เมื่อเสียงของหลี่หรานดังขึ้น

แสงในดวงตาของหลินหลางเยว่ก็ค่อยๆสว่าง และจิตใจที่สั่นไหวของนางก็สงบลง

“หลี่หราน?” เมื่อนางเห็นบุรุษตรงหน้า

แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความสับสน

มารในใจเพิ่งถูกดึงออกและจิตใจของนางยังคงยุ่งเหยิง

นางไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้

“หลี่หรานมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ข้าต้องฝันไปแน่ๆ”

มุมปากของหลินหลางเยว่โค้งขึ้นเล็กน้อย “ดูเหมือนจะเป็นความฝันที่ดี”

นางเอื้อมมือไปบีบใบหน้าของเขา

หลี่หรานรู้สึกสับสน

“……”

หลินหลางเยว่ผงะไปครู่หนึ่งและพูดอย่างโง่เขลาว่า

“มันให้ความรู้สึกสมจริงมาก”

หลี่หรานลูบมือของนางและหัวเราะ

“เจ้าเอาเปรียบข้าเหรอ?”

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค

เขาก็เห็นความมึนงงในดวงตาของนาง จากนั้นนางก็ล้มลงกับพื้นเสียงดังลั่น

หลังจากถูกมารในใจกักขังอยู่สองสามวัน

พลังงานและจิตใจของนางก็มาถึงขีดจำกัด นางหลับสนิทแล้วในเวลานี้

หลี่หรานถอนหายใจ

ในขณะที่เขากำลังจะพยุงนางขึ้น

เสียงของอวี้ชิงหลันก็ดังออกมาจากจิตวิญญาณของเขา

“ระวัง!”

“หืม?” ทันใดนั้นหลี่หรานก็เงยหน้าขึ้นมอง

มารในใจของหลินหลางเยว่บางส่วนไม่ได้ถูกดูดเข้าไปในกระจกหยินหยางในทันที

พวกมันดิ้นรนอยู่ในอากาศแทน

วิญญาณโปร่งแสงที่เหลืออยู่ซึ่งบินอยู่ในระยะไกลก็กำลังดิ้นรนเช่นกัน

มันส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสะพรึงกลัว

เสียงของอวี้ชิงหลันดังขึ้น

“วิญญาณที่เหลืออยู่นี้ได้รับการหล่อเลี้ยงโดยหัวใจเต๋าเป็นเวลาหลายวัน กลิ่นอายของมันรุนแรงขึ้นมาก

มันไม่ใช่สิ่งที่มารในใจธรรมดาจะเทียบได้!”

“แล้วตอนนี้เราควรทำยังไง?”

อวี้ชิงหลันกล่าวว่า

“หากปราศจากพลังวิญญาณ กระจกหยินหยางจะไม่สามารถดูดซับมันได้อีกต่อไป โยนสมบัติชิ้นนั้นทิ้งไป

ข้าจะพาเจ้าออกมาเอง”

ตอนนี้หลินหลางเยว่ได้แยกตัวออกจากมารในใจแล้ว

นางไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการเข้าไปแทรกแซง

“ออกไป?” หลี่หรานส่ายหัว

เขาจะทำภารกิจได้ยังไงหลังจากออกไป?

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า

“มารในใจเหล่านี้จะโจมตีข้าได้ยังไง?”

อวี้ชิงหลันไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถามคำถามนี้

แต่นางยังคงตอบว่า “เจ้าไม่ได้บ่มเพาะเต๋าไร้อารมณ์ มารในใจจะไม่กำหนดเป้าหมายมาที่เจ้า

แต่ถ้าเจ้าริเริ่มที่จะสัมผัสมัน...”

ก่อนที่นางจะพูดจบประโยค

หลี่หรานก็คว้าส่วนคอของวิญญาณและดึงมันออกมาจากการดึงดูดของกระจกหยินหยาง

อวี้ชิงหลันตกตะลึง

“……”

‘เป็นไปได้ไหมว่าเขาเป็นบ้าไปแล้ว?’

วิญญาณที่เหลืออยู่ซึ่งหลุดพ้นจากแรงดึงดูดของกระจกกลายเป็นโปร่งใสในทันที

มันเปลี่ยนรูปร่างในอากาศราวกับควัน

จนในที่สุดมันก็กลายเป็นใบหน้าของภูติผีที่น่ากลัวและพุ่งเข้าชนร่างของเขาในทันใด

การแสดงออกของหลี่หรานกลายเป็นแข็งค้าง

เขาล้มลงกับพื้นและหลับตา

เมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดแน่นของเขา

อวี้ชิงหลันก็ถูช่องว่างระหว่างคิ้วของนางอย่างหดมหนทาง

“เจ้าเด็กนี่ชอบทำให้คนอื่นกังวลจริงๆ...”

ฉากตรงหน้าหลี่หรานเปลี่ยนไปทันที

เขาไม่ได้อยู่ท่ามกลางดินแดนรกร้างอีกต่อไป

แต่นั่งบนเตียงนุ่ม

ไฟในห้องสลัวลงและอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆทำให้อารมณ์ของผู้คนถูกกระตุ้นเล็กน้อย

สตรีในชุดคลุมสีขาวนั่งหันหลังให้เขาอยู่ตรงโต๊ะข้างหน้า

แม้จะมองผ่านเสื้อคลุมขนาดใหญ่ของนาง

ใครๆก็ยังสามารถเห็นรูปร่างที่เพรียวบางได้อย่างชัดเจน

เผยให้เห็นร่องรอยของความงามที่ไม่ธรรมดาอย่างเลือนราง

พูดอย่างมีเหตุผล

จากดินแดนรกร้างจู่ๆเขาก็มายังสถานที่อันน่าอภิรมย์นี้

แม้แต่คนโง่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

อย่างไรก็ตาม

มีพลังประหลาดที่ทำให้หลี่หรานรู้สึกว่านี่เป็นฉากจริง และประสบการณ์ก่อนหน้านี้เป็นเพียงความฝันจอมปลอม

ในเวลานี้

เสียงกังวลของอวี้ชิงหลันดังมาจากจิตวิญญาณของเขา

“หลี่หราน

ตื่นได้แล้ว!”

หลี่หรานกระแอมในลำคอและตอบว่า

“ไม่ต้องห่วง ข้ายังมีสติ”

เขาไม่ใช่คนโง่

ทันทีที่เขาถูกโจมตีโดยวิญญาณที่เหลืออยู่

จิตวิญญาณของเขาก็จมลงสู่ร่างโปรงแสงในตันเถียนแล้ว เขาไม่ถูกมารในใจควบคุม

ดังนั้นฉากตรงหน้านี้จึงไม่สามารถหลอกลวงเขาได้

เมื่อเห็นว่าเขายังมีสติดี

อวี้ชิงหลันจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและบ่นว่า “ทำไมเจ้าถึงหุนหันพลันแล่นนัก

เจ้ากล้าที่จะยั่วยุมารในใจจริงๆ? แล้วถ้าเจ้าจมลงไปในนั้นล่ะ?”

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับหลี่หราน

ไม่ต้องพูดถึงเส้นทางอมตะของหลินหลางเยว่ เหลิงอู่เหยียน อาจจะทุ่มพลังทั้งหมดเพื่อจัดการนางและสถาบันเทียนซูทั้งหมดจะตกอยู่ในเปลวเพลิงแห่งสงคราม

หลี่หรานเกาหัวของเขา

“ข้าไม่เคยเห็นมันมาก่อนข้าก็เลยสงสัยจริงๆ... แล้วสิ่งนี้คืออะไร?”

อวี้ชิงหลันอธิบายว่า

“มารในใจเกิดจากหัวใจของเจ้า อุปสรรคทั้งสามและอกุศลกรรมบถสิบประการเป็นสิ่งหล่อเลี้ยง

และเมื่อรวมกับพลังปราณที่เหลืออยู่ มันก็สร้างรูปร่างของตัวเองขึ้นมา”

หลี่หรานพูดไม่ออก

อุปสรรคทั้งสามนี้เรียกว่ากิเลสอุปสรรค

กรรมอุปสรรค และผลตอบสนองอุปสรรรค

ส่วนอกุศลกรรมสิบประการอันเกิดแต่ปากคือพูดเท็จ

ส่อเสียด หยาบคาย เพ้อเจ้อ อันเกิดจากใจคือโลภ โกรธ หลง อันเกิดจากกายคือฆ่าฟัน

ลักทรัพย์ และประพฤติผิดในกาม

มันสามารถกระตุ้นความคิดชั่วร้ายในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

ทำให้ผู้คนจมดิ่งลงไปในนั้นจนกระทั่งหัวใจเต๋าของพวกเขาถูกกัดกินจนหมด

เมื่อมองไปที่ร่างสีขาวตรงหน้าเขา

หลี่หรานก็ยิ้มและพูดว่า “ข้าค่อนข้างสงสัย ใครกันคือมารในใจข้า?”

จริงๆแล้วเขาไม่จำเป็นต้องเดาเพื่อที่จะรู้

ต้องเป็นเหลิงอู่เหยียน

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงใบหน้าที่เย็นชาและงดงามของท่านอาจารย์

เช่นเดียวกับทิวทัศน์ที่สวยงามเมื่อคืนนี้ จิตใจของเขาก็ยังคงปั่นป่วนอยู่บ้าง

หลี่หรานผิวปาก

“สตรีที่อยู่ตรงหน้าข้าน่ะ มานี่สิ อย่าอายเลย มาคุยเรื่องชีวิตกันดีกว่า”

อวี้ชิงหลันปิดหน้าผากของนาง

เจ้าเด็กไร้สาระคนนี้

แม้แต่มารในใจเขาก็ไม่ยอมปล่อยไป?

ราวกับได้ยินเสียงของหลี่หราน

ร่างสีขาวลุกขึ้นยืนและค่อยๆหันกลับมา

รอยยิ้มของหลี่หรานแข็งทื่อทันทีราวกับถูกฟ้าผ่า

“ฟัก!

จะเป็นนางได้ยังไง?!”

ใบหน้านั้นถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าคลุมสีขาว

ดวงตาที่กระจ่างใสคู่นั้นส่องสว่างด้วยสีดำและขาว กลิ่นอายของนางเต็มไปด้วยพลังลี้ลับ

ราวกับว่านางกำลังจะก้าวขึ้นสู่ความเป็นอมตะในวินาทีถัดไป

โดยไม่คาดคิด

มันคืออวี้ชิงหลัน!

ในเวลานี้

หลี่หรานเริ่มสงสัยชีวิตเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองอย่างแท้จริง

‘อวี้ชิงหลัน’ ค่อยๆเดินเข้ามาหาเขา

เขาถอยออกมาด้วยมือและเท้าทั้งสองข้างพร้อมกับกอดหมอนและตัวสั่น

“อย่าเข้ามานะ!”

อวี้ชิงหลันได้ยินเสียงกรีดร้องของเขาจากอีกด้านหนึ่งของด้ายสีแดง

“หลี่หราน เจ้าเห็นอะไร?”

เห็นได้ชัดว่าเป็นฉากที่สวยงามของมารในใจ

มันทำให้เขาตกใจมากขนาดนี้ได้อย่างไร?

“ท่าน...”

น้ำเสียงของหลี่หรานค่อนข้างตึงเครียดเล็กน้อย

“อา?”

“ข้าบอกว่าข้าเห็นท่าน!”

หลังจากเงียบไปสามวินาทีเต็ม

เสียงที่ของอวี้ชิงหลันก็ดังขึ้น “เจ้าหมายถึงว่าในภาพลวงตาที่สวยงามนั้น คนที่เจ้าเห็นคือนักพรตเต๋าผู้ต่ำต้อยคนนี้?”

“ถูกต้อง”

หลี่หรานพยักหน้า

คิ้วของอวี้ชิงหลันกระตุกขณะที่นางกำหมัดแน่น

มารในใจเป็นสิ่งที่สามารถสะท้อนความคิดชั่วร้ายของคนๆนั้นได้มากที่สุด

และมันมาจากส่วนลึกของจิตใจที่บางทีเขาอาจไม่ได้รู้สึกถึงมันด้วยซ้ำ

เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะสั่นไหวหัวใจเต๋าที่มั่นคง

“เจ้าหัวขโมยน้อยไร้ยางอายคนนี้เอาแต่ครุ่นคิดเรื่องบางอย่างตลอดเวลา!”

ดวงตาของอวี้ชิงหลันเผาไหม้ด้วยความโกรธ

ในเวลานี้

เสียงอุทานของหลี่หรานดังขึ้นจากจิตวิญญาณของเขาอีกครั้ง

นางระงับความโกรธและขมวดคิ้ว

“เกิดอะไรขึ้น?”

หลี่หรานกลืนน้ำลายและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า

“นะ...นางกำลังถอดเสื้อผ้าออก ข้าควรทำยังไงดี?”

อวี้ชิงหลันพูดไม่ออก

“……”

/////