ยอดเขาปีศาจ

อวี้ชิงหลันนั่งบนเก้าอี้และมองไปที่เหลิงอู่เหยียนตรงหน้า

นางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

‘ทำไมจู่ๆปีศาจตนนี้ถึงเรียกข้ามาที่นี่?’

‘เป็นไปได้ไหมว่าเรื่องของนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้และหรานเอ๋อร์ถูกเปิดโปง?’

เมื่อวานนี้สมองของนางลัดวงจรและตกลงกับคำสารภาพรักของหลี่หราน

และหลี่หรานเป็นศิษย์ของเหลิงอู่เหยียน

เช่นนั้นความสัมพันธ์ของนางกับเหลิงอู่เหยียนจะเป็นยังไง?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้

ใบหน้าของนางก็ร้อนผ่าว

ในเวลานี้เหลิงอู่เหยียนก็กำลังอดกลั้นอยู่เช่นกัน

‘ความสัมพันธ์ของข้ากับหรานเอ๋อร์ดันถูกค้นพบโดยนักพรตสารเลวคนนี้!’

‘ถึงนางจะไม่พูดอะไร นางก็ต้องหัวเราะเยาะข้าใช่ไหม? มันน่ารำคาญจริงๆ!’

ทั้งคู่ก้มหัวลง

แม้แต่เสียงเข็มตกก็คงได้ยิน

หลังจากเงียบไปนาน

พวกนางก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

“เจ้า…”

“เจ้า…”

ทั้งสองคนหน้าแดงและบรรยากาศก็อึดอัดเล็กน้อย

อะแฮ่ม

อวี้ชิงหลันกระแอมและถามก่อน

“ผู้นำนิกายเหลิง ทำไมวันนี้เจ้าถึงเรียกนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้มา?”

เหลิงอู่เหยียนแอบสาปแช่งในใจ

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายรู้อย่างชัดเจนแล้วแต่ยังแสร้งทำเป็นโง่

มันช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ

นางพูดอย่างเฉยเมยว่า

“ทำไมข้าถึงเรียกเจ้ามา? เจ้าน่าจะรู้ดีใช่ไหม?”

หัวใจของอวี้ชิงหลันเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินเช่นนั้น

นางส่ายหัวและพูดว่า “โปรดบอกข้าด้วยผู้นำนิกายเหลิง”

เหลิงอู่เหยียนหันหน้าไปทางอื่นและพูดขึ้นว่า

“แน่นอนว่าเป็นเพราะหรานเอ๋อร์”

มันน่าอายเกินไปที่จะมีความรักกับลูกศิษย์

แม้จะเป็นนางก็พบว่ามันยากที่จะพูด

“หลี่หราน?” หัวใจของอวี้ชิงหลันเต้นไม่เป็นจังหวะ

นางกำชายเสื้อแน่นและพูดว่า

“เกิดอะไรขึ้นกับหลี่หราน?

เหตุใดนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ถึงไม่เข้าใจคำพูดของผู้นำนิกายเหลิง?”

เหลิงอู่เหยียนกลอกตาและพูดอย่างหมดหนทาง

“เอาล่ะ หยุดแสดงได้แล้ว

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์จะค่อนข้างเป็นเรื่องต้องห้าม

แต่ข้าก็เตรียมใจไว้แล้ว”

“ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์?” ลำคอของอวี้ชิงหลันแน่นขึ้นขณะที่นางตื่นตระหนก

มันจบแล้ว

นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ถูกเปิดโปง!

“เจ้า...” นางพูดเสียงสั่น “เจ้ารู้ทุกอย่างแล้ว?”

“แน่นอน” เหลิงอู่เหยียนถอนหายใจ “ข้ารู้ว่าวันนี้จะต้องมาถึงอย่างแน่นอน แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าคนๆนั้นจะเป็นเจ้า”

อวี้ชิงหลันตกตะลึง

ทัศนคติเช่นนี้แปลกเล็กน้อย

จากบุคลิกของอีกฝ่าย

นางควรจะพลิกโต๊ะแล้วไม่ใช่หรือ?

แต่ตอนนี้นางกลับสงบและไม่วิตกกังวลใดๆ?

อวี้ชิงหลันคิดถึงบางสิ่งและพูดอย่างเป็นกังวล

“แล้วเจ้าจะไม่ลงโทษหลี่หรานใช่ไหม?”

เหลิงอู่เหยียนหน้าแดง

“ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะเป็นห่วงเขามากขนาดนี้ ข้าเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วย

แล้วข้าจะลงโทษเขาทำไม?”

อวี้ชิงหลันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถามว่า

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงเรียกนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้มา...”

เหลิงอู่เหยียนรู้สึกอายเล็กน้อยขณะที่นางพูดเสียงเบา

“ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะเก็บเป็นความลับและไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้

ข้าไม่สนใจสายตาของคนทั้งโลกแต่หลี่หรานนั้นแตกต่างออกไป นอกจากนี้นิกายยังมีข้อห้าม”

อวี้ชิงหลันรู้สึกสับสนเล็กน้อย

“นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้เพียงต้องเก็บเป็นความลับเท่านั้น?”

เหลิงอู่เหยียนพยักหน้า

“ใช่ ตราบใดที่เจ้าเก็บเป็นความลับ”

“……” อวี้ชิงหลันเปิดปากของนางและมองสตรีตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อ

นี่ยังเป็นปีศาจหน้าหยกแห่งวิหารโหยวหลัวอยู่หรือเปล่า?

นางหน้าแดงเล็กน้อยและพูดอย่างจริงจัง

“นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้จะเก็บเป็นความลับแม้ว่าเจ้าจะไม่ได้บอกก็ตาม”

“ดีแล้ว” เหลิงอู่เหยียนผ่อนคลายลงและพูดด้วยรอยยิ้ม

“แม้ว่าข้าจะไม่ชอบเจ้า แต่ข้าต้องยอมรับว่าเจ้าเป็นคนใจกว้างจริงๆ

ถ้าอย่างนั้นข้าจะเชื่อใจเจ้าสักครั้ง”

อวี้ชิงหลันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่นางจะพูดด้วยความกังวล

“เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่ลงโทษ หลี่หรานจริงๆ?”

เหลิงอู่เหยียนหน้าแดง

“ดูเจ้าพูดเข้าสิ ถ้าข้าเต็มใจจะลงโทษใครก็ควรเป็นตัวข้าเอง”

“……” อวี้ชิงหลันเดินออกจากห้องโถงด้วยความงุนงง จิตใจของนางยังคงสับสนเล็กน้อย

เมื่อเหลิงอู่เหยียนรู้เรื่องของนางและหลี่หราน

ไม่เพียงแต่อีกฝ่ายไม่โกรธเท่านั้น แต่ยังบอกว่าเชื่อใจนางอีกด้วย?

นี่มันผิดปกติเกินไป

แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดี

แต่นางก็ยังรู้สึกว่ามันผิดปกติเล็กน้อย

ขณะที่นางกำลังจะบินออกไป

เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น “อาจารย์ชิงหลัน? ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?”

นางเห็นหลี่หรานยืนอยู่ไม่ไกลและมองนางด้วยความประหลาดใจ

แก้มของอวี้ชิงหลันเปลี่ยนเป็นสีแดงและหัวใจของนางก็เต้นเร็วขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนเห็นหน้ากันตั้งแต่สารภาพรัก

นางอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง

หลี่หรานเดินไปหานางและยิ้ม

“อาจารย์ชิงหลัน ไม่เจอกันนานเลย”

อวี้ชิงหลันลดศีรษะลง

“ใช่ นานมากแล้ว”

หลี่หรานคิดอะไรบางอย่างได้และเกาหัว

“ยังไงก็ตาม สิ่งที่ข้าบอกท่านก่อนหน้านี้...”

ชู่วว!

อวี้ชิงหลันมองผู้ดูแลที่เดินผ่านไปมาและพูดอย่างกระวนกระวาย

“มีผู้คนมากมายที่นี่ ไปคุยกันที่อื่นเถอะ”

“อา?” ก่อนที่หลี่หรานจะตอบสนองดวงตาของเขาก็พร่ามัว

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเขาก็มาอยู่บนยอดเขาที่ห่างออกมานับพันลี้

อวี้ชิงหลันลดศีรษะลงและพูดว่า

“นักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้ได้พูดคุยกับเหลิงอู่เหยียนแล้ว”

“ท่านอาจารย์?”

หลี่หรานรู้สึกกระวนกระวายใจทันที

“นางพูดว่าอะไรบ้าง?”

ใบหน้าของอวี้ชิงหลันเปลี่ยนเป็นสีแดงขณะที่นางตอบว่า

“นางรู้เรื่องของเราแล้ว”

หลี่หรานตกตะลึง

“เรื่องของเรา?”

“ใช่” อวี้ชิงหลันพยักหน้า “แต่มันแปลกมาก นางไม่ได้โกรธและดูเหมือนจะสนับสนุน...”

“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน” หลี่หรานถามว่า “ข้าไม่เข้าใจ อาจารย์ชิงหลันกำลังพูดถึงอะไร?”

อวี้ชิงหลันจ้องมองไปที่เขา

“เจ้าหัวขโมยน้อย เจ้าจงใจแกล้งนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้หรือ?”

หลี่หรานเกาหัวของเขา

“ข้าไม่เข้าใจจริงๆ”

“เจ้าเป็นแบบนี้อีกแล้วนะ” แก้มของอวี้ชิงหลันแดงระเรื่อขณะที่นางพูดเบาๆว่า

“เหลิงอู่เหยียนเห็นด้วยกับการที่เราอยู่ด้วยกัน”

“อยู่ด้วยกัน?!” หลี่หรานเกือบจะกัดลิ้นของเขา

แก้มของอวี้ชิงหลันเปลี่ยนเป็นสีแดง

“อย่าพูดเสียงดังสิ...”

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของนาง

หลี่หรานก็ตกตะลึง

เขามีความประทับใจที่ดีต่ออวี้ชิงหลัน

นางสวยมากและมีรูปร่างที่ยอดเยี่ยม

แม้ว่าบุคลิกของนางจะเย็นชาเล็กน้อย แต่บางครั้งนางก็น่ารักจริงๆ

คงเป็นการหลอกตัวเองถ้าจะบอกว่าเขาไม่ได้มีความคิดอื่นใดกับนาง

อย่างไรก็ตาม

อีกฝ่ายเป็นถึงจักรพรรดิและไม่เคยคิดเกี่ยวกับความรัก

แม้ว่าเขาจะแกล้งอีกฝ่ายเป็นครั้งคราว แต่เขาก็ไม่เคยตั้งความหวังมากเกินไป

แล้วพวกเขาตกลงที่จะอยู่ด้วยกันตั้งแต่เมื่อไหร่?

เขาจะตกลงไปโดยไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

ลำคอของหลี่หรานแน่นขึ้นในขณะที่เขาพูดอย่างไม่มั่นใจว่า

“อาจารย์ชิงหลัน ท่านกำลังพูดถึงการอยู่ด้วยกันเพื่อฝึกฝนหรือ...”

“ศิษย์อกตัญญู ทำไมเจ้าต้องทรมานนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยเช่นนี้ด้วย…”

อวี้ชิงหลันกลอกตาใส่เขาและรวบรวมความกล้า

“การอยู่ด้วยกันที่หมายถึงการเป็นคนรัก!”

หลังจากพูดแบบนั้นออกมานางก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

ใบหูของนางร้อนผ่าว

หลี่หรานรู้สึกราวกับว่าเขาถูกฟ้าผ่า

“คะ...คนรัก?!”

/////