หลินหลางเยว่จ้องไปที่หลี่หราน

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองย้อนกลับมาในความคิดของนาง

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้จากกันเป็นเวลานาน

แต่สำหรับนางแล้วมันราวกับผ่านไปนานนับปี

บุรุษคนนี้ที่นางมองว่าเป็นเต๋าแห่งสวรรค์

เขาสามารถเขย่าหัวใจเต๋าของนางได้อย่างง่ายดาย และในเวลานี้นางไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย

นางระงับอาการหวั่นไหวและพูดเบาๆว่า

“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ ไม่เจอกันนานเลย”

หลี่หรานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

แต่เขาก็ยังยิ้มและพยักหน้า “ไม่เจอกันนานเลยหัวหน้าศิษย์หลิน”

ดวงตาของหลินหลางเยว่กะพริบและรอยยิ้มของนางก็สดใส

ในขณะนั้นมันราวกับว่าสวรรค์และดวงจันทร์ทั้งเก้าได้ตกลงสู่โลกมนุษย์

หลี่เต้าหยวนกำลังปิดใบหน้าของเขา

มันจบสิ้นแล้ว

ท่าทางเขินอายนี้เหมือนกับอีกสี่คนทุกประการ

‘หลินหลางเยว่เป็นหัวหน้าศิษย์ของสถาบันเทียนซูและบ่มเพาะเต๋าไร้อารมณ์ หรานเอ๋อร์กล้าล่อลวงนางได้ยังไง?’

‘ถ้าเทพธิดาของสถาบันเทียนซูรู้เข้าล่ะก็...’

หลี่เต้าหยวนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

เขารู้สึกว่าวันหนึ่งเขาจะตกอยู่ในมือของบุตรชายตัวเอง

หลินหลางเยว่สังเกตเห็นเขาและรู้สึกประหม่า

“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ นี่ต้องเป็นบิดาของเจ้าใช่ไหม?”

หลี่เต้าหยวนส่ายหัว

“ไม่ ข้าไม่รู้จักเขา”

“???”

“อา?” หลินหลางเยว่รู้สึกสับสน

หลี่หรานพูดด้วยรอยยิ้ม

“เขาเป็นบิดาของข้า

เขาเป็นคนตลกขบขัน”

ปากของหลี่เต้าหยวนกระตุก

“ผู้เยาว์คนนี้ขอคารวะท่านลุงหลี่”

หลินหลางเยว่หยิบหมอนหยกที่มีลวดลายซับซ้อนออกมา ทันใดนั้นห้องก็เต็มไปด้วยพลังวิญญาณทันที

“นี่เป็นสมบัติวิญญาณที่กลั่นโดยผู้อาวุโสสูงสุดของนิกาย

มันเรียกว่าหมอนฝันวิญญาณ มันสามารถบำรุงปราณและเลือด ขัดเกลาเส้นชีพจร

และส่งเสริมการไหลเวียนของพลังวิญญาณ”

นางวางหมอนหยกลงบนโต๊ะ

“ผู้เยาว์คนนี้รีบร้อนมาที่นี่และไม่ได้เตรียมตัวอย่างเหมาะสม ข้าหวังว่าท่านลุงหลี่จะไม่ถือสา”

หลี่เต้าหยวนกลืนน้ำลาย

สตรีที่ดูนอบน้อมและอ่อนหวานตรงหน้าเขายังเป็นอัจฉริยะสวรรค์อันดับหนึ่งของดินแดนกว้างใหญ่อยู่หรือเปล่า?

นางถึงกับเตรียมของขวัญมาให้เขา?

“หัวหน้าศิษย์หลินสุภาพเกินไป

เราไม่เคยพบกัน ข้าจะรับของขวัญนี้ได้อย่างไร”

หลินหลางเยว่ยิ้มและพูดว่า

“ท่านลุงสุภาพเกินไป แม้ว่านี่จะเป็นการพบกันครั้งแรก แต่ข้าเป็นสหายเก่าที่ดีของบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่”

“สหายเก่า?”

หลี่เต้าหยวนรู้สึกสับสน

เขาจำได้ว่าหลี่หรานเคยทุบตีนางมาก่อน

เป็นไปได้ไหมว่านั่นคือวิธีแสดงความรักรูปแบบหนึ่ง?

หลินหลางเยว่พยักหน้า

“พูดตามตรงคือบุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่เป็นผู้มีพระคุณของข้า เรื่องมันค่อนข้างยาว... ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้หลายครั้งข้าคงตายไปนานแล้ว”

หลี่เต้าหยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“เช่นนั้นหัวหน้าศิษย์หลินโปรดนั่งลงและดื่มชาก่อน”

“ท่านลุงหลี่สุภาพเกินไป”

ขณะที่หลินหลางเยว่หันกลับไป

นางก็ต้องตกตะลึงกลับภาพที่เห็น

นางเห็นเพียงสตรีสี่คนนั่งอยู่ด้านหลัง

ดวงตาทั้งสี่คู่จ้องมองมาที่นางอย่างว่างเปล่า

“องค์หญิงเซิง

หัวหน้าศิษย์เยว่ และฉินหรูเหยียน?” หลินหลางเยว่งงุนงง “ทำไมพวกเจ้าถึงอยู่ที่นี่?”

“ข้าควรจะเป็นคนถามคำถามนี้กับเจ้า”

ฉินหรูเหยียนขมวดคิ้ว “ทำไมเจ้าถึงมาที่ตระกูลหลี่?”

หลินหลางเยว่มองไปที่นางและพูดอย่างสงบว่า

“นี่คือตระกูลหลี่ไม่ใช่ตระกูลฉิน ข้าต้องรายงานเรื่องนี้กับสตรีศักดิ์สิทธิ์ฉินด้วยหรือ?”

ฮึ่ม!

ฉินหรูเหยียนลูบคางที่เรียบเนียนของนางและรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับสตรีตรงหน้า

เห็นได้ชัดว่าหลี่หรานเคยทุบตีนางมาก่อน

แต่วิธีที่นางมองหลี่หรานนั้นเต็มไปด้วยความยินดีและ... เทิดทูน?

‘เป็นไปได้ไหมว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา?’

‘นั่นไม่ถูกต้อง หลินหลางเยว่บ่มเพาะเต๋าไร้อารมณ์ไม่ใช่หรือไง?’

นางรู้สึกสับสน

พวกเขาไม่รู้ว่าหลินหลางเยว่และหลี่หรานมีประสบการณ์ร่วมกันยังไง

ดังนั้นพวกเขาจึงประหลาดใจกับท่าทางของนาง

หลินหลางเยว่เดินไปหาเยว่เจียนหลี่และนั่งลงข้างๆ

บรรยากาศเงียบลงทันที

เยว่เจียนหลี่อดไม่ได้ที่จะถามด้วยเสียงเบา

“หัวหน้าศิษย์หลิน ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?”

หลินหลางเยว่กระแอมในลำคอ

“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ให้ความช่วยเหลือแก่ข้า ข้าจึงควรมาเยี่ยมเยือน… หัวหน้าศิษย์เยว่นั่นแหละ

ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?”

แค่ก แค่ก

เยว่เจียนหลี่หน้าแดง

“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ได้ช่วยเหลือข้าเช่นกัน ดังนั้นข้าจึงมาเยี่ยมเยือน”

“……”

ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างอึดอัดใจและหันไปมองหลี่หราน

ดวงตาของพวกนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

ผู้ชายคนนี้ล่อลวงสตรีมากี่คนแล้ว?

หลี่เต้าหยวนมองไปที่หญิงสาวทั้งห้าและรู้สึกวิงเวียน

วิถีธรรม

ปีศาจ ราชวงศ์...

ในแปดนิกายระดับสูงสุดมีผู้สืบทอดสตรีเพียงสามคน

และราชวงศ์เซิงมีองค์หญิงเพียงสองเท่านั้น

ตอนนี้พวกนางทั้งหมดอยู่ที่นี่

ไม่เหลือใครไว้ข้างหลัง!

หลี่เต้าหยวนพูดอย่างเงียบๆ

“หรานเอ๋อร์ เจ้าจะไม่อธิบายเรื่องนี้ให้ข้าฟังหน่อยเหรอ?”

หลี่หรานเกาหัว

“ข้าก็ไม่มีอะไรจะอธิบาย ข้าแค่อยากมีสหาย...”

“เจ้าอยากมีสหายหรือคนรัก?”

หลี่เต้าหยวนเหน็บแนม

“ถ้าเจ้าพาผู้ชายมาในวันนี้ข้าจะเชื่อเจ้า”

หลี่หรานลูบคิ้วของเขาอย่างหมดหนทาง

ในความเป็นจริงมีเพียงเยว่เจียนหลี่เท่านั้นที่เป็นผู้หญิงของเขา

คนอื่นอาจมีความรู้สึกที่เกินกว่ามิตรภาพ

แต่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ

อย่างไรก็ตาม

เมื่อเห็นการแสดงออกของหลี่เต้าหยวนแล้วเห็นได้ชัดว่าถึงพูดไปเขาก็คงไม่เชื่อ

ในเวลานี้

ราชองครักษ์ที่อยู่นอกประตูเดินเข้ามาและโค้งคำนับ “ฝ่าบาท นี่มันค่อนข้างดึกแล้ว

เราควรกลับไปที่วังได้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”

“เข้าใจแล้ว”

เซิงอันอวี่พยักหน้า

พวกนางอยู่ที่นี่มานานแล้ว

ถ้าพวกนางกลับดึกเกินไปคงถูกพระบิดาตำหนิ

“ท่านลุงหลี่

พวกเราขอตัวลาก่อน แล้วพบกันใหม่”

หลี่เต้าหยวนพยักหน้าและยืนขึ้น

“ขอให้องค์หญิงเดินทางปลอดภัย”

“เดี๋ยวก่อน...”

“ข้าจะไปส่งพวกเจ้า”

หลี่หรานยืนขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม “เชิญทางนี้องค์หญิง”

ทั้งสองคนหน้าแดงเล็กน้อยและไม่ปฏิเสธ

พวกนางตามเขาไปที่ประตู

เขาเดินไปที่ทางเข้าตระกูลหลี่

เซิงจื่อเซี่ยมองไปที่หลี่หรานข้างๆและถามเบาๆว่า

“บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ เจ้าวางแผนจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?”

หลี่หรานตอบว่า

“หลังจากงานชุมนุมสวรรค์อมตะข้าควรจะกลับนิกาย”

เซิงจื่อเซี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“ถ้าอย่างนั้นช่วงไม่กี่วันก่อนที่งานจะเริ่มนี้เจ้ามาที่พระราชวังเพื่อเล่นกับข้าได้ไหม

ขะ...ข้าค่อนข้างเบื่อ”

หลี่หรานเห็นความคาดหวังอันมากล้นของนางและไม่สามารถปฏิเสธได้

“เอาล่ะ ข้าจะไปหาเจ้าเมื่อมีเวลา”

“งั้นถือว่าตกลงแล้วนะ!”

เซิงจื่อเซี่ยยิ้มและกระโดดเข้าไปในเกี้ยว

เซิงอันอวี่เดินผ่านเขา

ดวงตาของนางสั่นไหวและไม่กล้าสบกับเขา “บะ...บุตรศักดิ์สิทธิ์หลี่ แล้วเจอกันนะ”

จากนั้นนางก็รีบก้าวขึ้นไปบนเกี้ยวอย่างรวดเร็ว

หลี่หรานส่ายหัวและยิ้ม

เขาเคยคิดว่าเจ้าหญิงทั้งสองจะเกลียดเขาเนื่องจากเรื่องพวกนั้น

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เลย...

“แต่ข้าไม่อยากไปที่พระราชวังเลยจริงๆ”

เมื่อเขานึกถึงกลอุบายสกปรกของเซิงเย่

เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ

—

เมื่อหลี่หรานกลับไปที่โถงรับแขก

ผู้หญิงอีกสามคนก็กำลังยืนขึ้นและกล่าวคำอำลา

“ท่านลุงหลี่

มันค่อนข้างดึกแล้ว ข้าคงไม่สามารถรบกวนท่านได้อีกต่อไป”

“พวกเราคงต้องขอตัวกลับก่อน”

หลี่เต้าหยวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สุดท้ายพวกนางก็กลับไปเสียที

ถ้าอยู่นานกว่านี้หัวใจของเขาคงรับไม่ไหว

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดตามมารยาท

“ทำไมพวกเจ้ารีบกลับกันนักล่ะ? ยังมีห้องอีกมากมายในคฤหาสน์ ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้”

ทันทีที่เขาพูดจบ

ฉินหรูเหยียนก็ยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อท่านลุงหลี่ใจกว้าง

เช่นนั้นผู้น้อยคนนี้ย่อมไม่ปฏิเสธ”

หลี่เต้าหยวนตกตะลึง

“อา?”

เยว่เจียนหลี่และหลินหลางเยว่มองหน้ากันแล้วกลับไปที่เก้าอี้

“ท่านลุงหลี่ใจกว้างจริงๆ”

“ใช่

ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็พักค้างคืนกันเถอะ”

หลี่เต้าหยวน

“???”

/////