ในขณะที่หลี่หรานหัวเราะราวกับคนโง่

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกไป

เขากำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย

รู้สึกถึงบางสิ่งที่อ่อนนุ่มและนิ่มนวล

และหลังจากที่เหลือบมอง...

“บัดซบ!” เขาเกือบจะสูญเสียจิตวิญญาณและเอามือออกอย่างเร่งรีบ

ดวงตาของเหลิงอู่เหยียนเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“ท่านอาจารย์ โปรดให้ข้าอธิบายก่อน!”

หลี่หรานพูดอย่างกังวล

“พูดมา ข้ากำลังฟัง” นางพูดเบาๆ

“......” ภายใต้การจ้องมองของนาง

หลี่หรานหลังเหงื่อเย็นเยียบออกมาและกลืนน้ำลาย

‘จะอธิบายมันได้ยังไง?’

‘จะบอกว่ายิ่งมวลมาก แรงดึงดูดก็ยิ่งมาก

ของนางใหญ่เกินไปมันเลยดึงมือของข้าเข้าไป?’

‘ได้ก็บ้าแล้ว! นางจะหั่นข้าเป็นชิ้นๆแทนน่ะสิ!’

แม้ว่าหลี่หรานจะไม่ได้ตั้งใจ

แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

“ท่านอาจารย์ ข้าขอโทษ” หลี่หรานหยุดคิดถึงข้อแก้ตัวและยอมรับความผิดพลาดของเขาแต่โดยดี

บรรยากาศกลายเป็นเงียบงันไปพักหนึ่ง

เหลิงอู่เหยียนยืนขึ้นและพูดอย่างเย็นชา

“ลืมมันซะ แม้ว่าเจ้าจะใช้กลอุบายแต่เจ้าก็ไม่ได้ฝ่าฝืนกฎ เจ้าจะได้รับรางวัล”

“คิดเกี่ยวกับมันอย่างรอบคอบ ข้าจะทำตามที่เจ้าพูด”

หลังจากพูดจบนางก็ปล่อยมือ

ร่างของนางลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าและม่านทมิฬที่ปกคลุมภูเขาทั้งลูกไว้ก็หายไป

หลี่หรานถอนหายใจด้วยความโล่งอกและทรุดตัวลงกับพื้น

ความแตกต่างระหว่างขอบเขตแก่นทองคำและขอบเขตจักรพรรดินั้นเหมือนกับความแตกต่างระหว่างสวรรค์และปฐพี

ไม่มีเหตุผลที่ต้องเปรียบเทียบเลยแม้แต่น้อย

แน่นอนว่าหลี่หรานไม่ใช่ผู้บ่มเพาะขอบเขตแก่นทองคำธรรมดาๆ

นอกเหนือจากทักษะของวิหารโหยวหลัวแล้ว เขายังมีทักษะการใช้หอก ทักษะพิชิตสวรรค์

และ คชสารมังกรเจ๋อเทียน

อย่างไรก็ตาม เพื่อไม่ให้กระตุ้นความสงสัยของผู้นำนิกาย

ไพ่ตายเหล่านั้นจึงไม่สามารถใช้งานได้ ดังนั้นเขาจึงใช้หอกเพียงอย่างเดียว

เพื่อที่จะเอาชนะการเดิมพัน เขาโคจรกลับเทคนิคการบ่มเพาะของเขาในช่วงเวลาที่สำคัญ

บังคับให้โลหิตไหลออกมาจากปากเพื่อหลอกล่อนาง...

อย่างไรก็ตาม เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าสุดท้ายแล้วเขายังคงทำผิดพลาดและเกาะกุมยอดเขาสูงของท่านอาจารย์โดยไม่ได้ตั้งใจ

“แม้ว่าข้าจะชนะ

แต่ข้าก็ใช้ประโยชน์จากความห่วงใยของนางที่มีต่อข้า ข้าทำเกินไปจริงๆ”

หลี่หรานถอนหายใจ

ก่อนหน้านี้เขาตื่นเต้นเกินไปหน่อย

เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นด้วยซ้ำ

“คราวนี้ท่านอาจารย์ต้องโกรธมากแน่ๆ...”

หลี่หรานระแวดระวังเหลิงอู่เหยียนมาโดยตลอด

แต่นั่นเป็นเพราะความแตกต่างของความแข็งแกร่ง ในความเป็นจริง

เหลิงอู่เหยียนดีกับเขามาก ดีจนไม่มีคำบรรยายใดๆ

เขารู้สึกผิดอย่างช่วยไม่ได้

“เจอกันครั้งหน้า ข้าต้องแก้ไขตัวเองอย่างถูกต้อง”

หลี่หรานยืนขึ้นและเดินโซเซกลับไปยังที่พักของเขา

ณ บริเวณกำแพงที่ห่างออกไปเพียงสิบเมตร

เหลิงอู่เหยียนยืนพิงกำแพงพร้อมซ่อนตัวอยู่ ใบหน้าของนางแดงก่ำ

หัวใจนางเต้นแรงราวกับลูกกวางตัวน้อย ร่างกายของนางชาหนึบราวกับถูกไฟฟ้าดูด

“เขา เขา ขะ...เขาสัมผัสหน้าอกของข้าจริงๆ!

ข้าประมาทเกินไปจริงๆ!”

“แม้เขาจะใช้กลอุบายแต่เขาก็เป็นฝ่ายชนะ

เขาจะขอร้องสิ่งใดกัน?”

“ถ้ามันมากเกินไปข้าควรจะยอมรับหรือจะปฏิเสธ?”

“ถ้าข้ายอมรับ

เราจะไม่ก้าวหน้าเร็วเกินไปหน่อยหรือ... เราพึ่งมีความสัมพันธ์กันเมื่อวานนี้เองนะ!”

เหลิงอู่เหยียนคิดอย่างไม่รู้จบ ใบหน้าของนางแดงไปถึงหูโดยไม่รู้ตัว

หิมะที่อยู่รอบๆ ราวกับว่าพวกมันสัมผัสได้ถึงความร้อนภายในใจของนางและหลอมละลายลงอย่างรวดเร็ว...

......

หลี่หรานกลับไปยังที่พักของเขา อาฉินนั่งงุนงงอยู่ที่ประตู

เมื่อเห็นเขากลับมา นางก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับเขา

“เซิงจื่อ ท่านกลับมาแล้ว... อา!”

นางสังเกตเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสังเวชของหลี่หรานและร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก

“เกิดอะไรขึ้นกับท่าน? ทำไมท่านถึงเป็นแบบนี้?”

“ข้าสบายดี มันเป็นเพียงการทุบตี”

หลี่หรานโบกมือของเขา

“ทุบตี?!” อาฉินพูดไม่ออก “ท่านคือเซิงจื่อ ผู้สืบทอดของผู้นำนิกายในอนาคต

ใครในวิหารโหยวหลัวที่กล้าแตะต้องท่านกัน?”

“ผู้นำนิกายคนปัจจุบัน”

“...โอ้ งั้นก็คงเป็นเรื่องปกติ”

อาฉินรู้สึกแปลกๆ

หลี่หรานเป็นศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของวิหารโหยวหลัว

เขาเพียบพร้อมไปด้วยทรัพยากรและการฏิบัติ แล้วทำไมจู่ๆผู้นำนิกายถึงสอนบทเรียนให้เขา?

“อย่ามองเช่นนั้น เจ้าไม่เคยเห็นบุรุษรูปงามถูกทุบตีมาก่อนหรือ?”

หลี่หรานรู้สึกเศร้าใจ

“ขออภัยเจ้าค่ะ!”

“ไปต้มน้ำให้ร้อนได้แล้ว ข้าอยากอาบน้ำ”

“ข้าทราบแล้ว!”

อาฉินรีบเตรียมอ่างอาบน้ำ

ในห้อง อ่างไม้หอมวิญญาณที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณปล่อยลมร้อนออกมา

ดอกไม้วิญญาณและสมุนไพรวิเศษถูกเติมลงไปในน้ำ

หลังจากล้างตัวในนั้นแล้ว ร่างกายจะเต็มไปด้วยความสบายและส่งกลิ่นหอม

อาฉินปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาออก

นางอดไม่ได้ที่จะเขินอายเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างกายกำยำของเขา อย่างไรก็ตาม

ความสนใจของนางมุ่งไปที่รอยฟกช้ำบนร่างกายของเขา

“ท่านเซิงจื่อ ทำไมอาจารย์ของท่านถึงปฏิบัติกับท่านเช่นนี้”

นางอดไม่ได้ที่จะถาม

“มันเป็นเพียงการฝึกฝน การบาดเจ็บย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

ไม่ต้องกังวล” เขาไม่สนใจ

“โอ้” อาฉินก้มหน้าลงและไม่พูดอะไรอีก

......

อุณหภูมิของน้ำในอ่างอุ่นสบาย

ภายใต้อิทธิพลของไม้หอมวิญญาณ อุณหภูมิถูกควบคุมไว้เป็นอย่างดี

หลี่หรานหลับตาลงด้วยความรู้สึกพึงพอใจ

ในขณะเดียวกันอาฉินก็นวดไหล่และคอของเขาเบาๆ

‘รู้สึกดีสุดๆ!’

ก่อนหน้า ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงโลกแห่งนี้

เขายังคงต่อต้อนความคิดที่นางจะอาบน้ำให้เขา

เนื่องจากอาฉินเป็นหญิงสาวที่งดงามราวกับดอกไม้และหยกขาว

ทุกครั้งที่นางช่วยเขาอาบน้ำ หลี่หรานแทบจะไม่สามารถยับยั้งความปรารถนาตามสัญชาตญาณของเขาได้

แต่ตอนนี้เขาเริ่มชอบบริการเช่นนี้แล้ว และเขาสามารถควบคุมหัวใจที่กำลังลุกไหม้ของเขาได้ทีละน้อย

“ซ้ายอีกนิด ใช้แรงมากกว่านี้ ใส่แรงไว้ในมือเล็กๆของเจ้าได้เต็มที่เลย”

ตอนนี้เขาใช้อาฉินเป็นหมอนวดส่วนตัวอย่างสมบูรณ์

“เจ้าค่ะ ท่านเซิงจื่อ” อาฉินเริ่มออกแรงนวดมากขึ้น

//////////