บรรยากาศในห้องลับนั้นตึงเครียด

เหลิงอู่เหยียนและอวี้ชิงหลันนั่งกอดอกบนเก้าอี้

หลี่หรานและหลินหลางเยว่ยืนอยู่ข้างหน้าพวกเขาอย่างเชื่อฟัง

ราวกับว่าเป็นเด็กที่พึ่งทำผิด

หลินหลางเยว่ถามด้วยเสียงแผ่วเบา “ท่านอาจารย์

ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?”

อวี้ชิงหลันพ่นลม “อะไร เจ้ากลัวว่าข้าจะมารบกวนเจ้าหรือไง?”

“ศิษย์ไม่ได้หมายความเช่นนั้น...”

หลินหลางเยว่ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

“บอกข้ามาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เรื่องมันเป็นแบบนี้…” หลินหลางเยว่อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่นางได้พบกับอวี้เย่

เมื่อได้ยินว่าหลี่หรานช่วยชีวิตนางไว้

สีหน้าของอวี้ชิงหลันก็อ่อนลงเล็กน้อย

จากนั้นนางก็พูดด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้ากำลังบอกว่าเขาไม่เพียงแต่ฆ่าผู้บ่มเพาะขอบเขตเทวะแปรผันเท่านั้น

เขายังฆ่าศพโบราณขอบเขตเหนือวิบัติด้วยเทคนิคเต๋าของเขาอีกด้วย?”

“ใช่แล้วท่านอาจารย์”

หลินหลางเยว่พยักหน้า “ข้าเห็นมันด้วยตาของข้าเอง”

อวี้ชิงหลันมองไปที่หลี่หรานและพูดด้วยความสับสนว่า

“เห็นได้ชัดว่าเจ้าอยู่เพียงขอบเขตกำเนิดจิตวิญญาณเท่านั้น และพลังปราณของเจ้าก็เหลือน้อยมาก

จะเป็นไปได้ยังไง...”

ในความเป็นจริง

มันไม่ใช่ความผิดของนางที่รู้สึกประหลาดใจ

ถ้าหลี่หรานไม่โชคดีพอที่จะใช้ดวงตาแห่งความจริง

และด้วยความช่วยเหลือจากกระดูกพุทธะ เขาคงไม่สามารถจัดการกับศพโบราณนั้นได้

สำหรับอวี้ชิงหลัน นี่จึงฟังดูเกินจริงเล็กน้อย

เหลิงอู่เหยียนพ่นลมและพูดอย่างภาคภูมิใจ

“อะไรที่เป็นไปไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้? ศิษย์ของข้าจะเปรียบกับขอบเขตกำเนิดจิตวิญญาณทั่วๆไปได้อย่างไร”

อวี้ชิงหลันขมวดคิ้ว มีความนัยบางอย่างในคำเหล่านี้

“เจ้าเรียกใครว่าขอบเขตกำเนิดจิตวิญญาณทั่วๆไป?”

เหลิงอู่เหยียนนั่งกอดอก “ไม่รู้สิ”

“เหลิงอู่เหยียน

เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าจริงๆหรือ?”

“ฮ่าฮ่า ข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้!”

“???” หลี่หรานและหลินหลางเยว่รู้สึกมึนงงเล็กน้อย

ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิสองคนนี้จะทะเลาะกันเหมือนเด็กน้อยได้ยังไง...

‘นางคืออวี้ชิงหลัน?’

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่หรานได้พบนาง

เหลิงอู่เหยียนตั้งชื่อนางว่าเป็น ‘คนที่น่ารำคาญที่สุด’

นักพรตเต๋าคนนี้สวมผ้าคลุมหน้าและไม่สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาของนางได้อย่างชัดเจน

ดวงตาคู่นั้นของนางราวกับสามารถมองทะลุไปถึงหัวใจของมนุษย์ได้

ร่างของนางถูกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคลุมนักพรตสีขาว

แม้ว่าเขาจะไม่เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของนาง แต่นางก็ให้ความรู้สึกที่ยังเยาว์วัยมาก

ถ้านางยืนร่วมกับหลินหลางเยว่ พวกนางอาจจะได้รับการปฏิบัติเหมือนพี่สาวน้องสาว

อวี้ชิงหลันสังเกตเห็นการจ้องมองของหลี่หรานและดวงตาของนางก็มีแสงวาบผ่าน

หลี่หรานรู้สึกได้ทันทีว่าสวรรค์และโลกกำลังกดทับเขา

แรงกดดันนั้นรุนแรงกว่ากฎแห่งเต๋าในอาณาจักรลับหลายเท่า และมันก็กดเขาลงทันที

“อวี้ชิงหลัน!”

เหลิงอู่เหยียนกำลังจะระเบิดความโกรธแต่นางก็หยุดกะทันหัน

ทั่วทั้งร่างของหลี่หรานเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง

ตราประทับโบราณสีทองปกคลุมผิวหนังของเขา

กล้ามเนื้อและกระดูกทั่วร่างของเขาส่งเสียง ‘กรอบแกรบ’

จากนั้น ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เขาก็เงยหน้าขึ้น!

ร่องรอยของสีแดงเข้มฉายผ่านดวงตาของเขาในขณะที่เขามองอวี้ชิงหลันอย่างเย็นชา

“นี่เป็นวิธีที่สถาบันเทียนซูปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณ?”

“ผู้มีพระคุณ?”

ดวงตาของอวี้ชิงหลันหรี่ลงเล็กน้อย

พร้อมกับกลิ่นอายของโลหิตจางๆ

หลี่หรานเดินไปหานางด้วยความยากลำบาก

“ข้าช่วยศิษย์มากกว่าสิบคนของสถาบันเทียนซูในคลื่นสัตว์อสูร!”

“และในตอนที่เผชิญหน้ากับผู้บ่มเพาะขอบเขตเทวะแปรผัน

ถ้าข้าช้าเกินไปแม้แต่นิดเดียว หลินหลางเยว่คงตายไปแล้ว!”

“ข้าไม่ต้องการใช้ความกรุณาเป็นข้ออ้าง

แต่...”

เขาเดินไปด้านหน้าอวี้ชิงหลันและมองลงมาที่นาง

“นี่คือวิธีที่ท่านปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณอย่างนั้นหรือ?!”

ดวงตาของอวี้ชิงหลันสั่นไหว

นอกจากเหลิงอู่เหยียนแล้ว ไม่มีใครกล้าเผชิญหน้ากับนางแบบนี้!

“เช่นนั้นเจ้าจะอธิบายฉากก่อนหน้านี้ว่ายังไง?”

หัวใจของนางแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นศิษย์รักของนางคุกเข่าลงบนเตียงและนวดบุรุษคนหนึ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะเหลิงอู่เหยียน

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางจะทำอะไรลงไปบ้าง

“อธิบาย?” หลี่หรานเยาะเย้ย “ท่านไม่ใช่อาจารย์ของข้า

ทำไมข้าต้องอธิบายให้ท่านฟังด้วย?”

อวี้ชิงหลันพูดอย่างเฉยเมย “เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ?”

“ท่านอาจารย์!”

หลินหลางเยว่ร้องออกมาด้วยความตกใจ นางต้องการที่จะยืนขวางหน้าหลี่หราน

แต่นางไม่สามารถขยับได้เลย

หลี่หรานพยักหน้า “ถูกต้อง ท่านไม่กล้าฆ่าข้าหรอก”

เหลิงอู่เหยียนพูดอย่างเย็นชา “อวี้ชิงหลัน

ถ้าเจ้าพูดเช่นนั้นอีกครั้ง ข้าจะฆ่าเจ้าทันที!”

อวี้ชิงหลันโกรธจนแทบคลั่งโดยคู่อาจารย์และศิษย์นี้

ถ้าเหลิงอู่เหยียนข่มเหงนาง

มันก็ยังอยู่ในจุดที่พอรับได้

แต่ศิษย์ของเหลิงอู่เหยียนจะรังแกศิษย์ของนางได้อย่างไร?

“ข้ายอมรับว่าสถาบันเทียนซูเป็นหนี้บุญคุณเจ้า

แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้จะทำลายหัวใจเต๋าของหลางเยว่”

นางพูดอย่างไม่มีความสุข

หลี่หรานส่ายหัวและพูดว่า “ของที่ถูกทำลายง่ายเช่นนี้จะมีประโยชน์อะไร?”

“เจ้าว่าไงนะ?”

อวี้ชิงหลันขมวดคิ้ว

“การบ่มเพาะคือการต่อสู้กับสวรรค์

ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยซากศพ! หากแม้แต่หัวใจเต๋าก็ยังต้องปกป้องอย่างระมัดระวัง

เราจะอยู่รอดในการแข่งขันของสรรพชีวิตทั้งหมดได้ยังไง?”

ใบหน้าของหลี่หรานเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

และเสียงของเขาก็กังวานและชัดเจน “ดอกไม้ในเรือนกระจกไม่คู่ควรกับการปีนเส้นทางอมตะ

เฉพาะต้นไม้ที่เติบโตด้วยตัวเองเท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการเป็นนิรันดร์!

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิ ท่านยังต้องการให้ข้าสอนสิ่งนี้หรือไม่?”

ด้วยการสนับสนุนของเหลิงอู่เหยียน เขาจึงไร้ความเกรงกลัว

อย่างไรก็ตาม อวี้ชิงหลันไม่ได้โกรธ

นางพูดอย่างใจเย็นว่า “เจ้าไม่รู้จักเต๋าไร้อารมณ์ เจ้าจึงพูดเช่นนั้นได้”

หลี่หรานส่ายหัว “ท่านนั่นแหละคือคนที่ไม่รู้อะไรเลย

มีเพียงคนที่มีความรักเท่านั้นที่สามารถละทิ้งความรักได้ กลุ่มของนักพรตเต๋าที่ไม่เคยแม้แต่จะมีความรัก

พวกเขาจะพูดถึงการละทิ้งความรักได้อย่างไร?”

“เจ้า!” ดวงตาของอวี้ชิงหลันเกิดระลอกคลื่นเป็นครั้งแรก

“สามหาว! เหลิงอู่เหยียน นี่หรือศิษย์ที่ดีของเจ้า?”

เหลิงอู่เหยียนพยักหน้า “ถูกต้อง เขาเป็นศิษย์ที่ดีของข้าอย่างแท้จริง

เขาพูดทุกคำในใจของข้าออกมา”

หลี่หรานกล่าวอย่างถ่อมตนว่า “ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคำชี้แนะของท่านอาจารย์”

เหลิงอู่เหยียนยกนิ้วให้เขา

หลี่หรานกระพริบตาให้นาง

อวี้ชิงหลันแทบจะกระอักเลือดออกมา

อาจารย์กับศิษย์ล้วนเหมือนกัน!

“เต๋าของเราแตกต่างออกไป และเราไม่มีแผนที่จะเปลี่ยนแปลงมัน!

หลางเยว่ กลับ!” อวี้ชิงหลันยืนขึ้นและจากไป

หลินหลางเยว่พยักหน้า “ทราบแล้วท่านอาจารย์”

นางมองไปที่หลี่หรานด้วยสายตาไม่เต็มใจ

แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

“นักพรตอวี้ ท่านยังไม่ได้ขอบคุณข้าเลย”

หลี่หรานพูดไล่หลังนางไป

อวี้ชิงหลันทำเป็นหูหนวก

หลินหลางเยว่หันกลับมาและพูดว่า “ขอบคุณ...”

“ไม่ต้องขอบคุณเขา!”

อวี้ชิงหลันโบกมือขวาของนางและทั้งสองคนก็หายไป

ห้องลับเงียบลง

หลี่หรานส่ายหัว “นักพรตอวี้คนนี้ไม่รู้จักมารยาทจริงๆ

นางปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณของนางแบบนี้ได้ยังไง?”

ในเวลานี้

เขาเห็นท่าทางแปลกๆของเหลิงอู่เหยียนและรีบเข้าไปหานางด้วยรอยยิ้มประจบประแจง “ท่านอาจารย์

การแสดงของศิษย์เป็นอย่างไรบ้าง?”

เหลิงอู่เหยียนพยักหน้า “ค่อนข้างดี เจ้าเกือบทำให้อวี้ชิงหลันโกรธจนตาย”

“ฮิฮิ ตราบใดที่ท่านอาจารย์พอใจ

ศิษย์คนนี้ก็สมควรกระทำ” รอยยิ้มของหลี่หรานเต็มไปด้วยความประจบสอพลอ

“ดังนั้น...”

เหลิงอู่เหยียนพูดอย่างไม่แยแส “เจ้าต้องการให้หลินหลางเยว่นวดหลังของเจ้าด้วยต้นขาของนางหรือไม่?”

หลี่หรานพูดไม่ออก “……”

/////