เซียวชิงเกอรู้จักเยว่เจียนหลี่

อันดับที่สองในการจัดอันดับอัจฉริยะสวรรค์

นางเป็นหัวหน้าศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดของศาลาหมื่นดาบ

แม้ว่าอายุของเซียวชิงเกอจะใกล้เคียงกับนาง

แต่นางก็เข้าถึงขอบเขตแก่นทองคำแล้ว นางเป็นบุตรรักของสวรรค์อย่างแท้จริง

อีกทั้งนางยังการดำรงอยู่ที่เทียบได้กับหลี่หราน

‘ทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่?

อาจเป็นเพราะอาณาจักรลับ?’

เซียวชิงเกอคิดกับตัวเอง

ขณะที่เซียวชิงเกอกำลังมองเยว่เจียนหลี่ เยว่เจียนหลี่ก็มองนางเช่นกัน

ใบหน้าของนางสดใสและงดงาม และนางก็เป็นคนที่สวยจริงๆ

‘เป็นนางจริงๆ! มนุษย์ธรรมดาที่อยู่กับหลี่หรานในอาณาจักรลับ’

‘ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลี่หรานปกป้องนาง

กลายเป็นว่าพวกเขาผูกมัดกันด้วยสัญญาการแต่งงาน!’

ยิ่งเยว่เจียนหลี่คิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่

นางก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น จนนางอดไม่ได้ที่จะขยี้ถ้วยชาในมือ

หัวใจของเซียวชิงเกอเต้นไม่เป็นจังหวะ

ดูเหมือนว่าเยว่เจียนหลี่จะมาที่นี่เพื่อหาเรื่อง!

นางพูดว่า “หัวหน้าศิษย์เยว่ ข้าขอทราบได้ไหมว่าทำไมเจ้าถึงมาที่ตระกูลเซียว?”

เยว่เจียนหลี่สงบลงและพูดเบาๆว่า

“ไม่มีอะไรมาก ข้าแค่ต้องการพบคุณหนูเซียว”

“พบข้า?” เซียวชิงเกอผงะ

“ดูเหมือนเราจะไม่ได้คุ้นเคยกันใช่ไหม?”

“คุณหนูเซียวช่างเป็นคนขี้ลืมจริงๆ” เยว่เจียนหลี่หัวเราะเยาะ

“ไม่ใช่ว่าหลี่หรานขโมยผลไม้จากข้าไปให้เจ้าฟื้นฟูการบ่มเพาะหรือไง?”

ดวงตาของเซียวชิงเกอหรี่ลง

มันเป็นเพราะเรื่องนั้นจริงๆ ตามที่คาดไว้

นางไม่ได้มาอย่างเป็นมิตร!

“สวรรค์ ปฐพี และทรัพย์สมบัติเป็นพยาน

แม้ว่าหัวหน้าศิษย์เยว่จะค้นพบมันก่อน

แต่การอ้างสิทธิ์ในผลไม้นั้นเป็นคนละเรื่องกัน!” เซียวชิงเกอพร้อมที่จะเคลื่อนไหว

ผลไม้ถูกกินไปแล้ว ไม่มีทางส่งมันกลับคืนได้

เยว่เจียนหลี่ส่ายหัวและพูดว่า “คุณหนูเซียวเข้าใจผิด

ข้าไม่มีเจตนาขอให้เจ้าตอบแทนข้า”

หลี่หรานดีกับนางมาก ไม่ต้องพูดถึงผลไม้

ถ้าอีกฝ่ายต้องการ นางก็จะเสี่ยงชีวิตเพื่อเขา

อย่างไรก็ตาม

มีแรงกระตุ้นที่อธิบายไม่ได้ในใจของนางที่ผลักดันให้นางมาพบเซียวชิงเกอ

“แล้วหัวหน้าศิษย์เยว่ต้องการอะไร?” เซียวชิงเกอรู้สึกสับสน

เยว่เจียนหลี่ไม่ตอบกลับ แต่นางกลับถามว่า

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากับหลี่หรานหมั้นกันแล้ว”

“ถูกตัอง”

เซียวชิงเกอพยักหน้า

เยว่เจียนหลี่ถามอีกครั้ง

“แต่ข้าจำได้ว่าวิหารโหยวหลัวมีกฎที่ห้ามไม่ให้ศิษย์แต่งงาน เขาจะหมั้นกับเจ้าได้ยังไง?”

เซียวชิงเกอไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่นางยังคงอธิบายว่า “การหมั้นหมายถูกทำโดยบรรพบุรุษของทั้งสองฝ่ายตอนที่เรายังเด็ก

และตอนนั้นหลี่หรานยังไม่ได้เข้าร่วมกับวิหารโหยวหลัว”

“ข้าเข้าใจแล้ว”

เยว่เจียนหลี่ถอนหายใจด้วยความสบายใจและพยักหน้า

“มันเป็นแค่การแต่งงานแบบคลุมถุงชน มันไม่ใช่ความปรารถนาของหลี่หราน”

“หัวหน้าศิษย์เยว่ เจ้าดูมีความสุขมาก?” เซียวชิงเกอรู้สึกสับสน

สัญชาตญาณบอกนางว่ามีบางอย่างผิดปกติกับสตรีนางนี้

เยว่เจียนหลี่หน้าแดง “ไม่มีอะไรทั้งนั้น ข้าแค่สงสัยว่า... เจ้าวางแผนที่จะยกเลิกการหมั้นเมื่อไหร่?”

มีบางอย่างผิดปกติ...

มีบางอย่างผิดปกติจริงๆ!

เซียวชิงเกอกระแอมในลำคอของนางและพูดว่า “แม้ว่าจะเป็นคำสั่งของผู้อาวุโส แต่หลี่หรานและข้าก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

แล้วเราจะยกเลิกการหมั้นไปทำไม?”

เยว่เจียนหลี่เลิกคิ้วและพูดว่า

“ตราบใดที่หลี่หรานอยู่ในวิหารโหยวหลัว เขาจะไม่มีวันแต่งงานได้ ทำไมคุณหนูเซียวถึงยอมเสียช่วงเวลาที่ดีเช่นนี้ไป?”

เซียวชิงเกอฮึมฮัม “มันเป็นเรื่องของข้าที่จะยอมเสียเวลาเหล่านี้ หัวหน้าศิษย์เยว่ เจ้าไม่กังวลเกี่ยวกับข้ามากเกินไปหน่อยหรือ?!”

ถ้านางบอกไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางก็คงโง่มาก!

เยว่เจียนหลี่คนนี้ชอบหลี่หรานแน่นอน!

“อันที่จริงข้าก็พูดมากเกินไปหน่อย”

เยว่เจียนหลี่ไม่ได้พูดอะไรอีก นางยืนขึ้นพร้อมกับกระบี่ในมือแล้วพูดว่า “ลาก่อน”

เซียวชิงเกอมองตามแผ่นหลังของเยว่เจียนหลี่

และหัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความโกรธ

“ไม่ว่ายังไงหลี่หรานและข้าก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน รบกวนหัวหน้าศิษย์เยว่ไว้หน้าพวกเราด้วย!”

“เจ้าหมายความว่ายังไง?” เยว่เจียนหลี่หันกลับไป ดวงตาของนางเย็นเยียบ

การจ้องมองของพวกเขาปะทะกันในอากาศและประกายไฟก็เกิดขึ้นทุกที่

—

หลี่หรานดูแลเซินหนิงและใช้ยากับนางก่อนออกเดินทาง

เขาเดินไปที่ตระกูลเซียว

เซียวชิงเกอไม่ได้เป็นศิษย์ของพระราชวังเต๋าสูงสุดแล้ว

ดังนั้นนางจึงไม่สามารถบ่มเพาะเทคนิคของพระราชวังเต๋าสูงสุดได้อีกต่อไป

การบ่มเพาะของนางยังคงหยุดนิ่ง

นอกจากนี้ เขาได้รับสำเนาของ “พระสูตรรักษสาหยกพรหมจารีย์”

จากหลี่อู๋เซียง

เทคนิคการบ่มเพาะนี้อยู่ในระดับที่สูงมาก

มันเพียงพอสำหรับนางที่จะบ่มเพาะจนถึงขอบเขตจักรพรรดิ ดังนั้นเขาจึงต้องการมอบมันให้เซียวชิงเกอ

ระหว่างทาง จู่ๆเขาก็พบเห็นฝูงชนที่รวมตัวกัน

ทุกคนดูตื่นเต้นมาก

เขาสามารถได้ยินคำว่า ‘ตระกูลเซียว’ ‘เซียวชิงเกอ’

และ ‘ต่อสู้’

คิ้วของหลี่หรานขมวดขึ้น

“เป็นไปได้ไหมว่าในเมืองหวู่หยางยังมีใครบางคนที่กล้าสร้างปัญหาให้กับตระกูลเซียว?”

เขาทำได้เพียงเร่งความเร็วขึ้น

เมื่อเขาเข้าใกล้ตระกูลเซียว เขาก็เห็นคนสองคนกำลังต่อสู้กันในที่โล่งตรงหน้า

หนึ่งในนั้นมีผมยาวพลิ้วไสวไปตามสายลม

นางช่างงดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้ แน่นอนว่านางคือเซียวชิงเกอ

สำหรับอีกฝ่าย

นางสวมเสื้อคลุมสีเขียวและถือกระบี่ยาวไว้ในมือ

คิ้วของนางเต็มไปด้วยจิตวิญญาณของวีรบุรุษ

หลี่หรานตกตะลึง

“เยว่เจียนหลี่?

ทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่? ไม่สิ ทำไมพวกนางถึงสู้กัน?”

บูม!

ทั้งสองคนเข้าปะทะกัน

เซียวชิงเกอถอยไปด้านหลังในขณะที่เยว่เจียนหลี่ยังคงอยู่ที่เดิม

เยว่เจียนหลี่แข็งแกร่งมาก

แม้ว่าเซียวชิงเกอจะฟื้นคืนการบ่มเพาะของนางแล้ว แต่นางก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเยว่เจียนหลี่

อย่างไรก็ตาม เยว่เจียนหลี่ยังคงยับยั้งตัวเองอยู่

และกระบี่ของนางก็ไม่ได้ถูกชักออกจากฝัก

“พอได้แล้ว เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก”

เยว่เจียนหลี่ส่ายหัว

“ฮึ่ม แล้วไงล่ะ?

ไม่ว่าการบ่มเพาะของเจ้าจะสูงแค่ไหน หลี่หรานก็ไม่ต้องการเจ้า!”

เซียวชิงเกอพูดด้วยความโกรธ

“เจ้าว่าไงนะ? ลองพูดอีกครั้งดูสิ!”

เยว่เจียนหลี่ดูโกรธมาก

“ข้าบอกให้เจ้ายอมแพ้ได้แล้ว

หลี่หรานไม่ชอบคนรุนแรงอย่างเจ้าหรอก!” เซียวชิงเกอตะโกน

เคร้ง!

กระบี่ถูกชักออกจากฝัก

ปราณกระบี่ม้วนตัวและผลักฝูงชนที่อยู่รอบๆออกไปหลายเมตร

เสียงของเยว่เจียนหลี่เสียดแทงกระดูก

“ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้ารุนแรง ข้าก็จะแสดงความรุนแรงให้เจ้าเห็น!”

แสงศักดิ์สิทธิ์บนกระบี่ยาวของนางพุ่งทะยานและกลายเป็นกระบี่ขนาดใหญ่ทันที

ราวกับเมฆดำที่ปกคลุมศีรษะของเซียวชิงเกอ!

การแสดงออกของเซียวชิงเกอนั้นจริงจังราวกับว่านางกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

สัญชาตญาณของนางบอกว่านางไม่สามารถรับการโจมตีนี้ได้

“หยุด!”

เมื่อเห็นว่ามันเริ่มจะเกินเลย หลี่หรานก็ปรากฏตัวขึ้นระหว่างทั้งสอง “เกิดอะไรขึ้น? พวกเจ้าสู้กันทำไม?”

เขามองไปรอบๆ

ด้านหนึ่งคือเซียวชิงเกอที่ทำหน้ามุ่ยและดูเศร้าใจ

อีกด้านหนึ่งคือเยว่เจียนหลี่ที่ใบหน้าซีดเผือกและเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

หลี่หรานกลืนน้ำลาย “คงมีเรื่องเข้าใจผิด...”

เยว่เจียนหลี่หัวเราะเยาะ “หลี่หราน

เจ้ามาก็ดีแล้ว! งั้นเจ้าก็รับการโจมตีนี้แทนนางเสีย!”

นางกดมือทั้งสองข้างลง และกระบี่ขนาดใหญ่ก็ฟันเข้าหาเขา

หลี่หรานยืนนิ่งและไม่หลบเลี่ยง

“หลี่หรานระวัง!” เซียวชิงเกออุทาน

เมื่อเห็นว่ากระบี่ใหญ่กำลังจะฟันโดนเขา

นางก็หยุดมันทันที

เยว่เจียนหลี่พูดอย่างเกลียดชังว่า

“หลี่หราน ข้าเกลียดเจ้า! ข้าไม่ต้องการพบเจ้าอีกต่อไป!”

หลี่หรานลูบหน้าผากของเขา “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!”

//////////