พระราชวังจักรพรรดิ
ศาลามังกรหยก
เซิงจื่อเซี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้และมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าซับซ้อน
บ้างก็เขินอาย
บ้างก็กังวล บ้างก็ลังเล...
ประสบการณ์ของนางในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาได้ทิ้งร่อยรอยไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง
และนางไม่สามารถลืมมันได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ปีศาจนั่นทำแบบนั้นกับข้าจริงๆ
เขาทำเกินไปแล้ว!”
ใบหน้าสวยของเซิงจื่อเซี่ยแดงระเรื่อ
ดวงตาที่สวยงามของนางเต็มไปด้วยความอับอายและความขุ่นเคือง
ในขณะนั้นเอง
เสียงสตรีคนหนึ่งดังขึ้นในหูของนาง “ใครทำอะไรเจ้าหรอ?”
“เขา…”
เซิงจื่อเซี่ยกำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้นนางก็ตอบสนองและปิดปากแน่น
นางหันกลับไปและเห็นสตรีคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังนาง
กำลังมองนางด้วยรอยยิ้ม
สตรีคนนั้นสวมชุดลายพระราชวังเมฆมงคลสีขาวและดูคล้ายกับนางมาก
ราวกับว่าทั้งสองถูกแกะสลักจากแม่พิมพ์เดียวกัน
“พี่สาว
ทำไมท่านถึงชอบทำให้ข้าตกใจอยู่เรื่อย” เซิงจื่อเซี่ยหน้ามุ่ย
สตรีคนนี้เป็นพี่สาวของนาง
เจ้าหญิงลำดับที่สองของตระกูลเซิง
เจ้าหญิงเซิงอันอวี่
เซิงอันอวี่ยิ้ม
“ข้าเคาะจนประตูจะพังอยู่แล้วแต่เจ้าไม่ตอบสนองเลย อะไรทำให้เจ้าหมกมุ่นขนาดนี้?”
เซิงจื่อเซี่ยส่ายหัวของนาง
“ข้าไม่ได้คิดอะไร ข้าแค่กำลังเหม่อลอย”
“เหม่อลอย?” เซิงอันอวี่ลูบคางที่เรียบเนียนของนางและพูดอย่างสงสัย
“ข้าไม่คิดเช่นนั้น เมื่อกี้เจ้ายังพึมพำว่าเขาทำผิดต่อเจ้า...”
“ไม่!”
เซิงจื่อเซี่ยหน้าแดง “ท่านต้องได้ยินผิด!”
เซิงอันอวี่มองไปที่ท่าทางเขินอายของน้องสาวและขมวดคิ้ว
“จื่อเซี่ย เจ้ากำลังมีความรักหรือเปล่า?”
“คะ...ความรัก?!” ทันใดนั้นเซิงจื่อเซี่ยก็ยืนขึ้นและพูดตะกุกตะกักว่า
“พะ...พี่สาว อย่าพูดไร้สาระ ขะ...ข้าไม่ได้กำลังมีความรัก! อีกอย่าง ข้าจะชอบคนแบบเขาได้ยังไง!”
เซิงอันอวี่เอียงศีรษะและพูดว่า
“เขา? เขาคนไหนกัน?”
เซิงจื่อเซี่ยปิดปากของนาง
ดวงตาสีขาวดำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
—
ภายในห้องนอน
เซิงอันอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางที่จริงจัง
เซิงจื่อเซี่ยยืนอยู่ตรงข้าม
นิ้วของนางพันกันเหมือนเด็กที่ทำผิด
เซิงอันอวี่กอดอกแล้วถามว่า
“บอกข้ามา เจ้าไปถึงขั้นไหนกันแล้ว?”
“นี่...”
เซิงจื่อเซี่ยคิดถึงบางสิ่งและแก้มของนางก็แดงก่ำ นางพูดออกมาไม่ได้
เมื่อเซิงอันอวี่เห็นสิ่งนี้นางก็ตกใจ
“อย่าบอกนะว่าเจ้า...”
“ไม่ใช่นะ!” เซิงจื่อเซี่ยรีบพูดว่า “เราเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันและไม่มีอะไรเกิดขึ้น!”
ในขณะเดียวกันนางก็คิดว่า
‘นอกเหนือจากการถูกอีกฝ่ายมัดและบันทึกวิดีโอน่าอาย…’
เซิงอันอวี่มองน้องสาวของนางอย่างระมัดระวังและเห็นว่านางไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก
นางจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แม้ว่าเซิงจื่อเซี่ยจะมีพรสวรรค์โดยกำเนิดที่แข็งแกร่งและมีจิตใจเมตตา
แต่นางก็เป็นคนหัวอ่อนโดยธรรมชาติ
เซิงอันอวี่กังวลว่านางจะถูกหลอก
“เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันก็เป็นโรคไข้ใจเสียแล้ว? ดูเหมือนว่าน้องชายคนนี้จะมีเสน่ห์มาก”
“ใครเป็นไข้ใจกัน? ข้าไม่ได้คิดถึงเขา”
เซิงจื่อเซี่ยอธิบาย
อย่างไรก็ตาม
เสียงของนางฟังดูไม่มั่นใจ
“ไม่คิดถึงเขาแน่หรือ?”
เซิงอันอวี่ถามด้วยรอยยิ้ม
เซิงจื่อเซี่ยพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
“ข้ายอมรับว่ามีบ้าง
แต่ไม่ใช่เพราะข้าชอบเขา มันเป็นเพราะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น”
เซิงอันอวี่กล่าวว่า
“เอางี้เป็นไง บอกข้าว่าเจ้ารู้สึกอย่างไรกับเขา ข้าจะช่วยวิเคราะห์มันเอง”
เซิงจื่อเซี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“มันกวนใจข้านิดหน่อย น่าละอายนิดหน่อย แล้วก็...”
“คิดถึงเขา?” เซิงอันอวี่เสริมให้
เซิงจื่อเซี่ยหน้าแดงและเอานิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้มาเกี่ยวกัน
“คะ...แค่นิดหน่อย”
ฮ่าๆๆ
เซิงอันอวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“พี่สาวขอแสดงความยินดีด้วย เจ้ากำลังมีความรัก”
“อา?” เซิงจื่อเซี่ยอ้าปากเล็กน้อยแล้วส่ายหัว
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน! ข้าเกลียดเขา ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนๆนั้นแย่แค่ไหน!”
เซิงอันอวี่ส่ายหัว
“งั้นใครคือคนที่เจ้าเกลียดที่สุด?”
เซิงจื่อเซี่ยกล่าวว่า
“น่าจะเป็นสมของพระบิดาคนนั้น นางมักจะเสแสร้งอยู่เสมอ”
เซิงอันอวี่กล่าวต่อว่า
“ถ้าอย่างนั้นลองคิดดูสิ เจ้ามีความรู้สึกแบบเดียวกันสำหรับสองคนนั้นหรือไม่?”
เซิงจื่อเซี่ยตกตะลึง
ดูเหมือนว่าจะแตกต่างกัน
นางเกลียดสนมคนนั้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
แต่เมื่อนางนึกถึงหลี่หราน
หัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความโกรธและความสุข ถึงกระนั้นก็มีความรู้สึกอิจฉาและความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย
เซิงอันอวี่ยิ้มและพูดว่า
“น้องสาวตัวน้อยของข้า ดูเหมือนว่าเจ้าจะชอบเขา”
“นั่นเป็นไปไม่ได้
เขาแย่มากและทำกับข้าแบบนั้น...”
ใบหน้าของเซิงจื่อเซี่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับเป็นไข้
เซิงอันอวี่พูดติดตลกว่า
“ขอแสดงความยินดีด้วย ในที่สุดน้องสาวตัวน้อยของเราก็ได้พบกับบุตรแห่งสวรรค์แล้ว!”
“พี่สาว!”
เซิงจื่อเซี่ยกระทืบเท้าของนาง
ทันใดนั้นนางก็นึกถึงบางสิ่งและถามว่า
“พี่สาว ท่านเข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างไร ในเมื่อท่านก็เป็นโสดมาตั้งแต่เกิด?”
แค่ก แค่ก
เซิงอันอวี่คิดกับตัวเองว่า
‘ข้าแค่ขโมยหนังสือจากสาวใช้
และนั่นคือสิ่งที่มันเขียนไว้...’
“ข้าเข้าใจแล้ว”
เซิงจื่อเซี่ยโต้กลับ “งั้นท่านเองก็ไม่เคยมีประสบการณ์เหมือนกัน ข้าเกือบจะเชื่อท่านแล้ว!”
นางทั้งอายและโกรธขณะที่นางจับแขนของพี่สาวไว้
ทั้งสองคนหัวเราะและต่อสู้กัน
กลิ้งไปด้วยกันบนเตียง
หลังจากหนึ่งก้านธูปเต็ม
พวกนางก็แยกจากกันหอบหายใจ ผมเผ้าของพวกนางยุ่งเหยิงเล็กน้อย และชุดกระโปรงหรูหราก็เต็มไปด้วยรอยยับ
ทั้งสองคนโน้มตัวเข้าหากัน
พวกนางดูคล้ายกันมาก
ดูเหมือนเป็นฝาแฝดกันจริงๆ
อย่างไรก็ตาม
รูปร่างของเซิงอันอวี่บอบบางกว่า และหางตาของนางก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน
สำหรับเซิงจื่อเซี่ย
นางดูอ่อนเยาว์และเต็มไปด้วยพลัง
“เอาล่ะ
หยุดเล่นกันแค่นี้ดีกว่า”
กลิ่นอายของเซิงอันอวี่ค่อนข้างวุ่นวาย
“เจ้าพัฒนาขึ้นอีกแล้วเหรอ?
ข้าตามเจ้าไม่ทันแล้วนะ”
“แน่นอน
ข้าเป็นอัจฉริยะ” เซิงจื่อเซี่ยหัวเราะคิกคัก
“ข้าภูมิใจในตัวเจ้าจริงๆ” เซิงอันอวี่หยิกใบหน้าเล็กๆที่เรียบของนาง
“ใช่แล้ว ข้าลืมถามเจ้าเลยว่าเขาบุตรชายของตระกูลไหนกัน?”
“มันคือตระกูลหลี่...”
“ตระกูลหลี่แห่งเมืองหลวง?” เซิงอันอวี่พยักหน้า “เช่นนั้นก็ถือได้ว่าเป็นตระกูลชั้นสูง
แม้ว่าจะไม่ดีเท่าราชวงศ์ แต่พวกเราก็ถือว่าค่อนข้างเหมาะสมกัน”
จากนั้นนางก็ถามว่า
“นายน้อยคนไหนของตระกูลหลี่? เขาชื่ออะไร?”
เซิงจื่อเซี่ยพูดเสียงเบา
“ชื่อของเขาคือหลี่หราน”
“โอ้...
เดี๋ยวนะ เจ้ากำลังพูดถึงใคร?”
เซิงอันอวี่ลุกขึ้นทันทีและมองนางด้วยความตกใจ
“อย่าบอกนะว่ามันคือปีศาจหลี่หราน!”
เซิงจื่อเซี่ยก้มศีรษะลงและพูดว่า
“นั่นคือเขา...”
เซิงอันอวี่นั่งลงอย่างอ่อนแรงบนเตียง
จิตใจของนางยุ่งเหยิง
น้องสาวของนาง
บุตรสาวคนโปรดของจักรพรรดิ และเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์เซิง ตกหลุมรัก
บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายปีศาจ!
/////
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved