ร่างกายของหลี่หรานแข็งทื่อเหมือนท่อนซุง
จิตตานุภาพของเขาเกือบพ่ายแพ้ต่ออาฉินมาแล้วครั้งหนึ่ง
ในเวลานี้
หยกเนื้ออ่อนในอ้อมแขนของเขานุ่มนิ่มและส่งกลิ่นหอมจางๆมาที่ปลายจมูก ทำให้ความดันโลหิตของเขาพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง
หลี่หรานกลืนน้ำลาย
“หัวหน้าศิษย์หลิน เจ้ากำลังทำอะไร...”
หลินหลางเยว่อายเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้นมอง
แก้มของนางร้อนผ่าวและแดงและดวงตาที่สดใสของนางก็ฉ่ำไปด้วยน้ำ
นางกัดริมฝีปากและพูดเสียงเบาว่า
“ข้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ข้าคิดถึงเจ้าอยู่ตลอดเวลาทั้งตอนบ่มเพาะและตอนนอน
แม้แต่คาถาชำระจิตก็ใช้งานไม่ได้ ราวกับว่าข้าถูกเข้าสิง”
ขณะที่พูด
น้ำเสียงของนางราวกับจะร้องไห้ “มันเป็นความผิดของเจ้า ทั้งหมดที่เจ้าทำกับข้าในห้องลับนั้น
ข้าไม่มีวันลืมมันได้เลย!”
หลี่หรานไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“เจ้าพูดเหมือนข้าไปหักอกเจ้าอย่างนั้นแหละ”
หลินหลางเยว่ฝังใบหน้าของนางไว้ในอ้อมแขนของเขาและพูดเสียงแผ่ว
“ข้าไม่สนใจ ยังไงเจ้าก็ต้องรับผิดชอบข้า”
หลี่หรานเกาหัวและถามอย่างขบขัน
“เช่นนั้นเจ้าต้องการให้ข้ารับผิดชอบอย่างไร?”
“ข้าแค่ต้องการให้เจ้ารักษาสัญญา”
“สัญญา?” หลี่หรานผงะเล็กน้อย
“สัญญาอะไร?”
“วันนั้นในห้องลับ
เจ้าบอกว่าเจ้าจะแทนที่เต๋าแห่งสวรรค์และโอบกอดดวงจันทร์”
“และตอนนี้เจ้าคือเต๋าแห่งสวรรค์ของข้า…”
หลินหลางเยว่เงยหน้าขึ้นและพูดเบาๆว่า
“ดวงจันทร์อยู่ในอ้อมแขนของเจ้า ทำไมเจ้าถึงยังเพิกเฉยต่อมัน?”
[TL: 月(เยว่) แปลว่า พระจันทร์]
เมื่อเห็นการแสดงออกที่เขินอายแต่มุ่งมั่น
หัวใจของหลี่หรานก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น
หลินหลางเยว่สวยมาก
ใบหน้าของนางไร้ที่ติ
มันไม่มีข้อบกพร่องใดๆ บรรยากาศของนางเย็นชาและสง่างาม แต่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเยาว์วัย
ในเวลานี้
ใบหน้าที่แต่เดิมเย็นชาราวกับน้ำแข็งกลับเต็มไปด้วยความเขินอายและออดอ้อน แม้แต่พระอรหันต์ก็คงถูกล่อลวง
นอกจากนี้หลี่หรานไม่ใช่พระอรหันต์
เขาพูดอย่างชั่วร้ายว่า
“หัวหน้าศิษย์หลิน เจ้ารู้ถึงผลที่ตามมาหรือเปล่า?”
ดวงตาของหลินหลางเยว่เป็นเหมือนดวงดาวในขณะที่นางยิ้มและพูดว่า
“ข้าได้พิจารณาผลที่ตามมาทั้งหมดตั้งแต่ข้าปฏิบัติต่อเจ้าในฐานะเต๋าแห่งสวรรค์... อ๊ะ!”
ร่างกายของนางแข็งทื่อ
ดวงตาที่สวยงามของนางเบิกกว้างและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
หลังจากนั้นไม่นานหลี่หรานก็ถอนริมฝีปากออกและพูดด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าได้พิจารณาเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?”
“เจ้าคนอันธพาล!”
ใบหน้าของหลินหลางเยว่เห่อร้อนด้วยความอับอาย
สถาบันเทียนซูเป็นนิกายของสตรี
พวกเขาบ่มเพาะเต๋าไร้อารมณ์และมองโลกมนุษย์เป็นเหมือนสิ่งแปลกแยก
นอกจากหลี่หราน
นางไม่เคยแม้แต่จะอยู่ตามลำพังกับบุรุษมาก่อน นางจะทนกับสิ่งน่าอายเหล่านี้ได้อย่างไร?
ความกล้าหาญที่ถูกดึงออกมาในตอนแรกได้หายไปกับอากาศ
แม้แต่ส่วนลึกในหัวใจของนางก็ยังสั่นสะท้าน
หลี่หรานแสร้งทำเป็นพูดว่า
“หัวหน้าศิษย์หลินขอให้ข้าทำตามสัญญาไม่ใช่เหรอ?”
หลินหลางเยว่รู้สึกเขินอายและกระวนกระวาย
“แต่ข้าไม่ได้ให้เจ้าทำแบบนั้น!”
“เป็นไปได้ไหมว่าหัวหน้าศิษย์หลินไม่ชอบมัน?”
“มะ...ไม่ใช่...
มะ...มันแค่กะทันหันเกินไป” หลินหลางเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบเสียงแผ่ว
หลี่หรานยิ้มอย่างเงียบๆ
นางเป็นแบบเดียวกับอวี้ชิงหลัน
บุคลิกของนางเปลี่ยนจากห่างเหินเป็นไร้เดียงสาเหมือนสาวน้อยที่มีความรัก
เดี๋ยวก่อนนะ
อวี้ชิงหลัน?
‘บัดซบ ข้าลืมเรื่องนี้ไปเลย! ถ้าอาจารย์ชิงหลันรู้เรื่องนี้...’ หลี่หรานรู้สึกกังวลเล็กน้อย
อะแฮ่ม
เขากระแอมในลำคอและพูดอย่างระมัดระวัง
“หัวหน้าศิษย์หลิน ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า”
หลินหลางเยว่ส่ายหัว
“ไม่จำเป็นต้องพูดหรอก ข้ารู้ว่าเจ้ามีผู้หญิงคนอื่นอีกใช่ไหม?”
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีคู่หมั้น
และฉินหรูเหยียนดูเหมือนจะชอบเจ้าเช่นกัน ยังไม่นับองค์หญิงทั้งสองที่จ้องมองเจ้าแปลกๆนั่นอีก”
“แม้ข้าจะรู้สึกไม่สบายใจแต่ข้าก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไร
ท้ายที่สุดข้าคือคนที่มาทีหลัง…”
“ข้าจะไม่ขออะไรมากเกินไป
ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะมีข้าอยู่ในหัวใจก็พอ...”
ถ้าคนนอกเห็นสิ่งนี้
ขากรรไกรของพวกเขาคงจะตกลงกับพื้น
นางฟ้าเยว่ผู้สง่างามและเย็นชา
อัจฉริยะสวรรค์อันดับหนึ่งของดินแดนอันกว้างใหญ่ลดท่าทางของนางลงต่อหน้าชายคนหนึ่งจริงๆ?
อย่างไรก็ตาม
หลี่หรานยิ้มอย่างขมขื่นในใจ
เจ้าจะไปรู้อะไร
หนึ่งในนั้นยังมีอาจารย์ของเจ้าด้วย!
เช่นนั้นตอนนี้ข้าก็เป็นทั้งศิษย์น้องและอาจารย์อาของนางแล้ว?
นี่...
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้
สมองของเขาก็แทบจะลัดวงจร
หลินหลางเยว่คิดอะไรบางอย่างได้และพูดอย่างเขินอาย
“อย่าเรียกข้าว่าหัวหน้าศิษย์หลินเลย มันฟังดูห่างเหินเกินไป”
หลี่หรานกลับมามีสติและถามว่า
“เช่นนั้นข้าควรเรียกเจ้าว่าอะไร? หลางเยว่?”
“จริงๆก็ได้
แต่มันเพียงรู้สึกแปลกนิดหน่อย มีเพียงท่านอาจารย์ที่เรียกข้าเช่นนั้น”
“งั้น...
เสี่ยวเยว่ล่ะ?”
“……”
ใบหน้าของหลินหลางเยว่เปลี่ยนเป็นสีแดง
“ลืมมันซะ เจ้าควรเรียกข้าด้วยชื่อ”
เสี่ยวเยว่? มันน่าอายเกินไป!
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ประตูถูกเคาะเบาๆ
เสียงที่นุ่มนวลดังมาจากข้างนอก
“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ เจ้าหลับหรือยัง?”
หลินหลางเยว่ตื่นตระหนก
“แย่แล้ว
มันคือฉินหรูเหยียน!”
หลี่หรานถามด้วยความสงสัย
“ฉินหรูเหยียนแล้วยังไง? ทำไมเจ้าต้องกลัวขนาดนั้น?”
หลินหลางเยว่กระซิบ
“นางและข้าอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ถ้านางเห็นข้าที่นี่ นางคงจะหัวเราะเยาะข้า!
นอกจากนี้ชื่อเสียงของสถาบันเทียนซูอาจจะ...”
ก่อนที่นางจะพูดจบ
ฉินหรูเหยียนก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “ถ้าเจ้าไม่พูดอะไรงั้นข้าจะเข้าไปแล้วนะ”
หลินหลางเยว่ลนลาน
นางมองซ้ายมองขวาและสังเกตเห็นว่าตู้เสื้อผ้าเปิดอยู่
นางจึงกระโดดเข้าไป
หลี่หรานพูดไม่ออก
“…”
ทันทีที่ตู้เสื้อผ้าปิดลง
ประตูก็ถูกผลักเปิดอย่างแผ่วเบา
ฉินหรูเหยียนเดินเข้ามา
นางมองไปที่หลี่หรานซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่างและอดไม่ได้ที่จะผงะไปครู่หนึ่ง
“ข้าคิดว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่หลับไปเสียแล้ว ทำไมเจ้าไม่เปิดประตู?” นางถาม
“เจ้าไม่ต้องการเจอหน้าข้าหรือ?”
หลี่หรานกลับมามีสติและพูดอย่างเชื่องช้า
“ข้ากำลังจะไปเปิดประตูแต่เจ้าเข้ามาเสียก่อน”
“ชิ
ใครจะเชื่อเจ้า” ฉินหรูเหยียนกลอกตาใส่เขาแล้วจู่ๆก็สูดลมหายใจแปลกๆ “กลิ่นหอมมาก มีใครเข้ามาที่นี่?”
กลิ่นหอมนี้คุ้นเคยมาก
แต่นางจำไม่ได้
หลี่หรานพูดอย่างสบายๆ
“มันควรจะเป็นน้ำหอมของข้า”
ฉินหรูเหยียนทั้งโกรธและขบขัน
“เจ้าไม่ได้มีกลิ่นแบบนี้ เจ้าคิดว่าข้าไม่เคยได้กลิ่นกายของเจ้าหรือไง?”
หลังจากพูดแบบนั้นนางก็มีปฏิกิริยา
ใบหน้าสวยของนางแดงขึ้น
หลี่หรานยิ้มและพูดว่า
“คงไม่มีใครเทียบได้กับสตรีศักดิ์สิทธิ์ฉินในแง่ของกลิ่นหอมจากร่างกายหรอกใช่ไหม?”
เขายังคงจำกลิ่นหอมหวานนั้นได้
ใบหน้าของฉินหรูเหยียนเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีและพูดตะกุกตะกัก
“ขะ...ข้าบอกว่ามันคือกลิ่นของเครื่องประทินโฉม!”
“เครื่องประทินโฉม?” หลี่หรานพยักหน้า
“นั่นควรเป็นเครื่องประทินโฉมที่พิเศษมาก”
ฉินหรูเหยียนลดศีรษะลง
ใบหน้าสวยของนางกำลังจะลุกไหม้
หลังจากเงียบไปนาน
นางพูดเบาๆว่า “บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ ทำไมเจ้าไม่บอกลาตอนอยู่ที่โรงเตี๊ยมในเมืองกุยเฟิง?”
วันนั้นนางรวบรวมความกล้าทั้งหมดและยืนเปลือยกายอยู่ตรงหน้าหลี่หราน
แต่เขากลับหายตัวไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
สิ่งนี้ทำให้หัวใจของนางปั่นป่วนมาก
นางมาที่ตระกูลหลี่ครั้งนี้ก็เพื่อถามเรื่องนี้ให้ชัดเจน
หลี่หรานเงยหน้าขึ้นมองฉินหรูเหยียนซึ่งกำลังมุ่ยหน้าและดูเสียใจ
‘ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากตอบ...’
‘แต่ยังมีอีกคนอยู่ในตู้เสื้อผ้า!’
/////
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved