เช้าวันถัดมา หลินเซวียนมาถึงตลาดตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ เขาหาแผงเหมาะๆได้อย่างไม่ยากเย็นและทรุดตัวลงนั่งก่อนจะวางผ้าลง

จากนั้นเขาก็ติดราคาของโพชั่นหลากชนิดที่เขาปรุงออกมาผ่านทางโต๊ะปรุงยา

สิ่งที่วางอยู่บนผ้านั้นไม่ใช่โพชั่นจริงๆแต่เป็นโพชั่นจำลอง ของจริงนั้นอยู่ในอุปกรณ์เก็บของของหลินเซวียน

นี่เป็นอีกหนึ่งความสะดวกสบายหลังจากโลกเกิดการเปลี่ยนแปลง

เช่นนี้แล้วตราบใดที่เขาวางแบบจำลองของไอเทมลงบนจุดที่จะขายแทนของจริงก็ไม่จำเป็นต้องมาคอยดูแลตลอดเวลาและสามารถออกไปเก็บเลเวลและสำรวจได้

ในทางกลับกัน ผู้ซื้อสามารถดูรายละเอียดของไอเทมจากภาพจำลองไอเทมได้ ถ้าพวกเขาคิดว่าราคามันสมเหตุสมผลก็จะทิ้งข้อความเอาไว้และทั้งสองฝ่ายก็จะหาเวลามาแลกเปลี่ยนกัน

เรื่องนี้ทำให้สะดวกสบายกันทั้งสองฝ่าย

หลินเซวียนมีโพชั่นอยู่เพียงไม่กี่ชนิด

โพชั่นแผลสายฟ้า

โพชั่นต้านทานเวทย์มนตร์

โพชั่นพละกำลังระดับพื้นฐาน

โพชั่นพลังจิตระดับพื้นฐาน

โพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตและโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตขวดใหญ่

เกรดของพวกมันมีตั้งแต่สีฟ้าไปจนถึงสีม่วง

ราคาก็อยู่ที่100ไปจนถึง1000แก่นแท้ขึ้นอยู่กับเกรดและประเภท

ราคานี้มาจากผลการตรวจสอบตลาดเมื่อวานนี้ของหลินเซวียน นอกจากโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตและโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตขวดใหญ่แล้ว ราคาของโพชั่นชนิดอื่นที่เขาขายจะต่ำกว่าราคาเฉลี่ยของโคโลนี่หมายเลข3อยู่เล็กน้อย

ส่วนโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตทั้งสองแบบนั้นหลินเซวียนตั้งราคาเอาไว้ต่ำมาก ไม่ใช่ว่าเขาจงใจกดราคาลงแต่เป็นเพราะราคาที่มู่หยางตั้งมันสูงเกินไปจนทำให้ราคานี้ดูต่ำมากเมื่อเทียบกัน

ภายใต้การทำงานตลอดเวลาของโต๊ะปรุงยาทำให้หลินเซวียนมีโพชั่นแต่ละชนิดอยู่มากกว่า1000ขวด อย่างไรก็ตามเขาก็ยังไม่ได้เผยออกไปว่าตัวเขามีจำนวนมากถึงเพียงนั้น กลับกันเขาตั้งขีดจำกัดเอาไว้แค่อย่างละ500ขวดเพื่อกระตุ้นให้ลูกค้าซื้อมันไปให้ไว

ยังไงซะ1000ขวดมันก็ดูบ้าบอเกินไปหน่อย

จากนั้นหลินเซวียนก็จัดแจงวางภาพจำลองไอเทมชนิดอื่นๆอีกหลายอย่างลงไปเพิ่มเติมเพื่อรับซื้อพวกมัน

ผลเยื่ออุ่น – 10แก่นแท้

เห็ดพลังชีวิต – 30 แก่นแท้

พฤกษาสายฟ้าแห้งเหี่ยว – 35แก่นแท้

...

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นวัตถุดิบสำหรับกลั่นโพชั่นหลากชนิด ไม่มีขีดจำกัดสูงสุดและหลินเซวียนจะซื้อมากเท่าที่อีกฝ่ายมี

ไม่ใช่ว่าเขาขาดแคลนของพวกนี้แต่เป็นเพราะเขาต้องทำให้ดูเหมือนว่าตัวเองจำเป็นต้องใช้วัตถุดิบ

ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงมองว่าแปลก

ยังไงซะคนอื่นคงสงสัยแน่ถ้าเขายังคงปรุงโพชั่นออกมาเรื่อยๆโดยไม่เคยซื้อวัตถุดิบเลยซักครั้ง

ถ้าคนอื่นถามเข้าเขาจะอธิบายแหล่งที่มาของวัตถุดิบยังไงล่ะ?

หลังจากจัดแจงเรื่องทั้งหมดแล้วหลินเซวียนก็เขียนเวลาและกล่าวว่าเขาจะมาที่แผงอีกครั้งตอน5โมงเย็นเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนกับลูกค้าทุกคน จากนั้นเขาก็สะบัดก้นจากไปด้วยความพึงพอใจ

“ฉันจริงจังเรื่องหารายได้จะตาย!”

แก่นแท้นั้นคือสิ่งจำเป็นขั้นพื้นฐานที่นักสู้ขอบเขตที่7ต้องการมากที่สุด

มันคือเงินตราที่เหล่านักสู้เหนือกว่าขอบเขตที่7ใช้กัน นอกจากนี้ยังเป็นสิ่งสำคัญในการยกระดับพลังต่อสู้ สกิลและรูนของนักสู้อีกด้วย

ถ้าเขาหาแก่นแท้ได้มากๆจากการขายโพชั่น ความเร็วในการอัพเลเวลของหลินเซวียนก็จะเพิ่มมากขึ้น ในเวลาเดียวกันเลเวลของสกิลก็จะเพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน

สกิลหลายสกิลของเขาติดอยู่ที่เลเวล1ขอบเขตที่7และยังไม่ได้เลื่อนขั้นเลย

สกิลบางสกิลกระทั่งติดอยู่ในขอบเขตที่6ด้วยซ้ำ

ในเมื่อเขาอยากจะแข็งแกร่งกว่านี้ เลเวลของสกิลก็ต้องตามทันเลเวลนักสู้

หลังจากหลินเซวียนจากไป พื้นที่ตลาดก็ค่อยๆมีชีวิตชีวามากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นานนักก็มีนักสู้บางคนพบกับแผงขายโพชั่นที่เพิ่มขึ้นมาภายในพื้นที่ตลาดเข้าจนได้

“มีนักทำโพชั่นคนใหม่มาที่โคโลนี่หมายเลข3งั้นหรอ?”

“ไม่เลวเลยมีทั้งโพชั่นแผลสายฟ้ากับโพชั่นต้านทานเวทย์มนตร์ นักทำโพชั่นคนนี้ดูเหมือนจะรู้วิธีทำโพชั่นหลายชนิด ยิ่งไปกว่านั้นราคายังต่ำกว่าราคาเฉลี่ยด้วย”

“หืมทำไมถึงมีกระทั่งโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตทั้งสองแบบด้วยล่ะเนี่ย? ยิ่งไปกว่านั้นราคายังต่ำมากซะด้วย!”

นักสู้ที่ผ่านมาผู้นั้นหยุดและจ้องมองไปที่โพชั่นขวดสีแดงพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นมา

จอมเวทย์แม้จะต้องการโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตมากที่สุดแต่พวกเขาก็จำเป็นต้องมีโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตติดตัวเอาไว้เพื่อฉุกเฉินเหมือนกัน

ส่วนทหารเกราะ นักรบและนักฆ่านั้นพวกเขาต้องการโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตเหล่านี้ยิ่งกว่าผู้ใด ยังไงเสียพวกเขาก็จำเป็นต้องยืนอยู่แนวหน้าทำให้พลังชีวิตลดลงได้ง่ายมาก หากไม่มีโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตพวกเขาก็อาจจะเสียชีวิตเอาได้ง่ายๆ

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นองค์กรไหน โพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตก็มักจะเป็นของที่ถูกใช้งานเร็วที่สุดและมีความต้องการสูงที่สุดเช่นกัน

นอกจากนี้แรงกดดันในการเอาตัวรอดเองก็สูงมาก หลายคนไม่ยินดีจะเปลี่ยนเป็นอาชีพนักทำโพชั่น นักหลอมอุปกรณ์ นักสร้างรูนหรืออาชีพใช้แรงงานเหล่านี้แต่อย่างใดซึ่งก็นำไปสู่การขาดแคลนโพชั่นในที่สุด

“ดูเหมือนคนที่มาใหม่ผู้นี้จะไม่รู้จักความน่ากลัวของมู่หยางสินะ หมอนี่กลับกล้าแข่งกับปรมาจารย์สุดยอดนักปรุงยาเชียวรึ?”

นักสู้ร่างสูงปรายตามองโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตและหัวเราะออกมาโดยไม่ได้ดูให้ดีๆ

“ถูกแล้ว โพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตที่มู่หยางปรุงออกมานั้นให้ผลลัพธ์ที่ดีมากจนเป็นเหตุให้นักปรุงโพชั่นคนอื่นๆต้องยอมยกธงขาวไปตามๆกัน”

นักสู้หลายคนส่งเสียงโหวกเหวก

“ยังไงก็ตาม...โพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตของมู่หยางเองก็มีจุดอ่อนนั่นก็คือมันแพงเกินไป...” นักสู้พากันส่ายหัวอย่างอับจน

นักสู้สตรีผู้หนึ่งตรวจสอบภาพจำลองโพชั่นดูดีๆแล้วก็พลันอุทานออกมา “ดูสิ ระดับต่ำสุดของโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตที่เขาวางขายเป็นถึงเกรดสีฟ้าเชียว ยิ่งไปกว่านั้นราคาเองก็แค่หนึ่งในห้าของราคาโพชั่นที่มู่หยางขายเองด้วย”

นักสู้คนอื่นๆสตั้นไปชั่วครู่และรีบพากันเข้ามามุง

เมื่อพวกเขาเห็นรายละเอียดความสามารถของโพชั่นพวกเขาก็ยิ่งตกตะลึง

แม้ทั้งสองฝ่ายจะเป็นโพชั่นเกรดสีฟ้าเหมือนกันแต่ความสามารถของโพชั่นที่นักทำโพชั่นคนใหม่ปรุงออกมานั้นดีกว่าโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตของมู่หยางเสียอีก!

ความสามารถดีกว่าแถมยังถูกกว่ามาก!

พวกเขาตกตะลึงยิ่งนัก!

“เป็นไปไม่ได้น่า มู่หยางคือปรมาจารย์สุดยอดนักปรุงยาเชียวนะ คนคนนี้จะเทียบกับมู่หยางได้ยังไง?”

“หรือเขาจะขายแค่โพชั่นที่ดีที่สุดที่ปรุงออกมาได้?”

“น่าจะเป็นแบบนั้นแต่ทำแบบนี้จะหาเงินได้ซักเท่าไหร่?”

เหล่านักสู้พากันถกอย่างสนุกปากด้วยสีหน้าตะลึงงัน

บางคนที่ไม่เชื่อก็พากันหยิบโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตออกมาจากอุปกรณ์เก็บของเพื่อลองเทียบดู

“จริงด้วย ความสามารถของโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตที่นักทำโพชั่นคนนี้ขายดีกว่าที่มู่หยางขายถึงหนึ่งในห้าส่วน”

คนอื่นๆเองก็หยิบออกมาเทียบและพยักหน้ารับคำ

ความสามารถดีกว่าหนึ่งในห้าส่วนจริงๆ

อย่างไรก็ตามราคากลับถูกกว่ากันถึงหนึ่งในสาม

ถ้างั้นยังต้องคิดอะไรอีก? พวกเขาต้องซื้ออยู่แล้ว!

“ถึงฉันจะไม่สนใจนักทำโพชั่นหน้าใหม่ผู้นี้แต่ถ้าไม่ซื้อก็คงเสียของ! ฉันจะซื้อสิบขวดก่อนแล้วกัน!”

นักสู้ร่างกำยำเดินเข้ามาทิ้งข้อความเอาไว้

พอมีคนเปิดคนอื่นๆก็พากันหยิบปากกาและทิ้งข้อความเอาไว้เช่นกัน

ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง โพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตทั้ง50ขวดอย่างละ2แบบล้วนถูกขายจนเกลี้ยง

หลายคนกระทั่งทิ้งข้อความเอาไว้ว่าพรุ่งนี้พวกเขาอยากจะซื้อโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตล่วงหน้า

“พูดก็พูดเถอะ โพชั่นแผลสายฟ้ากับโพชั่นต้านทานเวทย์มนตร์เองก็ดูเหมือนจะมีคุณภาพดีมากเลยนะ พวกมันแบ่งออกเป็นสองเกรดคือสีฟ้ากับสีม่วง ความสามารถเองก็ดีกว่าที่กลั่นโดยนักทำโพชั่นคนอื่นๆเป็นไหนๆแถมยังถูกกว่าด้วย”

ชายนักสู้ร่างกำยำสังเกตเห็นโพชั่นชนิดอื่นจึงลูบคางด้วยความประหลาดใจ

“เลิกไร้สารแล้วซื้อดีกว่า!”

นักสู้หลายคนซื้อตามๆกันทำให้โพชั่นทั้งหมดถูกขายออกอย่างรวดเร็ว

เช่นเดียวกับโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิต มีหลายคนที่ทิ้งข้อควาขอจองโพชั่นชนิดอื่นล่วงหน้าเช่นกัน

“พวกนายคิดว่านักทำโพชั่นหน้าใหม่คนนี้จะเอาโพชั่นระดับสูงและถูกขนาดนี้ออกมาได้จริงๆหรอ? พวกเราคงไม่ถูกหลอกใช่ไหม?” นักสู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยด้วยความกังวล

ชายร่างสูงข้างกายหัวเราะออกมาอย่างประหลาด “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ถ้าหมอนั่นไม่ยอมนำออกมาหรือนำออกมาไม่ได้จริงๆพวกเราก็แค่ไปหาเหล่าอู๋ก็พอ เจ้าหมอนี่จะถูกหักแต้มบุญทันที3000แต้มและยังจะถูกขับไล่ออกจากบรรพตเสี้ยววิญญาณอีกด้วย นอกจากนี้หลังจากนี้อีกสองปีเขายังจะเข้ามาที่นี่ไม่ได้อีก”

ยังไงเสียโพชั่นทั้งหมดก็ถูกสั่งจองแล้ว เหล่านักสู้จึงพากันแยกย้ายกันไป

อย่างไรก็ตามก็ยังมีนักสู้อีกหลายคนที่ผ่านทางมา หลังจากที่เห็นความสามารถอันน่าตะลึงและราคาที่ต่ำเตี้ยเลี่ยดิน พวกเขาก็พากันตกตะลึงไปตามๆกัน

อย่างไรก็ตามเมื่อพบว่าโพชั่นทั้งหมด50ขวดถูกสั่งจองล่วงหน้าแล้ว พวกเขาก็ต้องพากันทุบหน้าอกและกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ

หลังจากนั้นซักพัก หมาป่าเงินที่เดินเตร่ไปมารอบพื้นที่ตลาดเองก็มาถึงเช่นกัน เมื่อเขาเห็นว่ามีโพชั่นวางขายที่นี่เขาก็ตกตะลึงยิ่งนัก

ถ้าไม่มีอะไรผิดคาด โพชั่นพวกนี้น่าจะเป็นฝีมือของโล่วิญญาณ

เมื่อเขาเห็นเกรดและความสามารถของโพชั่นเหล่านี้เขาก็ยิ่งตกตะลึงมากขึ้นไปอีก

“ก็จริงอยู่ที่ว่าสกิลการปรุงยาของโล่วิญญาณมันอยู่ที่เกรดสีทองแต่หมอนั่นกลับปรุงโพชั่นได้เยอะขนาดนี้เลย?”

หมาป่าเงินยกมือขึ้นเกาหัว หลังจากที่โล่วิญญาณกล่าวกับเขาว่าหมอนั่นวางแผนจะหาเงินจากการขายโพชั่นมันเพิ่งจะผ่านได้มาเพียงวันเดียวเท่านั้น

อย่างไรก็ตามที่นี่กลับมีโพชั่นวางขายอยู่รวมๆแล้วกว่า300ขวด โล่วิญญาณไปเอาโพชั่นมากมายขนาดนี้มาจากไหน?!

หมาป่าเงินรู้สึกกังวลเล็กน้อยจึงตัดสินใจรออยู่ที่นี่

เขากังวลว่าโล่วิญญาณจะไม่สามารถนำโพชั่นขนาดนั้นออกมาได้และตกเป็นเป้าหรืออาจจะกระทั่งถูกโจมตีโดยเหล่านักสู้พวกนั้น

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆก็เป็นไปไม่ได้เลยที่โล่วิญญาณจะรอดไปได้หากไม่มีคนช่วย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและไม่นานนักก็ถึงเวลาห้าโมงเย็น

เหล่านักสู้ที่สั่งจองโพชั่นเอาไว้มารวมตัวกัน

“ไหนล่ะคนทำโพชั่น? ทำไมถึงยังไม่มา?”

“หรือว่ากลัวจนหนีไปแล้ว?”

“เชี่ยเอ๊ยอย่าบอกนะว่าหมอนั่นแค่ปั่นหั่วพวกเราเล่น? ฉันจะโกรธจริงๆนะ”

ในเวลานี้เองหลินเซวียนก็เดินผ่านฝูงชนเข้ามา

“ขอโทษที่ให้รอนานไปหน่อย” หลินเซวียนยืนอยู่ด้านหน้าแผงและมองไปรอบๆพร้อมรอยยิ้ม

“หือเป็นนายงั้นหรอ? ฉันจำได้ว่านายเป็นคนที่เปิดใช้งานหอคอยสายฟ้าในรอบล่าสุดและช่วยคนเอาไว้มากมายเลยนี่”

“ฉันเองก็จำได้ หมอนี่รู้สึกจะมีโค้ดเนมส์ว่าโล่ พี่ชายของฉันเป็นสมาชิกของกองพลก่อสร้างและเกือบจะถูกพวกวิญญาณนั่นระเบิดตัวเองใส่จนเละแล้ว โชคดีที่หอคอยสายฟ้าชาร์จเสร็จก่อนทำให้เขารอดมาได้”

“นายเป็นตัวแทงค์ไม่ใช่หรอ? ทำไมถึงรู้วิธีปรุงโพชั่น?”

เหล่านักสู้พากันมองมาที่เขาด้วยความประหลาดใจ

ตั้งแต่ที่พวกวิญญาณเข้าโจมตีครั้งล่าสุดนั้นก็เพิ่งจะผ่านมาได้ไม่กี่วัน เหล่านักสู้เกือบทุกคนที่อยู่บนกำแพงเมืองทิศตะวันออกในคืนนั้นล้วนรู้เกี่ยวกับ ‘โล่’ ผู้นี้ดี

หลินเซวียนยิ้ม “ผมอยากจะหาแก่นแท้เพิ่มน่ะ คิดซะว่าเป็นอาชีพรองของผมก็ได้”

นักสู้ร่างกำยำดูเหมือนจะหมดความอดทนแล้วจึงตะโกนออกมา “หยุดพูดอะไรไร้สาระซักที รีบๆนำโพชั่นออกมาได้แล้ว อย่าบอกนะว่านายมีโพชั่นไม่พอ”

หลินเซวียนไล่ดูข้อความ “เฟิงจวง?”

“ใช่ ฉันสั่งโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตขวดใหญ่เกรดสีฟ้าเอาไว้สิบขวด”

หลินเซวียนพยักหน้าและนำโพชั่นออกมาจากอุปกรณ์เก็บของ “รับไปได้เลย”

เฟิงจวงตรวจสอบความสามารถของโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตขวดใหญ่ทุกขวดอย่างระมัดระวัง ดูแล้วไม่ต่างจากโพชั่นจำลองเลยแม้แต่น้อย เขาจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจและทำการแลกเปลี่ยนแก่นแท้ให้กับหลินเซวียน “สำหรับผู้มาใหม่แล้วนายนี่นับว่าไม่เลวเลย!”

หลังจากจ่ายเงินเขาก็จากไปทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้นักสู้คนอื่นๆก็รุดเข้ามาเช่นกัน “ฉันคือคนที่สองที่ทิ้งข้อความเอาไว้ ฉันสั่งโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตเกรดสีม่วงกับสีฟ้าอย่างละสามขวด”

“ฉันเป็นคนที่สาม ฉันสั่งโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตขวดใหญ่เกรดสีม่วงเอาไว้ขวดนึง แล้วก็โพชั่นแผลสายฟ้าเกรดสีม่วงอีกขวดนึงด้วย”

“ฉัน...”

หลินเซวียนยิ้มจนปากฉีกไปถึงรูหู มือหนึ่งเขารับเงินมาส่วนอีกมือหนึ่งก็ส่งของไป “ทุกคนไม่ต้องกังวล ทุกคนจะได้ตามที่สั่งแน่นอน”

ไม่นานนักโพชั่นทั้ง300ขวดก็ถูกขายจนเกลี้ยง

หลินเซวียนลองนับดีและพบว่าเขาได้แก่นแท้มาเกือบๆ80000แก่นแท้ในคราวเดียว

แม้จะด้อยกว่าผลประกอบการจากร่างอวตารแบบเทียบกันไม่ติดแต่ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้ยังขายโพชั่นไปเพียงอย่างละ50ขวดเท่านั้น หากครั้งหน้าเพิ่มจำนวนโพชั่นรายได้ก็น่าจะเยอะยิ่งกว่านี้

“โล่ ฉันเขียนข้อความเอาไว้ว่าขอจองโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตเกรดสีฟ้า20ขวด นายสามารถหามาให้ได้ภายใน2วันไหม?”

“เฮ้ๆๆ ฉันเองก็ขอจองโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิตขวดใหญ่เกรดสีฟ้า15ขวดเหมือนกัน สามวันได้ของไหม?”

“ฉันอยากได้โพชั่นแผลสายฟ้าเกรดสีม่วงสิบขวด อยากให้ส่งได้ในวันเดียว ฉันยินดีจะจ่ายเพิ่มให้30%”

นักสู้ที่ได้โพชั่นไปยังไม่ได้จากไปไหน กลับกันพวกเขาพากันถามหลินเซวียนเรื่องการจองโพชั่นล่วงหน้า

หลินเซวียนกวาดตามองไปรอบๆและพยักหน้ารับเล็กน้อย

หลินเซวียนยิ้มและเอ่ยออกมา “พวกคุณสั่งกันเยอะมากจริงๆ ยังไงก็ตามผมอาจจะทำทั้งหมดนั้นไม่ไหวยิ่งไปกว่านั้นยังเหลือวัตถุดิบไม่มากแล้วด้วย”

แน่นอนว่าเขาสามารถปรุงพวกมันออกมาได้ หากแต่ถ้าเข็นโพชั่นจำนวนมากๆออกมาในครั้งเดียวมันจะดึงดูดความสนใจของผู้คนเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะทำตัวเด่นนัก

“เรื่องนั้นง่ายมาก ทีมของพวกเรามีเห็ดพลังชีวิตเก็บเอาไว้เป็นจำนวนมาก! นอกจากนี้ฉันยังรู้จุดเก็บเห็ดพลังชีวิตด้วย พรุ่งนี้ฉันจะนำพวกมันมาให้นายได้อย่างน้อย100ดอกนั่นแหละ เอาเป็นพรุ่งนี้8โมงเช้าเป็นยังไง?” เฟิงจวงตบหน้าอกของตัวเองแสดงท่าทีว่าเขาจะจัดการกับเรื่องนี้ให้เอง

นักสู้คนอื่นๆเองก็ก้าวเข้ามาแสดงตัวว่าพวกเขาสามารถจัดหาวัตถุดิบอย่างอื่นให้ได้เช่นกัน พวกเขาหวังว่าโล่วิญญาณจะมอบส่วนลดให้กับพวกเขาเพียงเท่านั้น

หลินเซวียนพยักหน้ารับรัวๆ

เขาจะซื้อวัตถุดิบพวกนี้ในราคาต่ำและทำโพชั่นออกมาโดยใช้โต๊ะปรุงยาก่อนจะขายพวกมันในราคาสูง

เป็นวัฏจักรอันสมบูรณ์แบบ

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลยด้วย