สุดท้ายคือก็อุปกรณ์สวมใส่ที่ดรอปจากถ้ำพิษเสื่อมสลาย

ชุดเซ็ต!

เมื่อเห็นความสามารถทั้งสี่อย่างของชุดเซ็ตนี้แววตาของหลินเซวียนก็เปล่งประกายขึ้นมา

[ความสามารถ : ความเร็ว+10 , พละกำลัง+6]

[ความสามารถที่2 : หลบหลีก+20% , การรับรู้ตัวตน-35% , ความเสียหายระยะประชิด+40% , ความเร็วในการโจมตีระยะประชิด+45% , ดูดเลือด+20%]

[ความสามารถที่3 : การโจมตีด้วยพิษใดๆก็ตามความเสียหาย+30% , โอกาสโจมตีติดคริติคอล+30% , ความเสียหายจากการโจมตีคริติคอล+80%]

“ชุดเซ็ตพิษร้ายนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ เข้ากันดีกับเซ็ตรูนหนึ่งเดียวกับดาบได้พอดี! ดูเหมือนสวรรค์ก็มีตา ถ้าไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆก็คงได้เปลี่ยนอาชีพเป็นซอร์ดมาสเตอร์แน่ๆ”

หลินเซวียนมีความสุขยิ่งนักก็แทบจะปิดปากไม่ลง

“ดีมาก ดีจริงๆ เรียนรู้สกิลก่อนเลยแล้วกัน”

หลินเซวียนทำการเรียนรู้สกิลร่างแยกระดับสูง ปลอมแปลงระดับสูงทันทีและเพิ่มระดับของพวกมันขึ้นมาเป็นเกรดสีม่วงในคราวเดียว

หลังจากฟาร์มต่อไปอีกหลายวันเขาก็น่าจะได้สกิลเกรดสีขาวมามากมายพอจะยกระดับสกิลเหล่านี้ขึ้นเป็นเกรดสีทองได้

หลินเซวียนก้มหน้ามองเวลาอีกครั้ง ตอนนี้ใกล้จะได้เวลากลับไปหาอะไรกินแล้วดังนั้นเขาจึงเดินออกจากถ้ำซ่อนตัวของตัวเอง

ระหว่างทางกลับไปยังประตูแสงของแดนลับเขาบังเอิญพบเข้ากับนักสู้คนหนึ่ง

หลินเซวียนเงยหน้ามองซึ่งบังเอิญเหลือเกินว่าเขาผู้นี้คือคนเดียวกับที่เขาเห็นผ่านมุมมองของร่างอวตาร

เขาทำการใช้สกิลตรวจสอบในทันที

ชายผู้นี้ชื่อซงจ้งเป็นนักสู้ขอบเขตที่6เลเวล7 ค่าสถานะของเขาเองก็ไม่เลวและค่าสถานะหลักนั้นมุ่งเน้นไปที่ค่าความเร็วกับพละกำลัง

ซงจ้งเมื่อมองเห็นเขาแววตาก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา “สวัสดีโล่วิญญาณ ผมชื่อซงจ้ง”

หลินเซวียนพยักหน้ารับ

ซงจ้งยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่นและเอ่ยออกมา “ผมได้ยินเกี่ยวกับผลงานของคุณมานานมากแล้วเลยอยากจะเป็นสหายกับคุณมาโดยตลอด วันนี้ในที่สุดชะตาก็นำพาซักที”

หลินเซวียนพยักหน้าอีกครั้ง

รอยยิ้มของซงจ้งดูจะกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย ท่าทีของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

“ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนแล้วกัน แล้วเจอกันใหม่” กล่าวจบเขาก็จากไปอย่างรวดเร็ว

หลินเซวียนจ้องมองแผ่นหลังนั้นและจมลงสู่ห้วงความคิด

ทำไมคนผู้นี้ถึงได้กระตือรือร้นเกี่ยวกับเรื่องของเขานัก?

คนที่ดูมีท่าทีร้อนรนอย่างไม่ทราบสาเหตุนี่แหละที่มักจะซ่อนเจตนาร้ายไว้

ยังไงก็ตามเป็นไปได้ไหมว่ารสนิยมของเจ้าหมอนี่คือชุดเกราะ? ยังไงซะพวกคนที่มีรสนิยมชมชอบหัวเห็ดก็มีอยู่เหมือนกัน

แค่ก...ไม่น่าจะใช่

สรุปง่ายๆก็คือเจ้าหมอนี่มีบางอย่างผิดปกติ ซงจ้งผู้นี้ได้ทิ้งความประทับใจบางอย่างเอาไว้ให้กับหลินเซวียนแล้ว

หลังจากซงจ้งจากไป หลินเซวียนก็กลับไปยังชั้นที่หนึ่งของถ้ำพิษเสื่อมสลายและพบเข้ากับหมาป่าเงินกับแบล็คที่กำลังจะกลับเหมือนกันเข้าพอดี

หมาป่าเงินรีบเข้ามาทักทายเขาทันที “โล่วิญญาณ? นายเองก็จะกลับแล้วงั้นหรอ?”

หลินเซวียนพยักหน้า

“วันนี้ฟาร์มเป็นยังไงบ้าง?” หมาป่าเงินถาม

หลินเซวียนส่ายหัวและตอบตามคำตอบที่เขาเตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว “ไม่ดีเท่าไหร่ จำนวนของอสูรมีน้อยลงมาก ได้มาแค่ม้วนคัมภีร์เปลี่ยนอาชีพเกรดสีเขียวเท่านั้น”

หมาป่าเงินถอนหายใจยาว “เวรเอ๊ยนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมจู่ๆจำนวนของอสูรในถ้ำพิษเสื่อมสลายถึงได้น้อยลงขนาดนี้?”

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปฉันจะเลื่อนขั้นเป็นขอบเขตที่7ได้เมื่อไหร่?”

หลินเซวียนที่ได้ยินคำกล่าวนี้ก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

โชคดีที่เขาสวมใส่ชุดเกราะอยู่เลยไม่มีใครเห็นสีหน้าของเขา

ท้ายที่สุดแล้วเหตุผลที่จำนวนของอสูรในถ้ำพิษเสื่อมสลายลดน้อยลงก็เป็นเพราะเขานี่แหละ

หมาป่าเงินดีกับเขามาตลอด ยิ่งไปกว่านั้นตัวเขายินดีเข้าไปเป็นสปายในองค์กรเจอร์มินอลแทนที่จะไต่เต้าอยู่ในกองพลก่อสร้างเสียด้วยซ้ำ หลินเซวียนเคารพคนเช่นนี้ไม่น้อย ถ้าหมาป่าเงินหาคัมภีร์เปลี่ยนอาชีพระดับสูงไม่ได้เขาคงรู้สึกผิดมาก

...

โรงอาหารเมืองเครนขาว

หลินเซวียนและอีกสองคนใช้เหรียญทั่วไปเล็กน้อยสั่งอาหารและหาที่เหมาะๆเพื่อนั่งทาน

ทักษะการทำอาหารของเชฟในโรงอาหารเมืองเครนขาวนั้นไม่เลวเลย เพียงแค่ดมกลิ่นหลินเซวียนก็รู้สึกหิวขึ้นมาแล้ว

“นายจะกินยังไงล่ะนั่น?” หมาป่าเงินยิ้มและเอ่ยออกมา “ขนาดจะกินยังต้องใส่เกราะเลยรึไง?”

หลินเซวียนเปิดชุดเกราะออกส่วนหนึ่งและเผยให้เห็นริมฝีปากของเขา “แน่นอนว่าต้องใช้ปากกินสิ”

แบล็คเองก็ยิ้มเช่นกัน อีกฝ่ายไม่เคยเผยใบหน้าให้คนอื่นเห็นเลยและเผยให้เห็นเพียงแค่ส่วนคางเท่านั้น

หมาป่าเงินยิ้มอย่างหมดหนทาง “เอาเถอะไม่ว่ายังไงก็ถือว่านายสร้างผลงานให้กับกองพลก่อสร้างไม่น้อย ฉันไม่ต้องกังวลเรื่องตัวตนของนายหรอก”

หลินเซวียนที่ท่านหมูตุ๋นไปแล้วหนึ่งชิ้นกับข้าวอีกสองคำถามออกมา “สถานการณ์แนวหน้าของกองพลก่อสร้างเป็นยังไงบ้าง?”

หมาป่าเงินส่ายหัว “ไม่ดีเท่าไหร่ ปัจจุบันกำลังรบระดับสูงส่วนใหญ่ล้วนถูกส่งไปที่พื้นที่แนวชายฝั่งกันหมด แดนลับเมืองบาดาลนั่นคือหลุมไร้กลที่กลืนกินสมาชิกของกองพลก่อสร้างเราโดยแท้”

“ตอนนี้พวกเรายังได้รู้แล้วด้วยว่าที่ราบมหาสวรรค์อยู่เบื้องหลังองค์กรเจอร์มินอลซึ่งนั่นก็หมายความว่าที่ราบมหาสวรรค์กำลังจับจ้องมาที่เราอยู่ สถานการณ์ของพวกเราไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก”

หลินเซวียนพยักหน้าและเอ่ยถามอย่างขอไปที “ถ้าคุณหาคัมภีร์อาชีพที่เหมาะกับตัวเองไม่ได้จะทำยังไง?”

หมาป่าเงินยักไหล่ “ฉันจะไปทำอะไรได้? ก็คงทำหน้าหนาซักหน่อยแล้วเดินเข้าไปหาเย่อู่ชิวเพื่อขอม้วนคัมภีร์อาชีพระดับสีฟ้าก็เท่านั้น ฉันไม่ขอมากหรอก”

หลินเซวียนโค๊ะโต๊ะเบาๆตามจังหวะ “ถ้าผมได้คัมภีร์อาชีพที่เหมาะกับคุณมาผมจะเก็บเอาไว้ให้แล้วกัน”

หมาป่าเงินหัวเราะเสียงดังสนั่น “ถ้าแบบนั้นก็ดีเลย!”

คนทั้งสามพูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์ แบล็คไม่ได้พูดอะไรมากนักส่วนใหญ่ถ้าพูดออกมาก็คือก่นด่าหมาป่าเงินเสียมากกว่า

หมาป่าเงินเองก็ไม่ได้ตอบโต้เขาเพียงยิ้มอย่างมีความสุขเท่านั้น

ในเวลานี้เอง สาวน้อยหน้ากลมก็เดินเข้ามาพร้อมกับซุปสามถ้วยในมือ

“สวัสดีค่ะ…นี่ซุปสาหร่ายไข่ใส่เนื้อกุ้ง ขอให้ทานให้อร่อยนะคะ!”

หลินเซวียนเงยหน้ามอง เขาจำสาวน้อยหน้ากลมผู้นี้ได้ เธอคือผู้เล่นสายวิชาชีพที่อยู่ในสถานีไร้ภัยภายในถ้ำพิษเสื่อมสลาย

“ฉันจำได้เธอคือ...”

สาวน้อยหน้ากลมดูมีความสุขยิ่งนักเมื่อได้ยินคำกล่าวของเขา “คุณโล่วิญญาณยังจำฉันได้ด้วยหรอคะ?”

จากนั้นก็ราวกับว่าเจ้าหล่อนกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ เธอหยิบจดหมายฉับับเล็กๆออกมาจากผ้ากันเปื้อนและยื่นส่งมาให้ภายใต้สายตาตกตะลึงของหมาป่าเงิน ใบหน้าของเจ้าหล่อนนั้นทั้งเขินอายและแดงก่ำ “คุณโล่วิญญาณได้โปรดส่งสิ่งนี้ให้กับระเบิดเพลิงด้วยเถอะค่ะ!”

กล่าวจบเธอก็แจ้นหนีไปด้วยท่าทีเหนียมอายราวกับสาวน้อยวัยมัธยม

หลินเซวียนรับมาและสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆจากจดหมายฉบับนี้

เขากวาดสายตาอ่านดูและพบว่ามันเขียนเอาไว้ว่า ‘คุณระเบิดเพลิงฉันชอบคุณมาก ฉันหวังว่าคืนนี้คุณจะไปที่ป่าเล็กๆทางทิศตะวันออกของเมืองเครนขาว ฉันมีบางอย่างสำคัญอยากจะบอกกับคุณ!’

ด้านหลังของเขามีพิกัดตำแหน่งและรอยจูบเล็กๆประทับเอาไว้

หมาป่าเงินถอนหายใจและเอ่ยออกมา “ระเบิดเพลิงนี่เป็นที่นิยมของสาวน้อยดีเนอะ พวกเราทั้งคู่เป็นจอมเวทย์เหมือนกันแท้ๆแล้วทำไมไม่เห็นมีใครชอบฉันบ้างเลยนะ?”

แบล็คที่ทานซุปสาหร่ายไข่เสร็จพอดีพลันเอ่ยออกมา “บางทีอาจจะเป็นเพราะนายทั้งแก่ทั้งขี้เหนียวล่ะมั้ง”

หมาป่าเงิน “...”

หลินเซวียนวางจดหมายฉบับเล็กลงบนโต๊ะและเริ่มขบคิด

ก่อนที่สาวน้อยหน้ากลมจะปรากฏตัวออกมาเขาไม่ทันได้สังเกตถึงอีกฝ่ายเลย

หลังจากอีกฝ่ายเอาซุปมาส่งเขาถึงพึ่งจะรู้ตัว การกระทำทุกย่างก้าวของเจ้าหล่อนเองก็ทั้งรอบคอบและระมัดระวังตัวยิ่ง

ยังไงก็ตามเนื่องจากหลินเซวียนได้อัพเกรด ‘ตรวจจับขั้นสูง’ จนกลายเป็นเกรดสีทองนานแล้ว สกิลนี้ดีกว่า ‘ตรวจจับ’ ปกติมากนัก เขาหวนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่และรู้สึกได้ทันทีว่าสาวน้อยหน้ากลมผู้นี้มีบางอย่างผิดปกติ

หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นสปายที่ถูกส่งมายังกองพลก่อสร้าง?

ถ้าเธอเป็นสปายจริงยิ่งจัดการกับเธอได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

เขาคงจะพึ่งกองพลก่อสร้างเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นง่ายๆไม่ได้ เขาควรจะสะสางปัญหาหรือสิ่งที่อาจจะทำให้เกิดปัญหาตามมา

ยังไงก็ตามตอนนี้หลินเซวียนยังไม่มีหลักฐานและไม่สามารถเดินเข้าไปฆ่าใครโต้งๆได้

ถ้าสาวน้อยหน้ากลมผู้นี้เป็นสปายจริง ถึงสังหารไปก็คงไม่เป็นไร

แต่ถ้าไม่ใช่ถ้างั้นก็คือเขาฆ่าผิดตัว แม้ว่าโลกนี้จะไม่มีกฏแต่หลินเซวียนก็ไม่ยินดีจะข้ามเส้นของตัวเอง

หลินเซวียนตัดสินใจว่าจะสังเกตการณ์ดูต่ออีกซักหลายวัน “ผมอิ่มแล้วขอตัวกลับไปพักก่อน! แล้วเจอกันวันพรุ่งนี้!”

หมาป่าเงินโบกมือลาหลินเซวียน

คนทั้งสามแยกทางกันไปสามทิศสามทางเพื่อกลับไปยังบ้านของตัวเอง