “ถ้าเป็นเรื่องการบ่มเพาะของท่านผู้นำนิกาย

ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยท่าน!”

“ดีมาก”

เหลิงอู่เหยียนพยักหน้า “เจ้าจำสิ่งที่ข้าถามครั้งล่าสุดได้หรือไม่?”

ผู้ดูแลหวางคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เรื่องความรักใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“แค่ก แค่ก ไม่

มันเกี่ยวกับมุมมองในโลกปุถุชน!” เหลิงอู่เหยียนแก้ไขคำพูด

“ครั้งที่แล้วเจ้าพูดว่าออกเดท ฟังดนตรี

กินตุ๊กตาลูกกวาด... แล้วนอกจากนั้นล่ะ? คนสองคนที่มีความสัมพันธ์กันจะทำอะไรได้อีก?”

“นอนด้วยกันเจ้าค่ะ” ผู้ดูแลหวางให้คำตอบตามมาตรฐาน

เหลิงอู่เหยียนจ้องมองนาง

“ข้าไม่ได้พูดถึงความสัมพันธ์ทางกามารมณ์ มันเกี่ยวกับวิธีที่จะเพิ่มพูนอารมณ์ความรู้สึกระหว่างคนทั้งสองให้สามารถก้าวหน้าและยกระดับความสัมพันธ์ต่อไปได้”

“ก็ยังเป็นการนอนด้วยกันเจ้าค่ะ” ผู้ดูแลหวางตอบอย่างมั่นใจ

“การโต้ตอบแบบนี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มพูนความรู้สึกของคนทั้งสอง”

“......”

“มีอะไรนอกเหนือจากนี้อีกหรือไม่?” เหลิงอู่เหยียนกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา

ผู้ดูแลหวางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านผู้นำนิกายหมายถึงว่าพวกเขาเดทกันแล้วและความสัมพันธ์ก็แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

แต่พวกเขายังไม่ถึงขั้นหลับนอนด้วยกันใช่หรือไม่?”

“นั่นคือสิ่งที่ข้าหมายถึง” เหลิงอู่เหยียนพยักหน้า

“พวกเขาควรเริ่มต้นด้วยการจับมือกัน” ผู้ดูแลหวางตอบ

“จับมือ?”

“เจ้าค่ะ

สถานการณ์นี้หมายความว่าพวกเขาควรจะมีการสัมผัสกันได้แล้ว เริ่มด้วยการจับมือ กอด จากนั้นก็จูบ

มันแสดงให้เห็นถึงความรักในแต่ละขั้นตอน”

เหลิงอู่เหยียนหน้าแดง

นางกับหลี่หรานกินตุ๊กตาลูกกวาดตัวเดียวกัน

นั่นนับเป็นการจูบทางอ้อม...?

“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านผู้นำนิกาย

ข้าหวังว่าท่านจะสามารถทำลายคอขวดได้โดยเร็ว” ผู้ดูแลหวางถอยกลับ

นางเดินออกจากห้องนอนและเกาศีรษะด้วยความสับสน

เมื่อเร็วๆนี้นางรู้สึกว่าผู้นำนิกายเริ่มแปลกมากขึ้นเรื่อยๆ

‘มันเป็นปัญหาเรื่องการบ่มเพาะจริงๆหรือ?’

“เป็นไปได้ไหมว่า...”

“ผู้นำนิกายกำลังตรวจสอบเรื่องความสัมพันธ์เพื่อระบุตัวศิษย์ที่มีส่วนร่วมในเรื่องรักๆใคร่ๆ?”

“มันต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ!” ผู้ดูแลหวางสรุปออกมา

“เฮ้อ ดูเหมือนว่าข้าจะแอบมองเซิงจื่อไม่ได้แล้ว...”

นางเดินลงจากภูเขาด้วยความอาการคอตก

ในความคิดของนาง เหลิงอู่เหยียนนั้นโดดเดี่ยวอย่างยิ่งในเรื่องของความสัมพันธ์

ดังนั้นนางจึงไม่ได้คิดไปในทิศทางนั้นเลยแม้แต่น้อย

—

ในห้อง

เหลิงอู่เหยียนหยิบสมุดบันทึกออกมาและจดสิ่งที่ผู้ดูแลหวางพูดอย่างจริงจัง

ในหัวข้อเดียวกับ ‘ออกเดท ฟังดนตรี กินตุ๊กตาลูกกวาด’ นางยังคงเขียนเพิ่มว่า

‘จับมือ กอด จูบ’

‘เราควรเริ่มต้นด้วยการจับมือกันใช่ไหม?’

‘แต่ข้าควรทำอย่างไร?’

‘ถ้าข้าเป็นฝ่ายริเริ่ม มันจะดูโจ่งแจ้งเกินไป...’

ภายใต้แสงเทียนที่ส่องประกาย

ใบหน้าสวยของนางแดงระเรื่อราวกับผลแอปเปิ้ล

//////////