หลี่หรานมองไปที่
‘สมบัติ’ แปลกๆบนโต๊ะและเสียงของเขาก็กระชับขึ้น
มันผิดปกติเกินไปแล้ว!
ตามที่คาดไว้
เขาประเมินระดับความวิปริตของตาแก่นี่ต่ำเกินไป!
“ตาแก่หลี่
ท่านมีสมบัติที่มันดูธรรมดาบ้างไหม? มันไม่มีประโยชน์ที่จะให้สิ่งเหล่านี้กับข้า”
หลี่อู๋เซียงส่ายหัวและพูดว่า
“ข้าไม่มีอะไรแล้วจริงๆ”
หลี่หรานแสดงสีหน้าสงสัยออกมา
“ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิเชียวนะ ท่านจะไม่มีสมบัติได้ยังไง?”
หลี่อู๋เซียงพูดอย่างโกรธๆว่า
“อยากรู้ว่าทำไมก็ไปถามอาจารย์ของดูเจ้าสิ!”
“ข้าเก็บสะสมมากว่าครึ่งชีวิต
และข้ามีสมบัติศักดิ์สิทธิ์เพียงสิบกว่าชิ้นเท่านั้น แต่นางกลับทำลายพวกมันทั้งหมด!”
หลี่หรานพูดไม่ออก
“…”
เขาเคยได้ยินท่านอาจารย์ของเขาพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน
เมื่อเห็นสีหน้าโกรธเคืองของหลี่อู๋เซียง
มันดูเหมือนว่าเขาจะไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ
“เอาล่ะๆ
ท่านเก็บสิ่งเหล่านี้ไว้ใช้เองเถอะ”
ขณะที่หลี่หรานกำลังจะหันหลังกลับและจากไป
สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปยังวัตถุหนึ่ง
มันเป็นริบบิ้นสีแดงที่เปล่งแสงจางๆออกมาและดูไม่ธรรมดา
เขาหยิบมันขึ้นมาและถามว่า
“ท่านบรรพบุรุษ นี่คืออะไร?”
หลี่อู๋เซียงชำเลืองมองเขาและพูดว่า
“มันเรียกว่า ‘คู่ครองพันลี้’ ว่ากันว่าหากชายและหญิงถือไว้ด้วยกัน
จะมีความเชื่อมโยงพิเศษระหว่างพวกเขา แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะประสบผลสำเร็จ
สิ่งนี้ลึกลับมาก มันขึ้นอยู่กับเคราะห์กรรมและโชคชะตา”
หลี่หรานพยักหน้า
“ฟังดูน่าเชื่อถือทีเดียว ท่านเคยใช้มันมาก่อนหรือเปล่า?
หลี่อู๋เซียงยิ้มอย่างดูถูก
“ใครจะไปใช้กัน มันน่ารำคาญจะตาย แค่เข้าไปมัดพวกนางตรงๆไม่ดีกว่าหรือ?”
เมื่อเห็นสายตาแปลกๆของหลี่หราน
เขาก็ตระหนักว่าเขาหลุดปากและกระแอมลำคออย่างกระอักกระอ่วน
“เอาล่ะ
ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไปได้แล้ว”
“เข้าใจแล้ว”
หลี่หรานเก็บริบบิ้นไว้และเตรียมใช้กับท่านอาจารย์ของเขา
“เช่นนั้นก็เชิญท่านพักผ่อนได้ตามสบาย
ข้าจะมาพบท่านวันหลัง”
“ขอร้องล่ะอย่ามาอีกเลย”
หลี่หรานเดินออกจากพื้นที่ลับ
“นายน้อย”
“สวัสดีครับนายน้อย”
เหล่าคนรับใช้ที่เดินผ่านไปมาทำความเคารพ
ไม่เพียงแต่เขาจะเป็นนายน้อยของตระกูลหลี่เท่านั้น
เขายังเป็นปีศาจอันดับหนึ่งของโลกอีกด้วย ชื่อเสียงที่โด่งดังนี้ทำให้พวกเขาทั้งเคารพและหวาดกลัว
“นายน้อย”
เสียงเด็กสาวลอยเข้ามาในหูของหลี่หราน
เขาหันกลับไปและเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆยืนอยู่ข้างหลัง ดวงตากลมโตสีดำของนางมองมาที่เขาอย่างเขินอาย
เซินหนิง
น้องสาวของเซินฉิน
หลี่หรานย่อตัวลงและพูดว่า
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เพื่อนตัวน้อย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
เซินหนิงตอบอย่างว่าง่าย
“ข้าสบายดีมาก ทั้งหมดต้องขอบคุณนายน้อย”
หลี่หรานมองนางอย่างจริงจัง
เขาเห็นได้ว่าผิวของนางดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก
และเสื้อผ้าของนางก็สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย
หลังจากใช้เม็ดยาที่หลี่หรานมอบให้
รอยฟกช้ำและบาดแผลก่อนหน้านี้ก็จางลง
หลี่หรานถามว่า
“เจ้ายังจำสิ่งที่ข้าบอกครั้งล่าสุดได้หรือไม่?”
“ข้าจำได้!”
นางผงกศีรษะและหยิบเหรียญตราออกมา นางห้อยมันไว้รอบคอด้วยเชือกสีแดง
“รอจนกว่าจะถึงงานชุมนุมสวรรค์อมตะและไปทดสอบพรสวรรค์ของข้า
ถ้าข้าสามารถบ่มเพาะได้ให้ไปหาท่านที่เทือกเขาซวนหลิง”
หลี่หรานยิ้มในขณะที่เขาลูบศีรษะเล็กๆของนาง
“เป็นเด็กดีจริงๆ”
เซินหนิงราวกับได้รับรางวัลมากมาย
ดวงตาสีขาวดำของนางหรี่ลงเล็กน้อย พวกมันเต็มไปด้วยความสุขและเพลิดเพลิน
หลี่หรานค่อยๆเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลี่
เยว่เจียนหลี่และเซียวชิงเกอออกไปนอกเมืองเพื่อแข่งขันกัน
ระดับการบ่มเพาะของพวกนางใกล้เคียงกันแล้ว ดังนั้นพวกนางจึงไม่ยอมปล่อยอีกฝ่ายไป
สำหรับฉินหรูเหยียน
นางทำตัวแปลกๆตั้งแต่เช้า และนางยังเลี่ยงที่จะสบตากับเขา
หลังอาหารเช้านางก็ซ่อนตัวอยู่ในห้องและไม่ออกมาอีกเลย
หลี่หรานอยู่คนเดียวอย่างสงบสุข
เขากำลังจะไปเดินเล่นและดื่มชาในโรงน้ำชา
ในขณะนั้นเอง
เขาสังเกตเห็นเงาลับๆล่อๆนอกกำแพงคฤหาสน์
ชายคนนั้นสวมฮู้ดสีดำและปิดบังใบหน้าด้วยผ้าคลุม
เขากำลังมองไปรอบๆ
หลี่หรานเลิกคิ้วขึ้น
“นั่นใคร?”
เขาหายตัวไปอยู่ข้างหลังชายคนนั้นและตบไหล่เขา
“น้องชาย เจ้ามองหาใครอยู่?”
“อ๊า!”
คนผู้นั้นสะดุ้งและหันขวับมาในทันใด
ผ้าคลุมหน้าของนางยังลอยไปตามแรงลม
เมื่อหลี่หรานเห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน
เขาก็ตกตะลึง “องค์หญิงเซิง?”
เซิงอันอวี่มองไปที่บุรุษตรงหน้านาง
ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาและภาพเหมือนในความทรงจำของนางค่อยๆซ้อนทับกัน
และนางก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทา
มันคือหลี่หราน!
เมื่อเผชิญหน้ากับปีศาจสวรรค์ในตำนาน
นางก็รู้สึกประหม่าโดยไม่มีเหตุผลและพูดตะกุกตะกัก “ยะ...อย่าเข้าใจผิด ข้าแค่มาเดินเล่นแถวๆนี้”
“เดินเล่น?”
หลี่หรานลูบคางของเขาและมองนางอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่ไม่สามารถบอกได้ว่าตรงไหน
กลิ่นอายบนร่างกายของนางถูกปกปิดและเขาไม่สามารถสัมผัสอะไรได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากรูปร่างหน้าตาของนางแล้ว นางคือเจ้าองค์หญิงเซิงจริงๆ
หลี่หรานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“องค์หญิงเซิงมาที่นี่เพื่อมอบสมบัติให้ข้าใช่ไหม?”
“สมบัติ?”
“ถูกต้อง
เราตกลงกันว่าจะส่งรางวัลมาที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่ไม่ใช่หรอ?” หลี่หรานกล่าว
“เอ่อ
นี่...” เซิงอันอวี่เกาศีรษะของนาง
นางรู้ว่านางได้รับการปฏิบัติเป็นน้องสาวคนเล็กของนาง
พวกนางสองคนดูคล้ายกันมาก
เมื่อรวมกับอาภรณ์เวทที่สามารถปิดกั้นจิตสัมผัสของผู้อื่นได้ แม้แต่ญาติของพวกนางก็อาจจะไม่สามารถบ่งบอกถึงความแตกต่าง
“สมบัติยังต้องรอไปก่อน…”
เซิงอันอวี่ไม่รู้ว่าหลี่หรานเป็นคนเจ้าอารมณ์หรือไม่
ดังนั้นนางจึงไม่กล้าบอกความจริงกับเขา มันคงไม่ดีถ้านางทำให้เขาโกรธ
หลี่หรานไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้
เขาพยักหน้าและพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบหรอก”
เมื่อเห็นว่าเขาคุยง่าย
เซิงอันอวี่ก็ค่อยๆผ่อนคลาย
ทันใดนั้นนางก็นึกถึงบางสิ่งและถามราวกับยืนยัน
“นายน้อยหลี่ เจ้ายังจำสิ่งที่เจ้าทำกับข้าได้ไหม?”
“อา?” หลี่หรานตกตะลึง
“ทำไมจู่ๆเจ้าก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา?”
“ชะ...ช่วงนี้ข้าฟุ้งซ่านเล็กน้อย...”
นางพูดอย่างกำกวมเผื่อว่าจะได้เบาะแสอะไรบ้าง
หลี่หรานยิ้ม
“ไม่ต้องกังวล องค์หญิงเซิง ตราบใดที่เจ้าเก็บความลับไว้ก็จะไม่มีใครเห็นวิดีโอนั้น”
“วิดีโอ?” หัวใจของเซิงอันอวี่เต้นไม่เป็นจังหวะขณะที่นางพูดว่า
“ข้าขอดูอีกครั้งได้ไหม?”
หลี่หรานพูดแปลกๆว่า
“มันเป็นแค่วิดีโอ มีอะไรให้ดูกัน?”
เซิงอันอวี่กล่าวว่า
“ข้าอยากจะเตือนตัวเองว่าอย่าลืมเก็บความลับของเจ้าไว้”
นางคล้อยตามคำพูดของเขาโดยไม่ได้พูดถึงสาระสำคัญออกมา
“เอาล่ะ
เจ้าสามารถดูได้ถ้าเจ้าต้องการ”
หลี่หรานก็ไม่ได้สนใจมันมากนักเช่นกัน
เขาสร้างค่ายกลลวงตาเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นสอดแนม
จากนั้นเขาก็หยิบศิลาเงาออกมาและเล่นมัน
เมื่อมองไปที่ฉากตรงหน้า
ปากของเซิงอันอวี่ก็เปิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฟีนิกซ์ของนางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ใบหน้าในวิดีโอนั้นเหมือนกับนางทุกประการ
ใบหน้าและหูของนางแดงก่ำไปหมด และดวงตาของนางก็พร่ามัวขณะพูดคำน่าอายเหล่านั้นออกมา...
ราวกับว่านั่นคือตัวนางจริงๆ
ความอับอายของนางกำลังจะระเบิด!
เซิงอันอวี่หน้าแดงราวกับเป็นไข้และขาของนางก็อ่อนแรง
นางไม่กล้าดูต่อและหันหลังเพื่อวิ่งหนี
“ลาก่อน!”
หลี่หรานมองแผ่นหลังที่โงนเงนของนางและรู้สึกพูดไม่ออก
“นางมาที่นี่เพื่อดูมันซ้ำโดยเฉพาะ? งานอดิเรกของเจ้าหญิงคนนี้มัน...”
/////
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved