所有人如雨一般掉落，数万人砸得地面轰然（三更）

แม้แต่คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนหลงเองยังชงัก.

พวกเขาไม่เคยเห็นราชาแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนหลงและประมุขน้อยเสียอาการขนาดนี้.

ในเวลานั้น,อ้าวอี้เสวียนที่หล่นจากบนท้องฟ้า,ร่างกายคลุกฝุ่น,แต่เขาแทบไม่สนใจสภาพตัวเองเลย,จากนั้นก็คลานไปด้านหน้า.

คลาน!

หลังจากเห็นราชาแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนหลงอ้าวอี้เสวียน,หล่นลงพื้นทันที,จากนั้นก็คลานต่อไป,นอกจากนี้ใบหน้ายังก้มมองพื้น,ทุกคนต่างก็งงกันไปกันใหญ่.

ไม่มีใคร ไม่สงสัย,ราชาแดนศักดิ์สิทธิ์เทียหลงอ้าวอี้เสวียน,ทำไมจู่ ๆ เป็นเช่นนี้.

ทันใดนั้น,หลิวเหล่ยนิกายเต๋าเทวะจ้องมองเห็นผู้เยาว์ชุดน้ำเงินด้วยเช่นกัน.

ใบหน้าของเขาที่เผยความประหลาดใจ.

ในเวลานั้นที่ถ้ำเทพร่วง,แม้นว่าเขาจะจะเห็นฟู่ซั่งเซิ่งถูกสังหารไป,ทว่าใบหน้าที่แท้จริงของลู่อีผิ้งนั้นเขาเห็นไม่ได้เห็นชัดเจนเท่าใดนัก.

ขณะที่เหลิ่งมู่หยางจะเอ่ยอะไรออกมา,ในเวลานั้น,อ้าวอี้เสวียนที่คุกเข่าโขลกศีรษะไปด้านหน้าแล้ว”คนบาปอ้าวอี้เสวียนคารวะต้าเหรินอย่างนอบน้อม!”

“อ้าวผีคารวะต้าเหริน!”

อ้าวอี้เสวียนและอ้าวผี,ทั้งสองที่คลานบนพื้น,เอ่ยเสียงสั่น.

คนบาป? ขณะเห็นอ้าวอี้เสวียนเอ่ยว่าคนบาป,ทุกคนต่างอ้าปากค้าง,เหลือเชื่อ,จ้องมองไปยังชายชุดน้ำเงินบนถนน.

“เป็นเขา?!”ฟู่อี้ฟ่านศิษย์ของหลิวเหล่ยเอ่ยออกมาทันที”อาจารย์นักบุญปิศาจ,ลู่อี้ผิง?!”

อาจารย์นักบุญปิศาจ!

จิตใจของทุกคนแทบระเบิดไปตาม ๆ กัน.

ในเวลานี้ราวกับว่าฝนกำลังเทลงมาอย่างหนักกระหน่ำซัดพวกเขากันทุกคน.

หลายหมื่นคนที่ราวกับได้ยินเสียงที่ดังสนั่นของผู้คนที่ล่วงหล่นลงบนพื้นด้วยความตกใจ.

บนถนน,บนพื้นดิน แม้แต่บ้านเรือน,ผู้ฝึกตนหลายหมื่นคนที่ตกใจหล่นลงพื้น,กระแทกสิ่งต่าง ๆ อย่างรุนแรง.

ฝุ่นหินดินทรายที่ลอยคลุ้งไปทั่วอากาศ.

เหล่าผู้ฝึกตนของแดนศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ,แม้แต่คนของแดนศักดิ์สิทธิ์หิมะไม่ต่างกับอ้าวอี้เสวียนก่อนหน้านี้,หล่นลงคุกฝุ่นบนพื้น,กระทั่งเหลิงมู่หยางเองก็ด้วย.

เพียงพริบตา,ทุกคนต่างก็กองเกลื่อนบนพื้นกันหมด,ไม่มีใครกล้าลอยอยู่บนอากาศ,ไม่มีใครกล้ามองผู้เยาว์ชุดน้ำเงินอีกครั้ง.

หลังจากหล่น,หลายคนต่างก็คลานกันไป.

กระทั่งหลิวเหล่ยจากนิกายเต๋าเทวะพิภพจิ่วซิง,และฟู่อี้ฟ่าน,ยังไม่กล้ายืน,คลานไปกับทุกคน.

นี่คืออำนาจของยอดฝีมือทำเนียบเทพ.

ยอดฝีมือแต่ละพิภพมีอยู่มากมาย.

ทว่ายอดฝีมือทำเนียบเทพนั้นคือ คนที่แข็งแกร่งที่สุดร้อยอันดับทั่งทั้ง 17 พิภพ!

ยอดฝีมือมือใน 17 พิภพ,อันดับเทพก็คือจักรพรรดิที่แท้จริงในหมู่ 17 พิภพ,คือผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดนั่นเอง.

“อ้าวโชวล่วงเกินต้าเหริน,ซ้ำพวกเรายังมาหาเรื่องต้าเหรินอีก โปรดลงโทษด้วย.”อ้าวอี้เสวียนที่เอ่ยเสียงสั่น.

สำหรับเขา,ลู่อี้ผิงไม่ไช่เพียงยอดฝีมือทำเนียบเทพ,ทว่ายังเป็นผู้ช่วยชีวิตด้วย,หากไม่มีลู่อี้ผิงเกรงว่าเขาคงอยู่ในน้ำพุเหลืองแล้วตอนนี้.

ลู่อี้ผิงจ้องมองอ้าวอี้เสวียนที่สั่นสะท้าน,ก็เอ่ยออกมาว่า”ลุกขึ้น,ไม่ใช่เรื่องใหญ่.”จากนั้นเขาก็จ้องมองเหลิงมู่หยางและคนอื่น ๆ”พวกเจ้าเองก็ลุกขึ้น.”

สำหรับลู่อี้ผิง,เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้มาใส่ใจ,ทว่าอ้าวอี้เสวียน,เหลิ่งมู่หยางและคนอื่น ๆ,นับเป็นเรื่องที่สวรรค์สะท้านปฐพีสะเทือนอย่างแท้จริง.

ดังนั้น,พวกเขาจึงไม่กล้าลุกขึ้น.

“ลุกขึ้น!”ลู่อี้ผิงที่เอ่ยซ้ำอีกครั้ง.

อ้าวอี้เสวียน,เหลิงมู่หยางและคนอื่น ๆ,ถึงได้ลุกขึ้นยืน.

ลู่อี้ผิง,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,และพวกเห่ยเซี่ยที่ก้าวเดินออกไป.

ทุกคนที่ก้มหน้าเงียบสงัด.

“เจ้าคือราชาแดนศักดิ์สิทธิ์หิมะ?”ลู่อี้ผิงที่จ้องมองไปยังเหลิ่งมู่หยาง.

เหลิ่งมู่หยางที่ร่างกายหดเกร็ง,เร่งรีบก้าวออกไป เอ่ยตอบ”ผู้น้อยเหลิ่งมู่หยาง.”

“ได้ยินมาว่าเจ้าได้รับท่อนไม้พิเศษที่ไม่อาจปลูกกลับมาได้สองท่อน.”ลู่อี้ผิงเอ่ยสอบถาม.

เหลิงมู่หยางและคนอื่น ๆ ที่ตกใจ.

แม้แต่หลิวเหล่ย,อ้าวอี้เสวียนยังประหลาดใจ,คำพูดของลู่อี้ผิง,สนใจท่อนไม้พิเศษอย่างงั้นรึ?

เหลิงมู่หยางที่ได้สติ,เอ่ยตอบออกมาทันที”เรียนต้าเหริน,ท่อนไม้ทั้งสองท่อนอยู่ในสวนส่วนลึกของราชวัง.”จากนั้นเขาก็นำลู่อี้ผิงไป.

ดังนั้น,ลู่อี้ผิง,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำจึงตามเหล่งมู่หยางเข้าไปในพระราชวังแดนศักดิ์สิทธิ์หิมะ.

อ้าวอี้เสวียนและคนอื่น ๆ เองก็ก้าวตามไปด้วยเช่นกัน.

ภายในสวนลึกของราชวังแดนศักดิ์สิทธิ์หิมะ,ลู่อี้ผิงเห็นท่อนไม้พิเศษสองชนิด.

ชนิดแรกก็คือพฤกษาไท่หยางฟู่ซ่างมีสี่ท่อน,ส่วนอีกชนิดเป็นเจี้ยนมู่จริง ๆ,แม้นว่าจะเป็นชิ้นเล็ก ๆ,สองชิ้นแต่ละชิ้นก็มีขนาดใหญ่กว่าหนึ่งเมตร.

ลู่อี้ผิงเผยความดีใจออกมาทันที.

“เจ้าได้ท่อนไม้นี้มาจากที่ใดอย่างงั้นรึ?”ลู่อี้ผิงเอ่ยสอบถามเหลิ่งมู่หยาง,เกี่ยวกับเจี้ยนมู่.

เหลิ่งมู่หยางเห็นท่าทางดีใจของลู่อี้ผิง,หัวใจที่รัดตรึงก็ผ่อนคลาย,กล่าวตอบ”ข้าพบที่ทุ่งร้างพิภพจิ่วซิง.”

“พิภพจิ่วซิง?”ลู่อี้ผิงเผยความประหลาดใจ.

“ขอรับ.”เหลิ่งมู่หยางเอ่ยตอบรับด้วยความเคารพ”เรื่องนี้ผ่านมา กว่าสามสิบปีแล้ว,ข้าเดินทางไปเยี่ยมสลายที่พิภพจิ่วซิง,หลังจากเข้าไปในป่าแดนร้างเพื่อค้นหาพฤกษาเทวะเพลิงฟ้ากับสหาย,ก็พบกับท่อนไม้สองท่อนนี้ มันดูพิเศษ,หนักมาก,และแข็งอย่างที่สุด,ข้าจึงคิดนำมันมาศึกษา.”

“หลายปีมานี้,ข้าได้ใช้วารีเทวะทั่วแดนศักดิ์สิทธิ์หิมะ,เพื่อที่จะหล่อเลี้ยงมัน,ทว่าท่อนไม้ทั้งสองนี้กับไม่งอกต้นอ่อนเลยแม้แต่น้อย.”

เหลิ่งมู่หยางได้แต่ส่ายหน้าไปมา.

“ป่าแดนร้าง.”ลู่อี้ผิงที่สอบถามถึงตำแหน่งดังกล่าวเพิ่มเติม.

“ท่อนไม้เหล่านี้,ข้าต้องการซื้อ.”ลู่อี้ผิงเอ่ยออกมา”จะขายให้กับข้าได้หรือไม่? มีสมบัติใดที่เจ้าต้องการ?”

เหลิ่งมุ่หยางทีเร่งรีบยกมือประสานเอ่ยออกมาว่า”ท่อนไม้เหล่านี้ข้าได้รับมาโดยบังเอิญ,หากต้าเหรินต้องการ,สามารถนำมันไปได้เลย,อีกอย่างข้าไม่อาจที่จะปลูกชำท่อนไม้เหล่านี้ให้มีชีวิตขึ้นมาได้,วางไว้ที่นี่ก็ไร้ประโยชน์.”

ลู่อี้ผิงที่นำขวดหยกออกมา,”ในนี้มีวารีดาราฮุ่นตุ้น 1000 หยด.”

เหลิงมู่หยางที่ดวงตาเบิกกว้าง,จ้องมองขวดหยก,ด้านในมีวารีดาราฮุ่นตุ้น 1000 หยกงั้นรึ?!

“ต้าเหริน,นี่มัน,ไม่,ข้าไม่ต้องการ!”เหลิ่งมู่หยางที่เอ่ยอึกอัก.

ที่จริงเขาหวาดกลัวต่างหาก.

เขาไม่คิดแม้แต่น้อยว่าลู่อี้ผิงจะมอบวารีดาราฮุ่นตุ้นให้กับเขาถึง 1000 หยด!

“รับไปเถอะ.”ลู่อี้ผิงเอ่ย”เจ้ามีสิ่งใดต้องการอีกอย่างงั้นรึ? เห็นเจ้าบอกว่าเข้าไปในป่าแดนร้างเพื่อค้นหาพฤกษาเทวะเพลิงครามอย่างงั้นรึ?”

เหลิ่งมู่หยางที่เร่งรีบเอ่ยออกมา”ขอรับ,ข้าต้องการใบของพฤกษเทวะเพลิงครามมาปรุงยาเหลียนตาน.”จากนั้นเขาก็เอ่ยเสียงอ่อน,”เป็นไปได้ว่าต้าเหรินรู้ว่าพฤกษาเพลิงครามอยู่ที่ใหนอย่างงั้นรึ?”

ลู่อี้ผิงพยักหน้ารับ,”ข้ารู้อยู่ต้นหนึ่ง,ไว้ข้าจะให้คนส่งใบของพฤกษาเทวะเพลิงครามมาให้กับเจ้าก็แล้วกัน.”

ที่เรือนที่พักจ้าวหมื่นทวยเทพเมืองเทียนตู,มีพฤกษาเทวะเพลิงคราม,ทว่ามันมีระดับต่ำเกินไป,ดังนั้นลู่อี้ผิงจึงไม่ได้ใช้ดินลมหายใจเก้าสวรรค์ปลูก,และไม่ได้นำติดตัวมาด้วย.

เหลิ่งมู่หยางที่ได้ยิน,ก็เผยความตื่นเต้นดีใจ,พร้อมกับโค้งคำนับขอบคุณลู่อี้ผิง.

ลู่อี้ผิงที่เก็บเจี้ยนมู่สองชิ้นและสี่ท่อนพฤกษาไท่หยางฟู่ซ่างไป,แม้นว่าไท่หยางฟู่ซ่างจะไม่ใช่หนึ่งในสิบรากวิญญาณปฐมกาล,ทว่ามันก็มีระดับไม่ได้ด้อยกว่าพฤกษาเทวะฟินิกซ์,หากชำปลูกมันขึ้นมาได้,หลังจากนี้อาจจะมีประโยชน์เช่นกัน.

ภายใต้การเชื้อเชิญของเหลิ่งมู่หยาง,ลู่อี้ผิงและคนอื่น ๆ ได้เข้าไปในห้องโถง,พร้อมกับดื่มกินกับคนอื่น ๆ.

เช้าวันถัดมา,ลู่อี้ผิง,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,และอ้าวอี้เสวียนและคนของเขาเดินทางออกจากแดนศักดิ์สิทธิ์หิมะ,มุ่งตรงไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนหลงต่อ.